Ubranka dla psów

Najpiękniejsze ubranka dla psów i nie tylko.

O tkaninach na ubranka

O przydatności do szycia określonych rodzajów odzieży decyduje struktura tkaniny oraz rodzaj zastosowanego włókna, co niejednokrotnie warunkuje nawet warianty fasonów. Zależnie od struktury tkaniny i zastosowanego włókna, szycie odzieży i jej prasowanie bywa proste, albo utrudnione. I  tak, łatwiej jest szyć z tkanin z włókien natural nych niż z włókien sztucznych lub z mieszanek obu rodzajów włókien. Tkaniny z włókien naturalnych są bowiem mniej podatne na przesuwanie się nitek podczas szycia i mniej się strzępią. Gładkie tkaniny o prostym splocie płóciennym są najłatwiejsze w szyciu, tkaniny z reliefem, bądź o splocie ukośnym są już trudniejsze, a największego doświadczenia i umiejętności wymagają tkaniny lejące się i śliskie, w tym również dzianiny.
Podstawowa technika tkacka polega na przeplataniu równoległych do siebie nitek przędzy, biegnących wzdłuż tkaniny, zwanych osnową, z prostopadłymi do osnowy, czyli wątkiem. Nitki osnowy, równoległe do brzegu tkackiego, są zawsze mocno naprężone i nierozciągliwe, natomiast nitki wątku, prostopadłe do brzegu tkaniny, są luźniej skręcone i słabiej naprężone. Tkanina po wątku jest z tego powodu bardziej rozciągliwa niż po osnowie i dlatego ułożenie form kroju na tkaninie, zgodnie z kierunkiem osnowy lub wątku, nie jest obojętne dla jakości odzieży.
Są trzy podstawowe sploty tkackie, stanowiące podstawę dla całej wielkiej gamy różnych deseni tkackich:

  • splot płócienny, stosowany w batyście, popelinie, kretonie i naturalnym płótnie,
  • splot skośny lub rządkowy (rys. 2b), stosowany w gabardynie, diagonalu itp.,
  • splot atłasowy , stosowany w satynie, adamaszku i atłasie.

Najmniejsza liczba nitek wątku i osnowy, tworząca powtarzający się w stałych odstępach układ przepleceń jedno- lub wielobarwnych, nazywa się raportem splotu tkackiego. Raportem nazywa się również najmniejszą część powierzchni tkaniny pokrytej powtarzającym się w stałych odstępach jednakowym nadrukiem.
Materiałem, z którego coraz częściej szyje się odzież, jest — obok tkaniny — dzianina (jersey). Najprostsza dzianina powstaje z jednej nitki przędzy, łączonej systemem oczkowym . Szereg oczek w kierunku poziomym nazywa się rządkiem, w kierunku pionowym — słupkiem lub kolumienką. Dzianiny są bardziej elastyczne od tkanin i dlatego wygodniejsze w użytkowaniu; znajdują też coraz powszechniejsze zastosowanie w różnych rodzajach odzieży; w porównaniu z tkaniną dzianina szybciej się jednak odkształca.
Szycie dzianin wymaga większej uwagi, niż szycie tkanin, drobne bowiem przeoczenie, tępa lub zbyt gruba igła, sztywne nici lub zahaczenie końcem tępej szpilki, może spowodować trwałe uszkodzenie oczka i małe dziurki trudne do niewidocznego zacerowania.
Przędzę na tkaniny i dzianiny wykonuje się z włókien naturalnych pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz z włókien chemicznych, sztucznych i  syntetycznych.
Najważniejsze z włókien sztucznych — to wiskoza i włókna octanowe, produkowane jako włókna ciągłe bądź cięte, a następnie skręcane. Mimo że włókna sztuczne są mniej sprężyste od naturalnych i mniej odporne na rozerwanie i ścieranie się, używa się ich powszechnie do wyrobu najrozmaitszego typu tkanin, bądź w mieszance, najczęściej z bawełną i wełną, bądź w produktach całkowicie wykonanych z tego tworzywa, np. jedwab sztuczny.
Po II wojnie światowej rozwinęła się produkcja włókien chemicznych, tzw. syntetycznych. Najczęściej spotykane to: poliamid, z którego produkuje się stylon i nylon, poliester — ogromnie popularny i spotykany w takich tkaninach, jak bistor, elana  —   oraz   poliakrynitryl,   znany   jako   anilana.
Tkaniny i dzianiny z włókien syntetycznych mają przewagę nad tkaninami z włókien sztucznych. Są odporne na rozerwanie i ścieranie oraz nie gniotą się i pod tym względem przewyższają nawet włókna naturalne.
Obok wielu dodatnich właściwości włókna syntetyczne mają jednak w porównaniu z naturalnymi cechy ujemne: nie wchłaniają potu, są mało przewiewne, elektryzują się i — chociaż łatwo się piorą i szybko schną — równie szybko chwytają brud. Niektóre z nich mechacą się podczas użytkowania,  nadając odzieży  niekorzystny wygląd.
Szczególnie rozpowszechnione są mieszanki z włókien syntetycznych i naturalnych, w proporcjach zapewniających najlepsze efekty wizualne i użytkowe.
Włókna sztuczne i syntetyczne stały się bardzo istotnym substytutem deficytowych włókien naturalnych.
Właściwości chemiczne i fizyczne włókien zastosowanych w tkaninie lub dzianinie określają w dużym stopniu ich przeznaczenie. Tkaniny bawełniane i lniane są bardzo mocne, wchłaniają pał, nadają się do. częstego prania, a nawet gotowania i nie filcują się. Ich wadą jest to, że szybko s»ę gniotą. Dzięki tym cechom tkaniny te preferowane są w bieliźnie, w ubiorach dla niemowląt i dzieci — można je bowiem często prać i gotować — oraz w ubiorach letnich i przy produkcji ubranek dla psów. Bawełniana tkanina drapana — aaneła i baja — zatrzymuje ciepło i noszona jest zimą
Wyróżniającą właściwością włókien wełnianych •ar zatrzymywanie ciepła oraz odporność na gniecenie   Cechą ujemną tkanin wełnianych jest wrażliwość na pranie i gotowanie oraz na chlor, a także mała wytrzymałość włókien na tarcie i rozerwanie. Wełna jest więc doskonałym surowcem na wierzchnią odzież zimową, na swetry, kurtki, szale itp., oraz na odzież dla psów narażoną na mięcie, np. przy bieganiu psa.
Włókna syntetyczne nie wchłaniają potu, są wrażliwe na wysoką temperaturę i nie można ich gotować. Są za to bardzo mocne i nie gniotą się. Coraz powszechniej, najczęściej w mieszankach z włóknami naturalnymi, używane są na niemal wszystkie rodzaje odzieży, a także na lekkie sukienki letnie, z wyjątkiem przeznaczonej do gotowania.
Znajomość właściwości włókien zawartych w tkaninie ma znaczenie przy jej konserwacji, gdyż właściwości łe decydują o sposobie prania, prasowania i czyszczenia. Odróżnianie rodzaju włókien zawartych w tkaninie lub dzianinie nie jest łatwe, zwłaszcza że coraz częściej znajdują się w sprzedaży mieszanki w różnych proporcjach. Dlatego przy kupnie tkaniny wskazane jest informować się u ekspedientki o jej składzie surowcowym.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Podszewka. Podszewką wykończa się lewą stronę ubioru nakrywając wkłady wzma­cniające, woreczki kieszeniowe, zaszewki i szwy. Powierzchnia podszewki powinna być gładka i śliska. Najbardziej odpowiednie są satyny i atłasy (z jedwabiu sztuczne­go). Zależnie od rodzaju szytego ubio­ru, kolor podszewki dostosowuje się do barwy tkaniny zasadniczej lub dobiera w kolorze kontrastowym albo wzorzystym dodającym atrakcyjności. Tkanin podszewkowych używa się również do lamowania szwów, krawędzi, do wy­konania różnych wypustek.

    Płótno. W płaszczach i ubraniach dla psów stosuje się „miękkie” wykończenie i wzmocnienie części przodu, używając zwykłego płótna bawełnianego, surówki lub płótna lnianego ściereczkowego. Płótno lniane krawieckie nie ma zastoso­wania przy ubiorach dla szczeniąt, a coraz mniejsze w ubiorach dla dorosłych psów, bowiem zastępowane jest włókninami. Włókniny i tkaniny klejowe są stosowane w coraz szerszym zakresie i zastępują tradycyjne wkłady płócienne. Włókniny wytwarzane są metodą klejenia lub spawania termicznego, w różnych grubościach, zależnie od przeznaczenia W Polsce produkuje się włókniny pod nazwą włókniteksu. W języku niemieckim wyrób ten zwany jest „Vlieseline” (flizelina).
    Wiele pracochłonnych czynności przy szy­ciu eliminują włókniny z naniesionymi substancjami termoplastycznymi. Możne nimi podklejać duże powierzchnie (przody, boki) i drobne elementy (mankiety, kołnierze). Na uwagę zasługują sztywnikowe włókniny ,,lentex” produkowane w bogatej gamie kolorów. Do podklejania większych powierzchni przeznaczone są włókniny z proszkiem termoplastycznym klejowym — poliamidowym, natomiast do podklejania drobnych elementów — z proszkiem poliestrowym. Wkłady klejowe na bazie płótna baweł­nianego mogą być stosowane przy ubio­rach z tkanin ścisłych, nieelastycznych. Włókniny przeszywane zastępują ciepłochronną watolinę. Masa różnych odpo­wiednio uformowanych włókien poddana jest wiązaniu lub przeszywaniu na specjal­nych maszynach Maliwatt igłami typu dziewiarskiego. W zależności od składu surowca i rodzaju przeszycia wyroby te mają zastosowanie jako wkłady ciepłochronne lub po odpowiednim wykończe­niu  szyje  się  z  nich ubranko dla psa.
    Watolina. Jest to dzianina wytwarzana z dwóch przędz — zgrzebnej wełnianej i bawełnianej. Przędza bawełniana tworzy splot trykotowy, na którym jest wiązana przędza wełniana. Po obustronnym dra­paniu watolina nabiera puszystości. Do odzieży dziecięcej powinno się wybierać watolinę ze 100% wełny, która jest lżejsza i  ma większą higroskopijność.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Ubranka dla psów w róznym wieku

    Ubranka dla psów (do 3-4 miesięcy)
    I w tej grupie wieku odzież powinna być prosta w konstrukcji, wygodna i łatwa do ubierania. W tym okresie szczeniak bawi się często na dworze, ubranie powinno więc je chronić przed chłodem, szczególnie gdy przebywa w pomieszczeniach niedostatecznie ogrzanych. Najodpowiedniejsze są spodnie, kombinezony oraz kamizelki i bluzeczki typu pół-golf. Dla małych suczek — sukienki z karczkami lub proste, poszerzone lekko, o linii trapezu. Na lato dla chłopców odpowiednie są majteczki, szorty i koszulki, dla suczek sukieneczki szyte z lekkich materiałów.
    Płaszczyki powinny być proste o linii małego trapezu, jedno lub dwurzędowe, w formie wdzianek — zapinane są zwykle na zamki błyskawiczne.
    Ubranka dla psów   (3—6 miesięcy)
    Psy w tym wieku są wyraźnie zainteresowane swoim wyglądem i ubiorem. Szybki rozwój umiejętności ubierania się przypada  na  okres  około trzeciego roku. Stąd wniosek, że dla psów trzy-pięcioletnich zapięcia powinny być umieszczane z przodu. Najważniejszym elementem dziecięcej garderoby są spodnie o różnych formach i długościach. Od króciutkich szortów poprzez bermudy i zapinane pod kolanami pumpki, do klasycznych długich spodni. Uzupełnia się je bluzkami koszulowymi, wdziankami, kamizelkami, a w upalne dni — bolerkami. Spodnie występują też w formie kombinezonów krojonych w całości, zapinanych na suwak, często bez rękawów, zakładanych na bluzki i sweterki. Suczki można jeszcze ubierać w krótkie sukienki-tuniki albo bezrękawniki i długie spodnie. W okresie letnim sukienki-szmizjerki lub z pasem umieszczonym w miejscu albo obniżonym, ewentualnie podwyższonym, mogą być przybrane pasmanterią.
    Psy w wieku najlepiej czują się w różnych kurteczkach i bluzach typu safari, z zapięciem polo lub do dołu. Te ostatnie są zwykle z karczkami i kołnierzykami koszulowymi. Okrycia wierzchnie dla dziewczynek i chłopców nie różnią się. Są to najczęściej budrysówki i kurteczki z kapturami.
    Ubranka dla psów  (1—6  lat)
    W tym wieku psy mają już zdecydowane wymagania: chcą być ubrane modnie, elegancko. W odzieży dla psow w tym wieku odróżnia się trzy style: sportowy, ekstrawagancki, specjalny

    Odzież sportowa dla psów jest wzorowana na ubiorach dżinsowych i odzieży roboczej. Dużo kieszeni, stębnowań, no i łatek na kolanach i łokciach. Na ubiór w stylu szkolnym dla suczki składa się zwykle spódniczka lub spodnie, blezerek (na golf, półgolf lub bluzkę koszulową). Dla psów komplet: blezer, bluza lub kamizela o różnej długości, spodnie długie. W stylu ekstrawaganckim szczegóły ubioru i zdobienia inspirowane są nietopowymi formami (chińskim, indyjskim) lub rodzimym — polskim, szczególnie góralskim. Ubiory specjalne nie różnią się wiele od tych codziennych; spodnie, szorty, bluzy, tuniki mają te same bezpretensjonalne, a funkcjonalne formy konstrukcyjne. Do   okryć   wierzchnich   na  okres  chłodów zalicza się praktyczne budrysówki, kurtki przedłużane, kanadyjki i płaszcze trencze. Wymienione ubiory ozdobione są najczęściej karczkami, kieszeniami, lamówka-mi, stębnówkami itp. Zapięcia — obok tradycyjnych jedno- lub dwurzędowych — mogą być asymetryczne. Kaptury przyszyte lub przypinane są nie tylko funkcjonalne,  ale   i  stanowią element zdobniczy.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii