Ubranka dla psów

Najpiękniejsze ubranka dla psów i nie tylko.

Ubranko dla psa – gotowy produkt

We wcześniejszych postach przedstawiliśmy Państwu jak przygotować wszystkie maszyny oraz materiały do uszycia ładnego ubranka dla psa.  Jeżeli zastosowaliście się do nich z pewnością udało się wam uszyć piękną odzież dla swojego czworonożnego przyjaciela.  la tych którzy jednak nie mieli na tyle cierpliwości aby samemu stworzyć desingerski ciuszek oferujemy sklep internetowy w którym znajdziecie największy w Polsce wybór odzieży dla psów. Wystarczy kliknąć w poniższy link aby przenieść się do ślicznych ubranek. –> York Shop

A oto kilka nowości jakie oferuje sklep:

ubranko dla psa futro niebieskieubranko dla psa futro beżowe

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Prasowanie ubranka

    Niezwykle ważne podczas szycia i po zakończeniu jest prasowanie ubranka. Umiejętne użycie żelazka pod nosi walory estetyczne odzieży, jednak niewłaściwym prasowaniem można wiele popsuć. Żelazko towarzyszy szyciu ubranek cały czas. Prasuje się tkaninę przed krojeniem, a podczas szycia — co jest bardzo ważne — prasować należy etapami, tj. każdy szew i każdą zaszewkę przed dalszym manipulowaniem szytą częścią; w końcowej fazie prasuje się także odzież już wykończoną.
    Prasuje się żelazkiem, przesuwając je od prawej do lewej strony, albo stawiając je na kilka chwil i przenosząc następnie na drugie miejsce. Prasować ubranko należy przez zaparzaczkę o różnym nasyceniu wilgocią, od całkiem suchej, aż do wilgotnej, ale nigdy mokrą. Tylko niektóre tkaniny można prasować bezpośrednio żelazkiem, bez zaparzaczki.
    Szwy do miary prasuje się bardzo lekko, a dokładnie — dopiero po zszyciu ich na maszynie i po wyciągnięciu fastrygi. Tak samo należy po stępować z fałdami; dopóki są fasłrygi, prasować bardzo lekko, żeby nie odcisnęły się na tkaninie. Obręby dołu, fałdy itp. prasuje się nie przesuwając żelazka, ale stawiając je na krótko i przenosząc z miejsca na miejsce. W ten sposób fałdy i obręb dołu nie wyciągają się i utrzymują swój pierwotny kształt.
    Prasować można dopiero po usunięciu śladów kredy lub mydełka krawieckiego. Części odzieży krojone po skosie tkaniny prasuje się przesuwając żelazko po nitce prostej osnowy i wątku, co za pobiega odkształcaniu się wzoru tkaniny, np. kraty.
    Szwy, w których jedna część jest marszczona a druga gładka, należy prasować w kierunku od gładkiej do marszczonej — samym szpicem żelazka.
    Miejsce prasowane przez mokrą zaparzaczkę na leży ostudzić i pozostawić do przeschnięcia. Nie manipulować wilgotnym elementem odzieży, inaczej trzeba będzie prasowanie powtórzyć.
    Odciśnięcia szwów i obrębów oraz wybłyszczania spowodowane żelazkiem usuwa się ponownym prasowaniem przez wilgotną zaparzaczkę. Szpic żelazka podsuwa się pod obręb lub pod zapas szwu i dlatego lepiej podszywać dół nie w samym brzegu, ale kilka milimetrów dalej.
    Temperatura żelazka zależy od rodzaju praso wanej tkaniny. Len i bawełnę można prasować gorącym żelazkiem, podczas gdy tkaniny z włókien syntetycznych nie znoszą gorąca. Ponieważ w kupowanych tkaninach coraz częściej występują mieszanki różnych włókien, trudno na pierwszy rzut oka ocenić, jaki jest ich skład; najlepiej więc przed prasowaniem wykonać próbę na ścinku – nigdy nie próbujemy na gotowym ubranku. Zbadać trzeba nie tylko odporność tkaniny na temperaturę, ale również jej zachowanie się pod wpływem pary: czy lepiej prasować po lewej stronie, czy też po prawej i jaka jest wskazana wilgotność zaparzaczki oraz czy po prasowaniu nie występują plamy.
    Tkaniny bawełniane prasować żelazkiem o temperaturze 200°C. Najlepsze efekty uzyskuje się po zwilżeniu tkaniny. Prasować w zasadzie po prawej stronie, jednakże — ponieważ tkaniny bawełniane w ciemnych kolorach mają tendencje do wybłyszczania — korzystniej jest prasować je po le wej słronie. Szczypanki, zakładki i inne reliefowe ozdoby prasuje się po stronie lewej na miękkim podkładzie. Dywetynę i sztruks (tkaniny bawełnia ne) prasować po lewej słronie, również na miękkim podkładzie. Wybłyszczenia powstałe na szwach można usuwać przez ponowne prasowanie przez wilgotną zaparzaczkę.
    Tkaniny lniane prasować żelazkiem o temperaturze 200°C, po prawej stronie, lekko zwilżone. Dla uwypuklenia struktury tkaniny (supły itp.) prasować po lewej stronie na miękkim podkładzie.
    Tkaniny wełniane prasować żelazkiem o temperaturze do 160°C. Wełna ma tę właściwość, że daje się uformować, tzn. wdać lub wyciągnąć pod wpływem temperatury i wilgoci. Dzięki temu żelazko jak gdyby współdziała z krojem w nada waniu odzieży kształtu. Wyciąga lub wdaje się tkaninę, stawiając w tym miejscu żelazko na wilgotnej zaparzaczce; utrzymać kształt nadany tkaninie, aż do ostygnięcia.
    Niektóre tkaniny na ubranka nabierają wskutek prasowania połysku, który usuwa się przez tzw. parowanie: żelazko ustawić na krótko na wilgotnej zaparzaczce, nie dosuszać jej, lecz zdjąć, aby para mogła zaniknąć.
    W żadnym przypadku nie należy prasować tka ninywełnianej bez ściereczki, przypalają się bo wiem włoski i mogą wystąpić zażółcenia, szczególnie trudne do usunięcia z tkanin jasnych. Lekkie zażółcenia usuwa się pocierając tkaninę szmatką umoczoną w wodzie utlenionej.
    Po prasowaniu ubranka dla psa z tkanin wełnianych na leży odwiesić aż do zupełnego osuszenia i oziębienia, inaczej bowiem będzie się gniotła.
    Jedwab sztuczny prasować niezbyt gorącym żelazkiem, w zasadzie na sucho, ponieważ krople wo dy mogą pozosławić trwałe plamy. Prasować po lewej stronie, ponieważ połysk powstały przez pra sowanie po słronie prawej nie daje się usunąć. Zagniecenia w jedwabiu łatwiej się usuwa pod wpływem wilgoci, zatem dla uniknięcia plam z mo krej zaparzaczki należy przesuszyć zaparzaczkę żelazkiem, aby pozostała w niej tylko odrobina wilgoci i dopiero przez przesuszoną zaparzaczkę jedwab prasować.
    Tkaniny z włókien syntetycznych — słylon, nylon, perlon i inne z rodziny poliamidów — prawie nie wymagają prasowania. Są one szczególnie wrażliwe na wysoką temperaturę i najlepiej prasować je przez wilgotną zaparzaczkę i niezbyt ciepłym że lazkiem. Przy zbyt wysokiej temperaturze tkanina się natychmiast topi. Inne tkaniny z włókien po liestrowych, jak elana, bisłor, kremplina, można prasować średnio gorącym żelazkiem, podobnie jak tkaniny z włókien poliakrylonitrylowych — ani-lana, akryl, orlon itp. — przez wilgotną zaparzaczkę. Generalnie podczas prasowania tkanin z włókien syntetycznych należy uważać, aby żelazko nie było zbył gorące; uprzednio nagrzane — ostudzić do odpowiedniej temperatury.
    Aksamit wymaga specjalnej techniki prasowania: odwrócone żelazko ustawić gorącą płaszczyzną do góry, na wierzch położyć mokrą zaparzaczkę, a na niej aksamit — lewą stroną do ściereczki i włosem do góry. Para unosząca się ze ściereczki prasuje szwy, a także całe płaszczyzny przesuwa nego na żelazku aksamitu. Dla utrwalenia i spłasz czenia rozprasowanych szwów dobrze jest kilka razy poklepać je z prawej strony szczotką do ubrań. Można również prasować aksamit na szczot ce z krótkim włosem: ułożyć aksamit włosem do szczotki, kładąc na wierzch, tj. na lewą stronę aksamitu, zwilżoną zaparzaczkę i przez nią praso waćtkaninę. Zagniecenia lub miejsca wyświecone likwiduje para z czajnika lub garnka, nad którą przesuwa się tkaninę włoskami do góry.
    Tkaniny z włosem — flausz, loden i inne — prasować zawsze przez zwilżoną zaparzaczkę. Nie prasować ich na sucho, ponieważ samym żelazkiem bez  pary przygniata  się (spłaszcza) włos tkaniny.
    Tkaniny z metalową nitką — brokat, lureks, la mę itp. — prasować po lewej stronie na miękkim podkładzie. Szczególnie ostrożnie prasować szwy, mają bowiem tendencję do odciskania się.
    Zanieczyszczenia na żelazku, powstałe podczas prasowania tkaniny z aprełurą lub zawierające inne klejące substancje, usuwa się rozcieńczonymtem. Nie należy czyścić żelazka nożem ani innym ostrym narzędziem — powoduje to zadrapania gładkiej powierzchni żelazka.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Miary kontrolne na figurze psa

    Ze względu na indywidualne cechy każdej figury, niewymierne centymetrem, a czasem niedostrzegalne   przy   pierwszym    spojrzeniu   —   mimo korekty form i adaptowaniu ich do wymiarów z figury psa — wymagane jest przeprowadzenie miar kontrolnych na figurze psa, potocznie zwanych przymiarkami. Dopiero miary decydują o tym, jaka będzie szyta odzież dla psów.
    Wykwalifikowany rzemieślnik przeprowadza miary kontrolne co najmniej 2 razy, a czasem przy znacznej ilości poprawek — 3 lub więcej. Przy szyciu dla psów lepiej przeprowadzać więcej przymiarek i szyć etapami. Wygodniej bowiem mierzyć kołnierz lub rękawy, gdy szwy ramienia lub boczne są już zszyte na maszynie, rozprasowane i obrzucone.
    Przygotowanie do miary polega na połączeniu wszystkich podstawowych elementów ubranka fastrygą w jedną całość tak, żeby można było włożyć ubiór na psa dla którego się szyje. Przygotowanie do następnych przymiarek polega również na połączeniu wszystkich elementów, z tym jednak, że część szwów jest już zszyta na maszynie, rozprasowana i wykończona.
    Podczas przymiarek sprawdza się jak ubranko leży, nanosi się ewentualne zmiany szpilkami, a prawidłowo zestawione fastrygą szwy można po mierze szyć na maszynie.
    Do przeprowadzenia miary kontrolnej ubranka dla psa wskazane jest poprosić kogoś o pomoc. Akrobacje przy samodzielnym wpinaniu np. szpilki do talii w tyle — nie na wiele się zdadzą.
    Pierwsze spojrzenie należy zwrócić na środek przodu; powinien on znajdować się pośrodku mierzącej osoby. Najczęściej jest to środek po nitce prostej, a po to, żeby nie przesuwał się podczas miary, można go pomocniczo przypiąć do bielizny. W elementach odzieży krojonej po skosie — środek przodu powinien się znajdować na linii pełnego skosu.

    Po każdej przymiarce zdejmować ostrożnie ubiór z psa, żeby nie wypadły szpilki; brak szpilki po mierze spinającej poprawkę wymaga powtórzenia przymiarki. Wszystkie zmiany oznaczone i spięte szpilkami trzeba po mierze trwale oznaczyć fastrygą. W pierwszej kolejności, przed usunięciem szpilek, wyznaczyć zmiany kredą krawiecką lub nitką fastrygi. Wszędzie tam, gdzie spięto dwie warstwy tkaniny, wyznacza się nową linię obu warstw; przeszyć fastrygą raz po tej stronie, gdzie wpinano szpilki, drugi raz po tej, gdzie widoczne są tylko części szpilek — bez łebków. Uważać, żeby nie przeszyć fastrygą obu warstw.
    W zasadzie mierzy się tylko jedną stronę i przy symetrycznej budowie figury wystarczy spinać poprawki podczas miary tylko z prawej strony, a pomierze przenosić je na lewą. Jeśli prawa strona figury różni się od lewej (bardziej odstające jedno biodro, jedno ramię bardziej pochylone iłp.) — co się dość często zdarza — trzeba nawet przy nieznacznych różnicach mierzyć obie strony, tj. spinać poprawki inne dla każdej z nich.
    Po wyjęciu szpilek linie poprawek wyznaczone fastrygą wyrównać kredą i jeśli poprawki dotyczą lewej i prawej strony psa dla którego się szyje, trzeba przenieść nowo wyznaczone zmiany na drugą połowę poszczególnych elementów. Znaczyć obie warstwy po poprawkach radełkiem, kredą krawiecką albo pętelkowaniem. Poprzednie znaki usunąć, żeby nie myliły przy ponownym zestawieniu części.
    Wychwytywanie usterek podczas miar kontrolnych na figurze nie jest łatwe, wymaga bowiem wyszkolonego spojrzenia i dlatego trzeba mierzyć bardzo uważnie. Prawidłowo przeprowadzone miary i kolejność tego jak gdyby przeglądu na figurze psa — oszczędza czas dodatkowych poprawek i ma znaczenie dla jakości gotowej odzieży. Dokładne wskazówki jak mierzyć i jak poprawiać po przymiarkach znajdują się w dalszej części przy omawianiu poszczególnych rodzajów odzieży.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Przed odpięciem form z papieru od wykrojów z tkaniny należy sprawdzić, czy przeniesione zostały wszystkie niezbędne znaki.
    Z wykrojami należy się obchodzić bardzo delikatnie, a zwłaszcza nie wyciągać ich, niektóre bowiem tkaniny zniekształcają się lub strzępią przy manipulowaniu nimi.
    Dwie lub więcej zestawianych razem części należy ułożyć na stole zgodnie ze znakami form i spiąć je szpilkami. Wpinać szpilki poprzecznie w stosunku do szwu, przeszycie bowiem na nowoczesnej maszynie tak wpiętej i zostawionej szpilki nie uszkodzi igły maszyny. Do fasłrygowania ubranka dla psa używać luźno skręconej specjalnej nitki. Nawlekać do igły nitkę nie dłuższą niż 70—80 cm. Nitkę fasłrygi umocować na początku szwu kilkoma ściegami lub grubym supłem. Mały supeł w luźnej tkaninie często się gubi i dlatego lepiej pozostawić sterczący koniec fasłrygi. Fasłrygą szyje się ściegiem przed igłą, długości 1 cm i w odstępie 1 cm w szwach prostych; w szwach o skomplikowanym rysunku należy szyć ściegami małymi.
    Środek nieprzecinanych części ubranka (np. tył dresu) wyznacza się dużymi ściegami fasłrygi w samym złożeniu tkaniny.
    Aby równo zestawić pasy lub kratę, stosuje się specjalną odmianę fasłrygowania: obie warstwy ułożyć obok siebie, prawą stroną do wierzchu. Jedną z nich podwinąć wzdłuż wyznaczonego szwu i nałożyć na drugą wzdłuż znaków, zwracając uwagę, żeby pasy lub krata obu warstw stykały się ze sobą. Spiąć obie warstwy, a następnie fastrygować gęstym ściegiem (żeby się wzór nie przesuwał). Wpinać igłę na przemian w wierzchnią warstwę w samym załamaniu i w spodnią wzdłuż znaków szwu . Po lewej stronie widoczna będzie normalna fasłrygą, a jednocześnie zabezpieczone właściwe połączenie pasów lub kraty bez przesunięć.
    Przy pęłelkowaniu linii prostych można szyć dość dużymi ściegami, natomiast wszelkie linie nieregularne, kąty i łuki pęłelkować trzeba ściegami małymi, aby po rozcięciu nici fasłrygi pozostało dużo znaków w obu warstwach.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Aby można było zestawić wykroje tkaniny zgodnie z formami kroju ubranka, nie wystarczy narysować na wierzchniej warstwie wszystkie kontury, znaki itp., trzeba je bowiem przenieść na drugą, spodnią warstwę. Przenoszenie konturów z papierowych form na wykrojone elementy jest następną po krojeniu czynnością, wymagającą dużej dokładności. Kontury wyznacza się zawsze na płasko ułożonych elementach. Jest kilka sposobów jednoczesnego wyznaczania znaków z papierowych form na obu warstwach tkaniny, albo przenoszenia ich z jednej warstwy na drugą, a zależy to od rodzaju tkaniny. Na tkaniny bawełniane i lniane usztywnione apreturą, albo na inne » ścisłe i mocne — przenosi się kontury form radełkiemŁ które pozostawia na nich widoczne ślady. Radełko należy prowadzić wzdłuż konturów form z papieru, wzdłuż linii zaszewek i innych znaków, lekko przyciskając do tkaniny; trzeba przy tym uważać, by ostre ząbki radełka nie przecinały nitek i nie uszkodziły tkaniny na trwałe. Nie stosuje się radełka do tkanin delikatnych, o małej wytrzymałości, ani do tkanin tkanych luźno (wełna); delikatne tkaniny łatwo poprzecinać, a na luźno tkanej wełnie znaki radełka są niewidoczne.
    Do tkaniny wełnianej i do prostych form kroju bez dużej ilości wewnętrznych linii stosuje się wyznaczanie kredą krawiecką: kontury formy należy wykreślić na jednej warstwie po lewej stronie dość wyraźną kreską. Następnie ułożyć obie części (np. lewy i prawy przód) razem lewą stroną, łj. z rysunkiem kredy do środka i wzdłuż konturów pukać pięścią tak, żeby kreda odbiła się na drugiej warstwie. Przeniesione w ten sposób linie ponownie wykreślić kredą, dla ich utrwalenia. Znaki po kredzie usuwa się z tkaniny szczotką albo przez pocieranie ścinkiem tej samej tkaniny. Najpewniejszym sposobem przenoszenia konturów i znaków z form na obie warstwy tkaniny ubranka jest pętelkowanie, czyli szycie fasłrygą, a w delikatnych tkaninach — nicią jedwabną, ściegiem przed igłą, z tym, że w co drugim ściegu nie ściąga się nici i pozostawia małą pętelkę. Po rozsunięciu obu warstw tkaniny przecina się środkiem nici fasłrygi, które pozostają w tkaninie zarówno w wierzchniej, jak i spodniej warstwie, w formie kawałków nici ).

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Krojenie tkaniny na ubranka

    Przed krojeniem należy tkaninę dokładnie uprasować, gdyż zagniecenia utrudniają gładkie ułożenie form kroju i w rezultacie wykroje nie są dokładne.
    Tkaninę na ubranko kroi się dopiero po rozplanowaniu na niej wszystkich form kroju, które należy układać na tkaninie zawsze na dużej płaszczyźnie (jeżeli stół jest za mały — na podłodze).
    Tkaniny na ubranka dla psów produkowane są w różnych szerokościach. Większość tkanin tzw. bieliźnianych i sukienkowych z bawełny, lnu, naturalnego i sztucznego jedwabiu, a także sztruks, aksamit i inne, produkuje się pojedynczej szerokości od 70. do 90 cm. Tkaniny ubraniowe, płaszczowe, kostiumowe i niektóre sukienkowe z różnych surowców mają szerokość podwójną, tj. od 130 do 150 cm. Od szerokości tkaniny w znacznej mierze zależy, ile jej  potrzeba na konkretny model.
    Zużycie tkaniny zależy również od właściwości tkaniny lub deseniu; inne będzie na ten sam model zużycie tkaniny płóciennej jednobarwnej, inne — o deseniu w kratę, a jeszcze inne — aksamitu.
    Przy modelach opisanych w dalszej części blogu  narysowano sposób układania form na określonych w przybliżeniu tkaninach i podano zużycie tkaniny przy wymienionej szerokości. Jeżeli na dany model zostanie przeznaczona tkanina o innych właściwościach i innej szerokości niż wymieniona, zmieni się również ilość potrzebnej tkaniny i trzeba sporządzić nowy układ form w zmienionych warunkach (inna szerokość i inne właściwości). Z tego względu wydaje się celowe, żeby temat układania form na tkaninie przedstawić dość dokładnie, na wielu przykładach. Opanowanie tych tajników powinno zlikwidować tak powszechną obawę nowicjuszy przed krojeniem tkaniny.
    W tkaninach odróżnia się desenie jednokierunkowe oraz dwukierunkowe  podobnie w kratach: symetryczne i niesymetryczne . Na tkaninie o dwukierunkowym deseniu oraz na kracie symetrycznej można układać formy w dwóch kierunkach — np. góra sukni w jednym, a dół sukienki dla psa w drugim kierunku  — i tym samym ekonomiczniej rozplanować ułożenie form, tj. zmniejszyć zużycie tkaniny. Inaczej układa się formy na tkaninie o deseniu jednokierunkowym lub na kracie niesymetrycznej. Na takiej tkaninie trzeba wszystkie formy układać  w   jednym   kierunku,   aby   po   zestawieniu części  deseń  był jednakowy w górze oraz w dole sukni.
    Na tkaninach z włosem trzeba również układać formy w jednym kierunku. Włos jest niekiedy niedostrzegalny dla oka, ale wyczuwa się go przy potarciu tkaniny ręką. Przy przesuwaniu ręką wzdłuż tkaniny w jedną stronę włos układa się gładko, a w drugą — stawia opór. W zasadzie bieg włosa w odzieży kieruje się od góry do dołu (flausz, lo-den itp.); wyjątek stanowią; aksamit, tkaniny futerkowe (tzw. runowe) i sztruks, na których formy trzeba układać w kierunku odwrotnym, tj. włosem do góry (włos w tyci tkaninach skierowany ku górze pogłębia kolor i nadaje tkaninie połysk). W szwach łączących dwa elementy odzieży z aksamitu lub sztruksu, krojonych w różnych kierunkach, widoczna jest wyraźna  różnica koloru.

    Ponieważ ubranka dla psów mają najczęściej fason symetryczny, najłatwiej jest kroić poszczególne odwójnie, tzn. rozmieszczać formy na tka złożonej na pół: tkaninę składa się prawą stroną do środka i układa formy po lewej stronie. Brzegi tkackie muszą się na siebie równo nakładać, chodzi bowiem o to, by bieg nitki osnowy układał się jednakowo w górnej i dolnej warstwie.
    Formy układa się na tkaninie zgodnie z wyznaczonym na nich kierunkiem nitki prostej; mianowicie nitka prosta układać się powinna równolegle do brzegu tkackiego. Przed przypięciem formy do tkaniny należy się upewnić, czy w górze i w dole formy odległość wyrysowanej “na niej nitki prostej od brzegu tkaniny jest jednakowa. Dla ułatwienia należy nitkę prostą — wyznaczoną na formie jako strzałka — wykreślić na całej długości formy.
    Nie zawsze formy układają się ekonomicznie na tkaninie złożonej podwójnie na całej długości. Czasem — dla uniknięcia większych odpadów — trzeba przesunąć linię złożenia przynajmniej pewnej części krojonego kuponu ; czasem racjonalniej jest ułożyć ją, otrzymuje się bowiem dwie linie złożenia, przy których można z obu stron ułożyć formy elementów nie przecinanych pośrodku. Złożenie tkaniny musi przebiegać zawsze po nitce prostej, równoległej do brzegu tkackiego.
    Na tkaninie wąskiej, na której — po złożeniu jej przez pół — nie można zmieścić np. formy rękawa, układa się formy na tkaninie rozłożonej, tj. pojedynczej, ale przed krojeniem układa się razem dwa odcinki tkaniny również prawą stroną do środka, a jeśli deseń tego wymaga — oba odcinki z deseniem w jednym kierunku. Warunkiem takiego ułożenia form jest to, że wszystkie elementy ułożone na tkaninie występują w modelu dwukrotnie, elementy występujące pojedynczo kroi się na tkaninie złożonej podwójnie.
    Dla ekonomicznego wykorzystania tkaniny układa się na niej w pierwszej kolejności duże elementy, a następnie — na wolnych przestrzeniach — pozostałe drobne części. Duże elementy układa się raczej bliżej brzegu tkackiego, żeby odpady znajdujące się po stronie złożenia tkaniny wykorzystać po rozłożeniu na inne części . Przy układaniu form rękawa na pojedynczej tkaninie trzeba uważać, żeby nie narysować dwóch lewych lub prawych rękawów.
    Specjalnej uwagi przy krojeniu wymagają tkaniny wzorzyste o dużym, wyraźnym raporcie. Chodzi bowiem o to, żeby wzór układał się w odzieży symetrycznie: tak samo na obu końcach kołnierza lub na tej samej wysokości rękawa. Niekiedy dla zachowania jednakowego wzoru na obu końcach kołnierza, stosuje się szew przez środek tyłu.
    Szczególnie pracochłonne jest przygotowanie do kroju tkaniny w pasy lub w kratę, trzeba bowiem pamiętać, że krata lub pasy powinny się zestawiać harmonijnie w szwach tworząc jeden ciąg, bądź jodełkę, jeśli formy układa się po skosie tkaniny. Tkaninę w pasy i kratę składa się również podwójnie i spina, ale w taki sposób, żeby krata lub pasy obu warstw nakładały się ściśle na siebie ,  a formy układa się na spiętej tkaninie . Tylko ten sposób gwarantuje, że jedna i druga warstwa będą jednakowe. Przy rozmieszczaniu form na tkaninie w pasy lub w kratę należy zwracać uwagę na szwy tych części, które się zestawia , np. przód i tył spódnicy układa się w samym dole lub w górze na jednakowym fragmencie deseniu. Wskazane jest, żeby linia dołu odzieży w pasy lub w kraty znajdowała się na granicy raportów.
    Inne problemy wyłaniają się przy układaniu form na tkaninie z bordiurą u brzegu. W tym przypadku niektóre elementy trzeba kroić pojedynczo, podobnie jak asymetryczne części ubranek.
    W formach kroju nie przewidziano zapasów na szwy, dlatego przy rozmieszczaniu ich na tkaninie trzeba pozostawić pomiędzy nimi odpowiednie rezerwy. Na ogół stosuje się: po 1—1,5 cm w pod-kroju szyi, pachy i główki rękawa, 5—7 cm — na obręb dołu, 3—4 cm — w talii górnej części sukni oraz po 2—3 cm — na pozostałe szwy.
    Wzdłuż szwów przeznaczonych do połączenia ze sobą pozostawia się jednakowy zapas na szwy. Ułatwi to znacznie zestawianie części do miary, wystarczy bowiem złożyć równo brzegi elementów i nie trzeba przy każdym ściegu fastrygi szukać od spodu znaków tego szwu.
    Po przebrnięciu przez trudności związane z właściwościami i wzorem tkaniny układa się na niej wszystkie formy kroju, również i te, dla których podane zostały tylko wymiary, oraz rezerwuje się miejsce na drobne części: pliski, podkłady na od-szycie dziurek itp. Formy przypina się szpilkami, a następnie ostro załemperowaną kredą krawiecką rysuje na tkaninie kontury form i — w odpowiedniej odległości od nich, pozostawiając zapasy na szwy — linie cięcia . Jeśli kreda jest dobrze widoczna, można formy odpiąć i kroić wzdłuż wykreślonych linii, często jednak, szczególnie w tkaninach z wzorem, linie kredy są słabo widoczne i wtedy kroi się poszczególne części nie zdejmując form z tkaniny.
    Drobne części, jak kołnierz, patka kieszeni, których kształty można korygować i zmieniać podczas miary na figurze, lepiej jest kroić do miary z płótna na wkłady, a na tkaninie podstawowej rezerwować odpowiednią powierzchnię.
    Tkaninę kroi się dopiero po dokładnym sprawdzeniu czy nie pominięto żadnej z części.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Kreślenie form kroju ubranka

    Opracowanie form kroju na wybrany fason i dla psów o różnych wymiarach jest dość skomplikowane i wymaga przynajmniej małej praktyki w szyciu. Jak konstruować formy podstawowe i jak je modelować do różnych fasonów — omówiono w końcowej części blogu. W pierwszej jednak fazie samodzielnego szycia znacznym ułatwieniem będzie korzystanie z gotowych form opracowanych na różne fasony. Formy takie, zawarte w dalszej części do poszczególnych modeli, opracowane zostały w różnych wielkościach, tj. dla osób o różnych, ale określonych wymiarach.

    Wykreślenie podanych form kroju nie powinno sprawiać trudności nawet osobom, które po raz pierwszy próbują sił w samodzielnym krojeniu i szyciu.
    Formy są wykreślone w skali, a ich kontury — wrysowane w prostokąt. Na bokach prostokąta wyznaczane są odległości poszczególnych punktów, które — połączone liniami prostymi, łukami lub linią nieregularną — wytyczają kontury form. Wszystkie punkty są oznaczone literami, a odległość pomiędzy nimi podana w liczbach, oznaczających ilość centymetrów. Poszczególne odcinki na bokach prostokątów ograniczone są strzałkami.
    Obok rysunków w skali podany jest opis kreślenia formy kroju w wielkości naturalnej.

    Fragmenty form o nieregularnych konturach wykreślono dodatkowo w naturalnej wielkości i w odmiennym kolorze. Litery, oznaczające poszczególne punkty na rysunkach w skali, powtarzają się w rysunkach fragmentów form naturalnej wielkości. Pozwala to Czytelnikowi na dokładne łączenie wykreślonej przez siebie formy w naturalnej wielkości, w oparciu o rysunek w skali, z fragmentem przerysowanym z blogu.
    Linia nitki prostej poszczególnych form narysowana jest w formie strzałki. Tam, gdzie brak strzałki — linię nitki prostej wyznacza linia środka przodu lub tyłu.
    Na wykonanie jednego modelu ubranka potrzebny jest komplet form kroju, np. na prostą sukienkę dla psa z szwami po bokach potrzebne są: 1 przód, 1 tył i 1 pasek. Formy kroju sporządza się w zasadzie w połowie. Wyjątek stanowią formy dla fasonu asymetrycznego, które trzeba kreślić w całości. Tak więc, dla prostej spódnicy o symetrycznym fasonie będzie to połowa formy przodu, połowa formy tyłu i pasek. Dla odróżnienia od linii szwu, linię środka symetrycznej formy wykreślono linią przerywaną; natomiast linie środka stanowiące jednocześnie linie szwu narysowano linię ciągłą.
    Rysunki form do jednego modelu opracowano jedynie dla nieregularnych płaszczyzn; na formy o kształcie prostej figury geometrycznej, jak paski i proste mankiety, podano tylko wymiary. Według nich można sporządzić samodzielnie formę z papieru, albo część tę wykreślić bezpośrednio kredą krawiecką na tkaninie.
    Wykaz form potrzebnych do jednego modelu  ubrankai tych o kształcie nieregularnym oraz tych, do których podano jedynie wymiary — znajdzie Czytelnik w opisie krojenia tkaniny przy każdym modelu.
    Wykreślenie w naturalnej wielkości tak przedstawionych form kroju nie powinno nastręczać trudności nawet początkującym, szczególnie, że i fasony wybrane zostały zgodnie z obowiązującą modą, ale o nieskomplikowanym kroju ubranka.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Zdejmowanie miary na ubranko

    Zdejmowanie miary z figury psa jest jedną z ważniejszych prac przygotowawczych przed szyciem ubranek szytych na miaręj, a takim powinien być ubiór samodzielnie wykonany.
    Miary z psa, dla której się szyje, zdejmuje się krawiecką taśmą centymetrową. Mierzy się nie za ciasno, ale i nie zbyt luźno; dotyczy to zwłaszcza obwodów. Mierzyć trzeba w cienkim ubraniu, a jeszcze lepiej bez ewentualnie w pasku, jaki będzie noszony podczas miar kontrolnych i pod gotową już odzieżą. Miary zdejmuje się z psa stojącego w odprężonej, swobodnej pozycji. Dla ustalenia właściwych miar długości do pasa i od pasa do dołu należy przewiązać w samej talii wąską tasiemkę, niezbyt luźno, ale i nie za ciasno. Mierzyć od dolnej krawędzi tasiemki długość do dołu i od jej dolnej krawędzi długość do talii.
    Przy zdejmowaniu miar najlepiej korzystać z pomocy drugiej osoby, samemu bowiem trudno o dokładność w pomiarach psa. Prawidłowe i dokładne zdejmowanie miar z czworonoga oszczędza czas i cierpliwość podczas szycia, każdy bowiem zbędny centymetr, dodany lub odjęty od miary — to dodatkowe zajęcie przy poprawkach.
    Jakie miary są potrzebne do poszczególnych rodzajów ubrań dla psów, do sporządzania form kroju we własnym zakresie, oraz do porównania z miarami, według których gotowe formy sporządzono — znajdzie Czytelnik we wskazówkach, zawartych we wstępnych wiadomościach poszczególnych artykółow, związanych tematycznie z jednym asortymentem oraz w rozdziale dotyczącym sporządzania form podstawowych.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Maszyna do szycia ubranek

    Najważniejszym urządzeniem pomocnym przy szyciu ubranek jest maszyna do szycia. Nawet najprostsza w konstrukcji maszyna tzw. stębnówka, szyjąca tylko normalnym ściegiem, przejmuje większość pracy w zestawianiu poszczególnych elementów ubioru i praktycznie bez maszyny do szycia trudno dziś mówić o szyciu ubranek dla psów. Stąd też pierwszym krokiem do samodzielnego wykonania jakiegokolwiek ubranka jest opanowanie umiejętności szycia na maszynie. Ćwiczyć należy początkowo bez nici, na papierze, najpierw linie proste w różnych odstępach, następnie — owalne, a w końcu wyrysowane wzory. Następnym etapem powinny być próby szycia na ścinkach z nawleczonymi nićmi.
    Próby szycia przeprowadza się przy zwolnionym oraz przyspieszonym tempie, zwracając jednocześnie uwagę na kierunek szycia. Przy maszynach o napędzie nożnym szczególne trudności sprawia początkującym równomierny ruch nogi na pedale; brak tej równomierności sprawia, że koło napędowe obraca się w przeciwnym kierunku — maszyna szyje do tyłu. Nie powoduje to kłopotu, gdy szyje się bez nici, gorzej gdy igła jest już nawleczona — nici rwą się i niejednokrotnie zaplątują w mechanizmie. Przy maszynie o napędzie elektrycznym trudności sprawia dostosowanie ruchów nogi na pedale do szybkości obrotów i najtrudniej jest szyć powoli.
    Niezwykle ważna jest właściwa pozycja przy szyciu: siedzieć należy prosto, w pozycji odprężonej, co nie powoduje zmęczenia; tkaninę przytrzymywać lekko obiema rękami, ale przede wszystkim lewą, prawą w mniejszym stopniu, jest bowiem przygotowana do podniesienia igły. Większa część tkaniny powinna znajdować się z lewej strony, co ułatwia kontrolę szycia.

    Bardzo ważne jest regularne oliwienie i czyszczenie maszyny; należy pamiętać, że po oliwieniu pierwsze ściegi mogą brudzić i trzeba wypróbować szycie na gałgankach. Przy szyciu i konserwacji maszyny należy stosować się ściśle do instrukcji obsługi albo do zaleceń mechanika-konserwatora.
    Czasem drobne usterki maszyny można usunąć we własnym zakresie, bez potrzeby korzystania z pomocy specjalisty-mechanika, a mianowicie:
    Maszyna przepuszcza ściegi — przyczyna tkwi w źle założonej igle lub w wadliwym nawinięciu nici na szpulkę bębenka. Może to również zależeć od rodzaju tkaniny, na niektórych bowiem maszynach źle się szyje dzianinę syntetyczną lub jedwabną. Zapobiega temu podłożenie pod szew takiego wykroju paska cienkiego papieru lub bibułki i szycie na maszynie łącznie z papierem (papier od dołu); usuwanie go po szyciu jest co prawda pracochłonne, ale przynajmniej nie ma przepuszczonych ściegów.
    Nitka górna rwie się — może być wiele powodów:

    • nici zbyt grube w stosunku do igły przecierają się w oczku podczas szycia — zmienić nici lub igłę,
    • nici źle nawleczone — sprawdzić czy nie popełniono pomyłki,
    • igła wadliwie osadzona — sprawdzić czy nie popełniono błędu,
    • naprężenie nitki za silne, a nitka za słaba — rozluźnić naprężenie albo zmienić nici na mocniejsze.

    Igła łamie się — podobnie może być kilka przyczyn:

    • podczas pociągania tkaniny przy szyciu igła przekrzywia się i uderza w mechanizm chwytacza — nie należy ciągnąć tkaniny, zwłaszcza gdy tkwi w niej igła,
    • Przy nawlekaniu igły utrzymywać iglicę w najwyższej pozycji. Nawlekać zawsze od tej strony, w której jest rowek igły. Bębenek ze szpuleczką wkładać zawsze przy iglicy podniesionej do najwyższego punktu. Nitkę z bębenka wyciągać przez ręczne poruszenie koła napędowego, wprawiające nawleczoną igłę w ruch, przytrzymując jednocześnie górną nitkę, ażeby nie wywlokła się z igły. Po ponownym przejściu igły do góry i przy pociągnięciu nitki wierzchniej ukazuje się nitka od  spodu w formie pętli.

    Dobry i ładny ścieg zależy m. in. od doboru odpowiedniej igły i nici do tkaniny; wielkość ściegu szpulka w bębenku, albo bębenek źle obsadzony, igła uderza o bębenek i łamie się — sprawdzić obsadzenie szpulki i bębenka,
    w tkaninie pozostawiono w szwie szpilkę, o którą igła uderza i łamie się, igła lekko skrzywiona uderza w mechanizm chwytacza.
    Nieprawidłowy ścieg, drobne perełki po jednej lub drugiej stronie tkaniny — nitka wierzchnia za luźna  albo za mocno z wierzchu naprężona — wyregulować naprężenie nitki z  wierzchu tak,  aby  nitka z wierzchu  i  ze spodu spotykały   się   pos’rodku    szytych   warstw   tkaniny.
    Igła zaciąga nitki w tkaninie — przyczyna tkwi w odłamanym lub stępionym końcu igły; może to być również za gruba igła w stosunku do delikatnej tkaniny.
    Ścieg maszyny ściąga szwy — za silne naprężenie nitki bądź w górze, bądź w bębenku — rozluźnić nici.
    Jak ułatwić nawlekanie nici w maszynie! Jeśli nici się kończą, lub chce się zmienić kolor — nie należy wyciągać nitki z całego mechanizmu nawlekania, lecz urwać ją tuż przy szpulce lub rolce i przywiązać do nowej nitki. Następnie przewlec supeł przez całe urządzenie, aż do igły, i tam dopiero oderwać resztę starej nici przy suple; pozostanie tylko nawleczenie igły.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Ten artykuł adresowany jest do osób posiadających psy oraz lubiących je ubierać w ubranka. Niniejsza strona zawiera nardzo dużo informacji związanych z szyciem oraz projektowaniem ubranek dla psów. Przy wyborze fasonu kierowano się przede wszystkim aktualną modą, ale także intencją ułatwienia kroju i szycia. Do każdego modelu ubranka dla psa opracowano formy kroju w skali oraz wskazówki jak je narysować w naturalnej wielkości. Obok tego wszystkie nieregularne Unie form powtórzono w naturalnej wielkości kolorowym poddrukiem. Uzupełnieniem każdego modelu jest rysunek układu form na tkaninie, ułatwiający początkującym prawidłowe gospodarowanie materiałem. Sposób wykonania modeli wyjaśniają opisy szycia, a na szczególną uwagę zasługuje ,,Słowniczek” zawierający — w układzie alfabetycznym — wyczerpujące wyjaśnienia nazw przyjętych w krawiectwie oraz bogato ilustrowany przebieg procesu szycia najważniejszych i powtarzających się elementów ubranek dla psów. W części wstępnej każdej wyodrębnionej grupy asortymentowej modeli załączono wskazówki dotyczące przystosowania form do wymiarów osoby, dla której się szyje, przeprowadzania miar kontrolnych i usuwania usterek dostrzeżonych podczas miar.
    Dla osób, które mają już pewien zasób praktycznej wiedzy i doświadczeń w kroju oraz szyciu ubranek dla psów i które zechcą samodzielnie zaprojektować model o fasonie różniącym się od zamieszczonych w poradniku, podano — w uproszczonej formie — wskazówki na temat samodzielnego sporządzania form kroju dla różnych fasonów i różnych wielkości.
    Dla złagodzenia, chociaż w małym stopniu skutków kryzysowej sytuacji gospodarczej, zamieszczono w poradniku specjalny artykuł na temat przeróbek oraz kilka modeli ubranek, w których można łączyć różne tkaniny stare lub nowe z małych resztek oraz tkaniny  z dzianiną  wykonaną  na  drutach.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii