Ubranka dla psów

Najpiękniejsze ubranka dla psów i nie tylko.

Aby można było zestawić wykroje tkaniny zgodnie z formami kroju ubranka, nie wystarczy narysować na wierzchniej warstwie wszystkie kontury, znaki itp., trzeba je bowiem przenieść na drugą, spodnią warstwę. Przenoszenie konturów z papierowych form na wykrojone elementy jest następną po krojeniu czynnością, wymagającą dużej dokładności. Kontury wyznacza się zawsze na płasko ułożonych elementach. Jest kilka sposobów jednoczesnego wyznaczania znaków z papierowych form na obu warstwach tkaniny, albo przenoszenia ich z jednej warstwy na drugą, a zależy to od rodzaju tkaniny. Na tkaniny bawełniane i lniane usztywnione apreturą, albo na inne » ścisłe i mocne — przenosi się kontury form radełkiemŁ które pozostawia na nich widoczne ślady. Radełko należy prowadzić wzdłuż konturów form z papieru, wzdłuż linii zaszewek i innych znaków, lekko przyciskając do tkaniny; trzeba przy tym uważać, by ostre ząbki radełka nie przecinały nitek i nie uszkodziły tkaniny na trwałe. Nie stosuje się radełka do tkanin delikatnych, o małej wytrzymałości, ani do tkanin tkanych luźno (wełna); delikatne tkaniny łatwo poprzecinać, a na luźno tkanej wełnie znaki radełka są niewidoczne.
Do tkaniny wełnianej i do prostych form kroju bez dużej ilości wewnętrznych linii stosuje się wyznaczanie kredą krawiecką: kontury formy należy wykreślić na jednej warstwie po lewej stronie dość wyraźną kreską. Następnie ułożyć obie części (np. lewy i prawy przód) razem lewą stroną, łj. z rysunkiem kredy do środka i wzdłuż konturów pukać pięścią tak, żeby kreda odbiła się na drugiej warstwie. Przeniesione w ten sposób linie ponownie wykreślić kredą, dla ich utrwalenia. Znaki po kredzie usuwa się z tkaniny szczotką albo przez pocieranie ścinkiem tej samej tkaniny. Najpewniejszym sposobem przenoszenia konturów i znaków z form na obie warstwy tkaniny ubranka jest pętelkowanie, czyli szycie fasłrygą, a w delikatnych tkaninach — nicią jedwabną, ściegiem przed igłą, z tym, że w co drugim ściegu nie ściąga się nici i pozostawia małą pętelkę. Po rozsunięciu obu warstw tkaniny przecina się środkiem nici fasłrygi, które pozostają w tkaninie zarówno w wierzchniej, jak i spodniej warstwie, w formie kawałków nici ).

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Wkłady do ubranek

    Wkłady stosuje się dla wzmocnienia, usztywnienia albo zabezpieczenia tkaniny wierzchniej przed wyciąganiem się. Do niektórych części, np. do kołnierzy, mankietów, pasków, używa się wkładów w całości, do innych stosuje się wkład jako fragment dużych elementów: pod zapięcie w przodzie, w brzegu dolnej krawędzi rękawa ubranka, w zakładce na zamek pośrodku tyłu w kurtce itp.
    Wkłady nie są widoczne z wierzchu, ale muszą być potraktowane równie starannie jak wierzch. Brak wkładu albo niedokładne wszycie go może zepsuć ogólne wrażenie ubranka.
    Produkowane są rozmaite rodzaje wkładów i o różnej grubości; wybiera się je zależnie od tkaniny wierzchniej. Do cienkich tkanin stosuje się wkłady jak najcieńsze, np. batyst, do grubszych można zastosować płótno, surówkę lub włókninę. W modelach przeznaczonych do częstego prania najlepsze są wkłady niekurczliwe z włókniny albo z dekatyzowanego płótna lub Surówki. I dlatego płótno i surówkę trzeba przed wszyciem zwilżyć i uprasować gorącym żelazkiem.
    Korzystając z wkładów tkanych trzeba zwrócić uwagę na układ nitki prostej wkładu. Wkład przeznaczony do wzmocnienia krawędzi przodu przy zapięciu kroi się wzdłuż nitki prostej; do kołnierza stosuje się wkład ze skosu tkaniny; dla wzmocnienia brzegów w dole rękawów lub spodenek dla psa najlepiej kroić po skosie i uformować żelazkiem ich prawidłowy kształt według wierzchu. Inne wkłady kroi się tak jak tkaninę wierzchnią. We wkładach z włókniny nie ma nitki prostej i można je kroić we wszystkich kierunkach: prosto, ukośnie i poprzecznie, racjonalnie wykorzystując powierzchnię.
    Wkłady w przodzie pod zapięcie układa się tuż przy linii załamania z obsadzeniem przodu. Dotyczy to przodów krojonych łącznie z obsadzeniem. Po nałożeniu wkładu fasłryguje się, a następnie przymocowuje go wzdłuż linii załamania z obsadzeniem — krytym ściegiem krzyżykowym, niewidocznym po prawej stronie tkaniny. W przodach, do których przyszywa się oddzielnie krojone obsadzenia, przymocowuje się wkłady w szwie przodów z obsadzeniem. Wkłady do przodów kroi się według formy obsadzeń.
    Nowym wkładem, oszczędzającym czas podczas szycia, jest włóknina klejona, tzw. klejonka. Można ją przykleić do tkaniny wierzchniej po przeprowadzeniu próby i stwierdzeniu, że nie odciska się po prawej stronie tkaniny i nie pozostawia śladów kleju, co zdarza się przy korzystaniu z klejonki jako wkładu do tkanin cienkich  i  rzadko łkanych.

    Podszewkę kroi się według form tkaniny wierzchniej, z tym że wykrawać ją należy dopiero po mierze kontrolnej, a więc po naniesieniu na formach poprawek. Podszewkę szyje się całkowicie na maszynie, również i dół. Dla wygody podczas chodzenia stosuje się w podszewce spódnicy lub sukni rozporki w szwach zamiast fałd. Dołu podszewki nie przymocowuje się do tkaniny wierzchniej sukni lub spódnicy. W spodniach dla psów daje się podszewkę w zasadzie tylko z przodu — od talii aż za kolano.

    Klejonka przykleja się do tkaniny wierzchniej pod działaniem temperatury, a jeszcze trwalej w połączeniu z parą.
    Klei się ją w następujący sposób: ułożyć wkład błyszczącą stroną (z zawartością kleju) do lewej strony tkaniny, następnie prasować gorącym żelazkiem, nie przesuwając go w jedną i drugą stronę, ale zostawiając nieruchomo na kilka chwil w jednym miejscu, a potem w następnym, aż do przyklejenia całej powierzchni. Nie przyciskać żelazka zbyt mocno, żeby po prawe’) stronie nie pozostały odciśnięte kontury żelazka. Przyklejoną włókninę ochłodzić przed dalszym manipulowaniem, inaczej może się odkleić.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Krojenie tkaniny na ubranka

    Przed krojeniem należy tkaninę dokładnie uprasować, gdyż zagniecenia utrudniają gładkie ułożenie form kroju i w rezultacie wykroje nie są dokładne.
    Tkaninę na ubranko kroi się dopiero po rozplanowaniu na niej wszystkich form kroju, które należy układać na tkaninie zawsze na dużej płaszczyźnie (jeżeli stół jest za mały — na podłodze).
    Tkaniny na ubranka dla psów produkowane są w różnych szerokościach. Większość tkanin tzw. bieliźnianych i sukienkowych z bawełny, lnu, naturalnego i sztucznego jedwabiu, a także sztruks, aksamit i inne, produkuje się pojedynczej szerokości od 70. do 90 cm. Tkaniny ubraniowe, płaszczowe, kostiumowe i niektóre sukienkowe z różnych surowców mają szerokość podwójną, tj. od 130 do 150 cm. Od szerokości tkaniny w znacznej mierze zależy, ile jej  potrzeba na konkretny model.
    Zużycie tkaniny zależy również od właściwości tkaniny lub deseniu; inne będzie na ten sam model zużycie tkaniny płóciennej jednobarwnej, inne — o deseniu w kratę, a jeszcze inne — aksamitu.
    Przy modelach opisanych w dalszej części blogu  narysowano sposób układania form na określonych w przybliżeniu tkaninach i podano zużycie tkaniny przy wymienionej szerokości. Jeżeli na dany model zostanie przeznaczona tkanina o innych właściwościach i innej szerokości niż wymieniona, zmieni się również ilość potrzebnej tkaniny i trzeba sporządzić nowy układ form w zmienionych warunkach (inna szerokość i inne właściwości). Z tego względu wydaje się celowe, żeby temat układania form na tkaninie przedstawić dość dokładnie, na wielu przykładach. Opanowanie tych tajników powinno zlikwidować tak powszechną obawę nowicjuszy przed krojeniem tkaniny.
    W tkaninach odróżnia się desenie jednokierunkowe oraz dwukierunkowe  podobnie w kratach: symetryczne i niesymetryczne . Na tkaninie o dwukierunkowym deseniu oraz na kracie symetrycznej można układać formy w dwóch kierunkach — np. góra sukni w jednym, a dół sukienki dla psa w drugim kierunku  — i tym samym ekonomiczniej rozplanować ułożenie form, tj. zmniejszyć zużycie tkaniny. Inaczej układa się formy na tkaninie o deseniu jednokierunkowym lub na kracie niesymetrycznej. Na takiej tkaninie trzeba wszystkie formy układać  w   jednym   kierunku,   aby   po   zestawieniu części  deseń  był jednakowy w górze oraz w dole sukni.
    Na tkaninach z włosem trzeba również układać formy w jednym kierunku. Włos jest niekiedy niedostrzegalny dla oka, ale wyczuwa się go przy potarciu tkaniny ręką. Przy przesuwaniu ręką wzdłuż tkaniny w jedną stronę włos układa się gładko, a w drugą — stawia opór. W zasadzie bieg włosa w odzieży kieruje się od góry do dołu (flausz, lo-den itp.); wyjątek stanowią; aksamit, tkaniny futerkowe (tzw. runowe) i sztruks, na których formy trzeba układać w kierunku odwrotnym, tj. włosem do góry (włos w tyci tkaninach skierowany ku górze pogłębia kolor i nadaje tkaninie połysk). W szwach łączących dwa elementy odzieży z aksamitu lub sztruksu, krojonych w różnych kierunkach, widoczna jest wyraźna  różnica koloru.

    Ponieważ ubranka dla psów mają najczęściej fason symetryczny, najłatwiej jest kroić poszczególne odwójnie, tzn. rozmieszczać formy na tka złożonej na pół: tkaninę składa się prawą stroną do środka i układa formy po lewej stronie. Brzegi tkackie muszą się na siebie równo nakładać, chodzi bowiem o to, by bieg nitki osnowy układał się jednakowo w górnej i dolnej warstwie.
    Formy układa się na tkaninie zgodnie z wyznaczonym na nich kierunkiem nitki prostej; mianowicie nitka prosta układać się powinna równolegle do brzegu tkackiego. Przed przypięciem formy do tkaniny należy się upewnić, czy w górze i w dole formy odległość wyrysowanej “na niej nitki prostej od brzegu tkaniny jest jednakowa. Dla ułatwienia należy nitkę prostą — wyznaczoną na formie jako strzałka — wykreślić na całej długości formy.
    Nie zawsze formy układają się ekonomicznie na tkaninie złożonej podwójnie na całej długości. Czasem — dla uniknięcia większych odpadów — trzeba przesunąć linię złożenia przynajmniej pewnej części krojonego kuponu ; czasem racjonalniej jest ułożyć ją, otrzymuje się bowiem dwie linie złożenia, przy których można z obu stron ułożyć formy elementów nie przecinanych pośrodku. Złożenie tkaniny musi przebiegać zawsze po nitce prostej, równoległej do brzegu tkackiego.
    Na tkaninie wąskiej, na której — po złożeniu jej przez pół — nie można zmieścić np. formy rękawa, układa się formy na tkaninie rozłożonej, tj. pojedynczej, ale przed krojeniem układa się razem dwa odcinki tkaniny również prawą stroną do środka, a jeśli deseń tego wymaga — oba odcinki z deseniem w jednym kierunku. Warunkiem takiego ułożenia form jest to, że wszystkie elementy ułożone na tkaninie występują w modelu dwukrotnie, elementy występujące pojedynczo kroi się na tkaninie złożonej podwójnie.
    Dla ekonomicznego wykorzystania tkaniny układa się na niej w pierwszej kolejności duże elementy, a następnie — na wolnych przestrzeniach — pozostałe drobne części. Duże elementy układa się raczej bliżej brzegu tkackiego, żeby odpady znajdujące się po stronie złożenia tkaniny wykorzystać po rozłożeniu na inne części . Przy układaniu form rękawa na pojedynczej tkaninie trzeba uważać, żeby nie narysować dwóch lewych lub prawych rękawów.
    Specjalnej uwagi przy krojeniu wymagają tkaniny wzorzyste o dużym, wyraźnym raporcie. Chodzi bowiem o to, żeby wzór układał się w odzieży symetrycznie: tak samo na obu końcach kołnierza lub na tej samej wysokości rękawa. Niekiedy dla zachowania jednakowego wzoru na obu końcach kołnierza, stosuje się szew przez środek tyłu.
    Szczególnie pracochłonne jest przygotowanie do kroju tkaniny w pasy lub w kratę, trzeba bowiem pamiętać, że krata lub pasy powinny się zestawiać harmonijnie w szwach tworząc jeden ciąg, bądź jodełkę, jeśli formy układa się po skosie tkaniny. Tkaninę w pasy i kratę składa się również podwójnie i spina, ale w taki sposób, żeby krata lub pasy obu warstw nakładały się ściśle na siebie ,  a formy układa się na spiętej tkaninie . Tylko ten sposób gwarantuje, że jedna i druga warstwa będą jednakowe. Przy rozmieszczaniu form na tkaninie w pasy lub w kratę należy zwracać uwagę na szwy tych części, które się zestawia , np. przód i tył spódnicy układa się w samym dole lub w górze na jednakowym fragmencie deseniu. Wskazane jest, żeby linia dołu odzieży w pasy lub w kraty znajdowała się na granicy raportów.
    Inne problemy wyłaniają się przy układaniu form na tkaninie z bordiurą u brzegu. W tym przypadku niektóre elementy trzeba kroić pojedynczo, podobnie jak asymetryczne części ubranek.
    W formach kroju nie przewidziano zapasów na szwy, dlatego przy rozmieszczaniu ich na tkaninie trzeba pozostawić pomiędzy nimi odpowiednie rezerwy. Na ogół stosuje się: po 1—1,5 cm w pod-kroju szyi, pachy i główki rękawa, 5—7 cm — na obręb dołu, 3—4 cm — w talii górnej części sukni oraz po 2—3 cm — na pozostałe szwy.
    Wzdłuż szwów przeznaczonych do połączenia ze sobą pozostawia się jednakowy zapas na szwy. Ułatwi to znacznie zestawianie części do miary, wystarczy bowiem złożyć równo brzegi elementów i nie trzeba przy każdym ściegu fastrygi szukać od spodu znaków tego szwu.
    Po przebrnięciu przez trudności związane z właściwościami i wzorem tkaniny układa się na niej wszystkie formy kroju, również i te, dla których podane zostały tylko wymiary, oraz rezerwuje się miejsce na drobne części: pliski, podkłady na od-szycie dziurek itp. Formy przypina się szpilkami, a następnie ostro załemperowaną kredą krawiecką rysuje na tkaninie kontury form i — w odpowiedniej odległości od nich, pozostawiając zapasy na szwy — linie cięcia . Jeśli kreda jest dobrze widoczna, można formy odpiąć i kroić wzdłuż wykreślonych linii, często jednak, szczególnie w tkaninach z wzorem, linie kredy są słabo widoczne i wtedy kroi się poszczególne części nie zdejmując form z tkaniny.
    Drobne części, jak kołnierz, patka kieszeni, których kształty można korygować i zmieniać podczas miary na figurze, lepiej jest kroić do miary z płótna na wkłady, a na tkaninie podstawowej rezerwować odpowiednią powierzchnię.
    Tkaninę kroi się dopiero po dokładnym sprawdzeniu czy nie pominięto żadnej z części.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Kreślenie form kroju ubranka

    Opracowanie form kroju na wybrany fason i dla psów o różnych wymiarach jest dość skomplikowane i wymaga przynajmniej małej praktyki w szyciu. Jak konstruować formy podstawowe i jak je modelować do różnych fasonów — omówiono w końcowej części blogu. W pierwszej jednak fazie samodzielnego szycia znacznym ułatwieniem będzie korzystanie z gotowych form opracowanych na różne fasony. Formy takie, zawarte w dalszej części do poszczególnych modeli, opracowane zostały w różnych wielkościach, tj. dla osób o różnych, ale określonych wymiarach.

    Wykreślenie podanych form kroju nie powinno sprawiać trudności nawet osobom, które po raz pierwszy próbują sił w samodzielnym krojeniu i szyciu.
    Formy są wykreślone w skali, a ich kontury — wrysowane w prostokąt. Na bokach prostokąta wyznaczane są odległości poszczególnych punktów, które — połączone liniami prostymi, łukami lub linią nieregularną — wytyczają kontury form. Wszystkie punkty są oznaczone literami, a odległość pomiędzy nimi podana w liczbach, oznaczających ilość centymetrów. Poszczególne odcinki na bokach prostokątów ograniczone są strzałkami.
    Obok rysunków w skali podany jest opis kreślenia formy kroju w wielkości naturalnej.

    Fragmenty form o nieregularnych konturach wykreślono dodatkowo w naturalnej wielkości i w odmiennym kolorze. Litery, oznaczające poszczególne punkty na rysunkach w skali, powtarzają się w rysunkach fragmentów form naturalnej wielkości. Pozwala to Czytelnikowi na dokładne łączenie wykreślonej przez siebie formy w naturalnej wielkości, w oparciu o rysunek w skali, z fragmentem przerysowanym z blogu.
    Linia nitki prostej poszczególnych form narysowana jest w formie strzałki. Tam, gdzie brak strzałki — linię nitki prostej wyznacza linia środka przodu lub tyłu.
    Na wykonanie jednego modelu ubranka potrzebny jest komplet form kroju, np. na prostą sukienkę dla psa z szwami po bokach potrzebne są: 1 przód, 1 tył i 1 pasek. Formy kroju sporządza się w zasadzie w połowie. Wyjątek stanowią formy dla fasonu asymetrycznego, które trzeba kreślić w całości. Tak więc, dla prostej spódnicy o symetrycznym fasonie będzie to połowa formy przodu, połowa formy tyłu i pasek. Dla odróżnienia od linii szwu, linię środka symetrycznej formy wykreślono linią przerywaną; natomiast linie środka stanowiące jednocześnie linie szwu narysowano linię ciągłą.
    Rysunki form do jednego modelu opracowano jedynie dla nieregularnych płaszczyzn; na formy o kształcie prostej figury geometrycznej, jak paski i proste mankiety, podano tylko wymiary. Według nich można sporządzić samodzielnie formę z papieru, albo część tę wykreślić bezpośrednio kredą krawiecką na tkaninie.
    Wykaz form potrzebnych do jednego modelu  ubrankai tych o kształcie nieregularnym oraz tych, do których podano jedynie wymiary — znajdzie Czytelnik w opisie krojenia tkaniny przy każdym modelu.
    Wykreślenie w naturalnej wielkości tak przedstawionych form kroju nie powinno nastręczać trudności nawet początkującym, szczególnie, że i fasony wybrane zostały zgodnie z obowiązującą modą, ale o nieskomplikowanym kroju ubranka.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Moda dla psów

    Wybranie odpowiedniego modelu spośród przedstawianych przez modę propozycji wskazuje na dobry gust i własny styl. Odpowiedni do okoliczności strój wyróżnia dobrze ubranego psa. Wierne i ślepe naśladownictwo mody — bez uwzględnienia cech osobowości oraz wyglądu psa — rzadko daje dobre efekty.
    Przy wyborze ubranka dla psa, dodatków i koloru ważną rolę odgrywa świadomość jaki nasz pupil ma charakter. Należy także uwzględnić cechy osobowości oraz temperament i wybrać najlepiej im odpowiadający styl odzieży. Nie należy obawiać się ubranka w stylu sportowym; daje się on znakomicie zastosować również na spacer po parku i na uroczyste okazje; podobnie strojne, błyszczące akcenty mody można z powodzeniem ubrać naszego psa.
    Umiejętność dostosowania wytycznych mody do cech urody psa jest niesłychanie ważna. Z nowych kierunków mody należy wybierać tylko te akcenty, które upiększają. Szczególnie krytycznie podchodzić trzeba do wskazówek mody wprowadzających całkiem nowe rozwiązania, dotychczas nie wypróbowane. Przed podjęciem decyzji trzeba się zastanowić, czy nowy akcent odpowiada urodzie.
    Przy wyborze fasonu usłała się w pierwszej kolejności ogólną linię modelu. Detale wprowadzone do modelu są może mniej ważne od samej linii, ale mają niewątpliwy wpływ na ogólny wygląd. Kieszenie, kołnierz, rozwiązanie dekoltu, wyłogi, forma zapięcia, rodzaj i szerokość rękawów — wszystkie te elementy harmonijnie zestawione w proporcji do sylwetki psa i dostosowane do linii modelu podnoszą walory estetyczne ubranka.
    Bardzo istotne jest dostosowanie ubranka do sytuacji, w której ubiór ma być użytkowany. Należy pamiętać, że pies  zawsze występuje się na jakimś tle, w jakimś otoczeniu i w jakiejś konkretnej sytuacji.  Sposób ubierania psa stosownie do okoliczności i sytuacji wchodzi w zakres pojęcia elegancji. Polega ona na prostocie, na harmonii ubioru z indywidualnością danego czworonoga, a także z tłem i sytuacją, do których strój powinien być dostosowany. Wszystko co jest przesadne, niedostosowane do otoczenia i sytuacji — może nawet być modne, ale nie będzie eleganckie.
    Sprawą nie mniej ważną jest rozwiązanie problemu modnego i eleganckiego ubioru przy ograniczonych    możliwościach    finansowych.

    Otóż   — wbrew pozorom — elegancja ubranek nie zależy od dużej ilości pieniędzy, lecz od pomysłowości i umiejętności stworzenia koncepcji właściwego ubrania psa.

    Przede wszystkim należy ustalić najbardziej odpowiadający kolor-bazę, ewentualnie zróżnicowany na pory roku. Na jesień—zimę — np. wszystkie odcienie beżowego, rudego i brązu, na wiosnę— —lato — kolory granatowy, piaskowy, biały. I w tych kolorach dobrze jest kompletować podstawowe, klasyczne elementy ubioru, Ubranka kilku-sezonowe lepiej szyć z tkanin raczej wysokiej jakości, w spokojnej tonacji.
    Dodatki wybrane zgodnie z wytycznymi mody — skazane siłą rzeczy na krótki żywot, jako że moda stale się zmienia — mogą być z tkanin gorszej jakości.
    Świadome komponowanie podstawowej, a nawet klasycznej bazy z modnymi elementami sprawia za każdym razem wrażenie nowego ubioru. W każdym razie należy pamiętać, że osiągnięcie modnej elegancji wymaga mniej środków, a więcej przemyślenia. Pies elegancki — to ten, który ubiera się z gustem i umiarem, która wybiera z aktualnych nowinek mody lansowanej na świecie to, co podkreśla jej urodę i indywidualne cechy, dobiera strój do okoliczności.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Wartość użytkowa tkanin zależna jest głównie od surowców, z jakich są wytwarzane i od sposobu wykończenia, co wpływa z kolei na jakość i przydatność uszytych ubranek. W przemyśle włókienniczym dzieli się włókna na dwie zasadnicze grupy: naturalne i chemiczne. Z włókien naturalnych pochodzenia roślinnego największe znaczenie mają bawełna i   len. Z włókien naturalnych pochodzenia zwierzęcego szeroko stosowana jest wełna. Jedwab naturalny ma mniejsze znaczenie przy szyciu ubranek dla psów. Do grupy włókien chemicznych należą włókna sztuczne i syntetyczne. Włókna sztuczne pochodzenia roślinnego otrzymuje  się  z celulozy. Włókna syntetyczne uzyskuje się drogą syntezy chemicznej z polimerów wytwarzanych z węgla, ropy naftowej i gazów ziemnych. Mają one właściwości termoplastyczne, to znaczy, że przy określonej podwyższonej temperaturze stają się miękkie i dają się formować, a przy dalszym jej podwyższaniu stapiają się. Konieczne jest więc przestrzeganie odpowiednich temperatur podczas prania i prasowania tkanin pochodzenia syntetycznego, aby nie spowodować trwałych uszkodzeń. Najbardziej wskazane jest prasowanie żelazkiem elektrycznym z termoregulatorem. Przy odpowiednim ustawieniu przełącznika uzyskuje się określoną temperaturę.Włókna syntetyczne wykazują bardzo dużą wytrzymałość na rozrywanie, dużą odporność na tarcie i doskonałą sprężystość (nie gniotą  się).  Obok tych wielu dodatnich właściwości włókna syntetyczne mają cechy ujemne. Są mało higroskopijne (nie wchłaniają wilgoci, potu), a ubiory z nich wykonane wykazują niewielką przewiewność.
    Włókna naturalne ze względu na właściwości higieniczne przewyższają włókna syntetyczne. Dobre efekty uzyskuje się przez odpowiednie mieszanki, np. z mieszanki włókien wełnianych i określonych syntetycznych otrzymuje się tkaniny z właściwościami wełny o wytrzymałości przewyższającej włókna naturalne. Należy tylko uważać przy prasowaniu. Materiały uzyskane z wyżej wymienionych mieszanek wykazują zmniejszoną odporność  na  podwyższoną temperaturę.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii