Wkłady stosuje się dla wzmocnienia, usztywnienia albo zabezpieczenia tkaniny wierzchniej przed wyciąganiem się. Do niektórych części, np. do kołnierzy, mankietów, pasków, używa się wkładów w całości, do innych stosuje się wkład jako fragment dużych elementów: pod zapięcie w przodzie, w brzegu dolnej krawędzi rękawa ubranka, w zakładce na zamek pośrodku tyłu w kurtce itp.
Wkłady nie są widoczne z wierzchu, ale muszą być potraktowane równie starannie jak wierzch. Brak wkładu albo niedokładne wszycie go może zepsuć ogólne wrażenie ubranka.
Produkowane są rozmaite rodzaje wkładów i o różnej grubości; wybiera się je zależnie od tkaniny wierzchniej. Do cienkich tkanin stosuje się wkłady jak najcieńsze, np. batyst, do grubszych można zastosować płótno, surówkę lub włókninę. W modelach przeznaczonych do częstego prania najlepsze są wkłady niekurczliwe z włókniny albo z dekatyzowanego płótna lub Surówki. I dlatego płótno i surówkę trzeba przed wszyciem zwilżyć i uprasować gorącym żelazkiem.
Korzystając z wkładów tkanych trzeba zwrócić uwagę na układ nitki prostej wkładu. Wkład przeznaczony do wzmocnienia krawędzi przodu przy zapięciu kroi się wzdłuż nitki prostej; do kołnierza stosuje się wkład ze skosu tkaniny; dla wzmocnienia brzegów w dole rękawów lub spodenek dla psa najlepiej kroić po skosie i uformować żelazkiem ich prawidłowy kształt według wierzchu. Inne wkłady kroi się tak jak tkaninę wierzchnią. We wkładach z włókniny nie ma nitki prostej i można je kroić we wszystkich kierunkach: prosto, ukośnie i poprzecznie, racjonalnie wykorzystując powierzchnię.
Wkłady w przodzie pod zapięcie układa się tuż przy linii załamania z obsadzeniem przodu. Dotyczy to przodów krojonych łącznie z obsadzeniem. Po nałożeniu wkładu fasłryguje się, a następnie przymocowuje go wzdłuż linii załamania z obsadzeniem — krytym ściegiem krzyżykowym, niewidocznym po prawej stronie tkaniny. W przodach, do których przyszywa się oddzielnie krojone obsadzenia, przymocowuje się wkłady w szwie przodów z obsadzeniem. Wkłady do przodów kroi się według formy obsadzeń.
Nowym wkładem, oszczędzającym czas podczas szycia, jest włóknina klejona, tzw. klejonka. Można ją przykleić do tkaniny wierzchniej po przeprowadzeniu próby i stwierdzeniu, że nie odciska się po prawej stronie tkaniny i nie pozostawia śladów kleju, co zdarza się przy korzystaniu z klejonki jako wkładu do tkanin cienkich  i  rzadko łkanych.

Podszewkę kroi się według form tkaniny wierzchniej, z tym że wykrawać ją należy dopiero po mierze kontrolnej, a więc po naniesieniu na formach poprawek. Podszewkę szyje się całkowicie na maszynie, również i dół. Dla wygody podczas chodzenia stosuje się w podszewce spódnicy lub sukni rozporki w szwach zamiast fałd. Dołu podszewki nie przymocowuje się do tkaniny wierzchniej sukni lub spódnicy. W spodniach dla psów daje się podszewkę w zasadzie tylko z przodu — od talii aż za kolano.

Klejonka przykleja się do tkaniny wierzchniej pod działaniem temperatury, a jeszcze trwalej w połączeniu z parą.
Klei się ją w następujący sposób: ułożyć wkład błyszczącą stroną (z zawartością kleju) do lewej strony tkaniny, następnie prasować gorącym żelazkiem, nie przesuwając go w jedną i drugą stronę, ale zostawiając nieruchomo na kilka chwil w jednym miejscu, a potem w następnym, aż do przyklejenia całej powierzchni. Nie przyciskać żelazka zbyt mocno, żeby po prawe’) stronie nie pozostały odciśnięte kontury żelazka. Przyklejoną włókninę ochłodzić przed dalszym manipulowaniem, inaczej może się odkleić.