Ubranka dla psów

Najpiękniejsze ubranka dla psów i nie tylko.

Szycie ubranka

Łączenie poszczególnych części szwami można wykonać w różny sposób. Zależy to od rodzaju tkaniny oraz rodzaju odzieży i jej przeznaczenia. Inaczej szyje się i wykończa odzież dla psów przeznaczoną do częstego prania i do trwałego użytku, inaczej odzież z delikatnych tkanin przeznaczoną na specjalne okazje.
Kolejność szycia i wykończania zależy od rodzaju odzieży i od fasonu. Stąd też szczegółowe wskazówki na ten temat znajdują się przy poszczególnych modelach. Sam przebieg procesu szycia i wykończania różnych elementów odzieży przedstawiono w układzie alfabetycznym na końcu poradnika. Tu natomiast podanych zostanie kilka uwag ogólnych:

  • Podczas szycia dużych powierzchni układać je na maszynie tak, żeby zapas na szew znajdował się zawsze z prawej strony, a pozostała część — po lewej. Unika się w ten sposób przepychania tkaniny pod główką maszyny i gniecenia jej. Szew boczny kurtki np. rozpocząć od talii i szyć jeden z nich po przodzie, a drugi — po tyle.
  • Proste szwy można przy pewnej wprawie szyć bez fastrygi, wystarczy wpiąć szpilki. Wpinać je należy w tkaninę poprzecznie w stosunku do szwu; w ten sposób — mimo że szpilki pozostają w tkaninie — igła w nowoczesnej maszynie nie łamie się.
  • Szwy w tkaninie w pasy lub kratę — często przy szyciu na maszynie jedna warstwa przesuwa się w stosunku do drugiej, mimo sfastrygowania szwu. Wygląda to szczególnie niekorzystnie w krae deseniu w pasy. Można temu zapobiec wpinając dodatkowo wzdłuż szwu szpilki poprzecznie do fasłrygi.
  • W szwach łączących dwie warstwy tkaniny, z których jedna warstwa ma być wdana, jak np. w ramieniu, szyć tak, żeby warstwa wdawana znajdowała się od spodu.

Aksamit ma tendencję do lekkiego przesuwani a się podczas szycia maszyną, tj. jedna warstwa zmienia swoje położenie w stosunku do drugiej, orno sfastrygowania szwu. Chcąc temu zaradzić, fsstryguje się aksamit dwukrotnie w odstępie ok. 2 mm i szyje na maszynie pomiędzy tymi fastry-rjami. Do szycia aksamitu ustawić w maszynie dość duży ścieg.
Szyfon i organdyna są tak cienkie, że szwy widać po prawej stronie, co obniża walory estetyczne ubioru. Szwy w cienkich i przezroczystych tkaninach należy przycinać obok szwu maszynowego z bardzo małym zapasem i obrzucać je gęsto — obie warstwy razem — przewijając strzępiące się brzegi do środka pomiędzy obie warstwy. Takie wykończenie mniej razi pod warunkiem, że wszystkie szwy będą wąskie i jednakowej szerokości. Brzeg pachy, dekoltu iłp. w tych tkaninach najlepiej wykończyć podwójnie złożoną pliską skośną.
•    Dzianiny są bardzo rozciągliwe we wszystkich niemal kierunkach i naddają się przy naprężaniu. Są zatem niezwykle wygodne w użytkowaniu, ale ta ich zaleta utrudnia szycie. Wiele nowicjuszek mających do czynienia z dzianiną dziwi się, czemu szwy tak często pękają. Nie jest to wina zbyt słabych nici. Przyczyna tkwi właśnie w tym, że dzianina jest elastyczna: wyciąga się przy naprężaniu, podczas gdy szwy, jak gdyby ustabilizowane nićmi, utrzymują swój pierwotny kształt i przy mocnym pociągnięciu dzianiny rwąaę, nie wytrzymując naprężenia. Przy szyciu na zwykłej maszynie można w pewnej mierze zapor ec pękaniu szwów, nastawiając jak najmniejsze naprężenie nici zarówno w górze, jak i w bębenku.
maszynie okrętkowej ustawia się ścieg okrętki • bardzo małym skoku bocznym. Ten sposób szycia przedłuża jak gdyby nici szwu, a tym samym zapobiega pękaniu ich przy pociągnięciu dzianiny. Dzianiny należy szyć bardzo cienką igłą o nie-sfcępionym końcu i delikatną nicią, najlepiej jedwabiem. Używać bardzo ostrych i cienkich szpilek.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Przed odpięciem form z papieru od wykrojów z tkaniny należy sprawdzić, czy przeniesione zostały wszystkie niezbędne znaki.
    Z wykrojami należy się obchodzić bardzo delikatnie, a zwłaszcza nie wyciągać ich, niektóre bowiem tkaniny zniekształcają się lub strzępią przy manipulowaniu nimi.
    Dwie lub więcej zestawianych razem części należy ułożyć na stole zgodnie ze znakami form i spiąć je szpilkami. Wpinać szpilki poprzecznie w stosunku do szwu, przeszycie bowiem na nowoczesnej maszynie tak wpiętej i zostawionej szpilki nie uszkodzi igły maszyny. Do fasłrygowania ubranka dla psa używać luźno skręconej specjalnej nitki. Nawlekać do igły nitkę nie dłuższą niż 70—80 cm. Nitkę fasłrygi umocować na początku szwu kilkoma ściegami lub grubym supłem. Mały supeł w luźnej tkaninie często się gubi i dlatego lepiej pozostawić sterczący koniec fasłrygi. Fasłrygą szyje się ściegiem przed igłą, długości 1 cm i w odstępie 1 cm w szwach prostych; w szwach o skomplikowanym rysunku należy szyć ściegami małymi.
    Środek nieprzecinanych części ubranka (np. tył dresu) wyznacza się dużymi ściegami fasłrygi w samym złożeniu tkaniny.
    Aby równo zestawić pasy lub kratę, stosuje się specjalną odmianę fasłrygowania: obie warstwy ułożyć obok siebie, prawą stroną do wierzchu. Jedną z nich podwinąć wzdłuż wyznaczonego szwu i nałożyć na drugą wzdłuż znaków, zwracając uwagę, żeby pasy lub krata obu warstw stykały się ze sobą. Spiąć obie warstwy, a następnie fastrygować gęstym ściegiem (żeby się wzór nie przesuwał). Wpinać igłę na przemian w wierzchnią warstwę w samym załamaniu i w spodnią wzdłuż znaków szwu . Po lewej stronie widoczna będzie normalna fasłrygą, a jednocześnie zabezpieczone właściwe połączenie pasów lub kraty bez przesunięć.
    Przy pęłelkowaniu linii prostych można szyć dość dużymi ściegami, natomiast wszelkie linie nieregularne, kąty i łuki pęłelkować trzeba ściegami małymi, aby po rozcięciu nici fasłrygi pozostało dużo znaków w obu warstwach.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Aby można było zestawić wykroje tkaniny zgodnie z formami kroju ubranka, nie wystarczy narysować na wierzchniej warstwie wszystkie kontury, znaki itp., trzeba je bowiem przenieść na drugą, spodnią warstwę. Przenoszenie konturów z papierowych form na wykrojone elementy jest następną po krojeniu czynnością, wymagającą dużej dokładności. Kontury wyznacza się zawsze na płasko ułożonych elementach. Jest kilka sposobów jednoczesnego wyznaczania znaków z papierowych form na obu warstwach tkaniny, albo przenoszenia ich z jednej warstwy na drugą, a zależy to od rodzaju tkaniny. Na tkaniny bawełniane i lniane usztywnione apreturą, albo na inne » ścisłe i mocne — przenosi się kontury form radełkiemŁ które pozostawia na nich widoczne ślady. Radełko należy prowadzić wzdłuż konturów form z papieru, wzdłuż linii zaszewek i innych znaków, lekko przyciskając do tkaniny; trzeba przy tym uważać, by ostre ząbki radełka nie przecinały nitek i nie uszkodziły tkaniny na trwałe. Nie stosuje się radełka do tkanin delikatnych, o małej wytrzymałości, ani do tkanin tkanych luźno (wełna); delikatne tkaniny łatwo poprzecinać, a na luźno tkanej wełnie znaki radełka są niewidoczne.
    Do tkaniny wełnianej i do prostych form kroju bez dużej ilości wewnętrznych linii stosuje się wyznaczanie kredą krawiecką: kontury formy należy wykreślić na jednej warstwie po lewej stronie dość wyraźną kreską. Następnie ułożyć obie części (np. lewy i prawy przód) razem lewą stroną, łj. z rysunkiem kredy do środka i wzdłuż konturów pukać pięścią tak, żeby kreda odbiła się na drugiej warstwie. Przeniesione w ten sposób linie ponownie wykreślić kredą, dla ich utrwalenia. Znaki po kredzie usuwa się z tkaniny szczotką albo przez pocieranie ścinkiem tej samej tkaniny. Najpewniejszym sposobem przenoszenia konturów i znaków z form na obie warstwy tkaniny ubranka jest pętelkowanie, czyli szycie fasłrygą, a w delikatnych tkaninach — nicią jedwabną, ściegiem przed igłą, z tym, że w co drugim ściegu nie ściąga się nici i pozostawia małą pętelkę. Po rozsunięciu obu warstw tkaniny przecina się środkiem nici fasłrygi, które pozostają w tkaninie zarówno w wierzchniej, jak i spodniej warstwie, w formie kawałków nici ).

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Wkłady do ubranek

    Wkłady stosuje się dla wzmocnienia, usztywnienia albo zabezpieczenia tkaniny wierzchniej przed wyciąganiem się. Do niektórych części, np. do kołnierzy, mankietów, pasków, używa się wkładów w całości, do innych stosuje się wkład jako fragment dużych elementów: pod zapięcie w przodzie, w brzegu dolnej krawędzi rękawa ubranka, w zakładce na zamek pośrodku tyłu w kurtce itp.
    Wkłady nie są widoczne z wierzchu, ale muszą być potraktowane równie starannie jak wierzch. Brak wkładu albo niedokładne wszycie go może zepsuć ogólne wrażenie ubranka.
    Produkowane są rozmaite rodzaje wkładów i o różnej grubości; wybiera się je zależnie od tkaniny wierzchniej. Do cienkich tkanin stosuje się wkłady jak najcieńsze, np. batyst, do grubszych można zastosować płótno, surówkę lub włókninę. W modelach przeznaczonych do częstego prania najlepsze są wkłady niekurczliwe z włókniny albo z dekatyzowanego płótna lub Surówki. I dlatego płótno i surówkę trzeba przed wszyciem zwilżyć i uprasować gorącym żelazkiem.
    Korzystając z wkładów tkanych trzeba zwrócić uwagę na układ nitki prostej wkładu. Wkład przeznaczony do wzmocnienia krawędzi przodu przy zapięciu kroi się wzdłuż nitki prostej; do kołnierza stosuje się wkład ze skosu tkaniny; dla wzmocnienia brzegów w dole rękawów lub spodenek dla psa najlepiej kroić po skosie i uformować żelazkiem ich prawidłowy kształt według wierzchu. Inne wkłady kroi się tak jak tkaninę wierzchnią. We wkładach z włókniny nie ma nitki prostej i można je kroić we wszystkich kierunkach: prosto, ukośnie i poprzecznie, racjonalnie wykorzystując powierzchnię.
    Wkłady w przodzie pod zapięcie układa się tuż przy linii załamania z obsadzeniem przodu. Dotyczy to przodów krojonych łącznie z obsadzeniem. Po nałożeniu wkładu fasłryguje się, a następnie przymocowuje go wzdłuż linii załamania z obsadzeniem — krytym ściegiem krzyżykowym, niewidocznym po prawej stronie tkaniny. W przodach, do których przyszywa się oddzielnie krojone obsadzenia, przymocowuje się wkłady w szwie przodów z obsadzeniem. Wkłady do przodów kroi się według formy obsadzeń.
    Nowym wkładem, oszczędzającym czas podczas szycia, jest włóknina klejona, tzw. klejonka. Można ją przykleić do tkaniny wierzchniej po przeprowadzeniu próby i stwierdzeniu, że nie odciska się po prawej stronie tkaniny i nie pozostawia śladów kleju, co zdarza się przy korzystaniu z klejonki jako wkładu do tkanin cienkich  i  rzadko łkanych.

    Podszewkę kroi się według form tkaniny wierzchniej, z tym że wykrawać ją należy dopiero po mierze kontrolnej, a więc po naniesieniu na formach poprawek. Podszewkę szyje się całkowicie na maszynie, również i dół. Dla wygody podczas chodzenia stosuje się w podszewce spódnicy lub sukni rozporki w szwach zamiast fałd. Dołu podszewki nie przymocowuje się do tkaniny wierzchniej sukni lub spódnicy. W spodniach dla psów daje się podszewkę w zasadzie tylko z przodu — od talii aż za kolano.

    Klejonka przykleja się do tkaniny wierzchniej pod działaniem temperatury, a jeszcze trwalej w połączeniu z parą.
    Klei się ją w następujący sposób: ułożyć wkład błyszczącą stroną (z zawartością kleju) do lewej strony tkaniny, następnie prasować gorącym żelazkiem, nie przesuwając go w jedną i drugą stronę, ale zostawiając nieruchomo na kilka chwil w jednym miejscu, a potem w następnym, aż do przyklejenia całej powierzchni. Nie przyciskać żelazka zbyt mocno, żeby po prawe’) stronie nie pozostały odciśnięte kontury żelazka. Przyklejoną włókninę ochłodzić przed dalszym manipulowaniem, inaczej może się odkleić.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Krojenie tkaniny na ubranka

    Przed krojeniem należy tkaninę dokładnie uprasować, gdyż zagniecenia utrudniają gładkie ułożenie form kroju i w rezultacie wykroje nie są dokładne.
    Tkaninę na ubranko kroi się dopiero po rozplanowaniu na niej wszystkich form kroju, które należy układać na tkaninie zawsze na dużej płaszczyźnie (jeżeli stół jest za mały — na podłodze).
    Tkaniny na ubranka dla psów produkowane są w różnych szerokościach. Większość tkanin tzw. bieliźnianych i sukienkowych z bawełny, lnu, naturalnego i sztucznego jedwabiu, a także sztruks, aksamit i inne, produkuje się pojedynczej szerokości od 70. do 90 cm. Tkaniny ubraniowe, płaszczowe, kostiumowe i niektóre sukienkowe z różnych surowców mają szerokość podwójną, tj. od 130 do 150 cm. Od szerokości tkaniny w znacznej mierze zależy, ile jej  potrzeba na konkretny model.
    Zużycie tkaniny zależy również od właściwości tkaniny lub deseniu; inne będzie na ten sam model zużycie tkaniny płóciennej jednobarwnej, inne — o deseniu w kratę, a jeszcze inne — aksamitu.
    Przy modelach opisanych w dalszej części blogu  narysowano sposób układania form na określonych w przybliżeniu tkaninach i podano zużycie tkaniny przy wymienionej szerokości. Jeżeli na dany model zostanie przeznaczona tkanina o innych właściwościach i innej szerokości niż wymieniona, zmieni się również ilość potrzebnej tkaniny i trzeba sporządzić nowy układ form w zmienionych warunkach (inna szerokość i inne właściwości). Z tego względu wydaje się celowe, żeby temat układania form na tkaninie przedstawić dość dokładnie, na wielu przykładach. Opanowanie tych tajników powinno zlikwidować tak powszechną obawę nowicjuszy przed krojeniem tkaniny.
    W tkaninach odróżnia się desenie jednokierunkowe oraz dwukierunkowe  podobnie w kratach: symetryczne i niesymetryczne . Na tkaninie o dwukierunkowym deseniu oraz na kracie symetrycznej można układać formy w dwóch kierunkach — np. góra sukni w jednym, a dół sukienki dla psa w drugim kierunku  — i tym samym ekonomiczniej rozplanować ułożenie form, tj. zmniejszyć zużycie tkaniny. Inaczej układa się formy na tkaninie o deseniu jednokierunkowym lub na kracie niesymetrycznej. Na takiej tkaninie trzeba wszystkie formy układać  w   jednym   kierunku,   aby   po   zestawieniu części  deseń  był jednakowy w górze oraz w dole sukni.
    Na tkaninach z włosem trzeba również układać formy w jednym kierunku. Włos jest niekiedy niedostrzegalny dla oka, ale wyczuwa się go przy potarciu tkaniny ręką. Przy przesuwaniu ręką wzdłuż tkaniny w jedną stronę włos układa się gładko, a w drugą — stawia opór. W zasadzie bieg włosa w odzieży kieruje się od góry do dołu (flausz, lo-den itp.); wyjątek stanowią; aksamit, tkaniny futerkowe (tzw. runowe) i sztruks, na których formy trzeba układać w kierunku odwrotnym, tj. włosem do góry (włos w tyci tkaninach skierowany ku górze pogłębia kolor i nadaje tkaninie połysk). W szwach łączących dwa elementy odzieży z aksamitu lub sztruksu, krojonych w różnych kierunkach, widoczna jest wyraźna  różnica koloru.

    Ponieważ ubranka dla psów mają najczęściej fason symetryczny, najłatwiej jest kroić poszczególne odwójnie, tzn. rozmieszczać formy na tka złożonej na pół: tkaninę składa się prawą stroną do środka i układa formy po lewej stronie. Brzegi tkackie muszą się na siebie równo nakładać, chodzi bowiem o to, by bieg nitki osnowy układał się jednakowo w górnej i dolnej warstwie.
    Formy układa się na tkaninie zgodnie z wyznaczonym na nich kierunkiem nitki prostej; mianowicie nitka prosta układać się powinna równolegle do brzegu tkackiego. Przed przypięciem formy do tkaniny należy się upewnić, czy w górze i w dole formy odległość wyrysowanej “na niej nitki prostej od brzegu tkaniny jest jednakowa. Dla ułatwienia należy nitkę prostą — wyznaczoną na formie jako strzałka — wykreślić na całej długości formy.
    Nie zawsze formy układają się ekonomicznie na tkaninie złożonej podwójnie na całej długości. Czasem — dla uniknięcia większych odpadów — trzeba przesunąć linię złożenia przynajmniej pewnej części krojonego kuponu ; czasem racjonalniej jest ułożyć ją, otrzymuje się bowiem dwie linie złożenia, przy których można z obu stron ułożyć formy elementów nie przecinanych pośrodku. Złożenie tkaniny musi przebiegać zawsze po nitce prostej, równoległej do brzegu tkackiego.
    Na tkaninie wąskiej, na której — po złożeniu jej przez pół — nie można zmieścić np. formy rękawa, układa się formy na tkaninie rozłożonej, tj. pojedynczej, ale przed krojeniem układa się razem dwa odcinki tkaniny również prawą stroną do środka, a jeśli deseń tego wymaga — oba odcinki z deseniem w jednym kierunku. Warunkiem takiego ułożenia form jest to, że wszystkie elementy ułożone na tkaninie występują w modelu dwukrotnie, elementy występujące pojedynczo kroi się na tkaninie złożonej podwójnie.
    Dla ekonomicznego wykorzystania tkaniny układa się na niej w pierwszej kolejności duże elementy, a następnie — na wolnych przestrzeniach — pozostałe drobne części. Duże elementy układa się raczej bliżej brzegu tkackiego, żeby odpady znajdujące się po stronie złożenia tkaniny wykorzystać po rozłożeniu na inne części . Przy układaniu form rękawa na pojedynczej tkaninie trzeba uważać, żeby nie narysować dwóch lewych lub prawych rękawów.
    Specjalnej uwagi przy krojeniu wymagają tkaniny wzorzyste o dużym, wyraźnym raporcie. Chodzi bowiem o to, żeby wzór układał się w odzieży symetrycznie: tak samo na obu końcach kołnierza lub na tej samej wysokości rękawa. Niekiedy dla zachowania jednakowego wzoru na obu końcach kołnierza, stosuje się szew przez środek tyłu.
    Szczególnie pracochłonne jest przygotowanie do kroju tkaniny w pasy lub w kratę, trzeba bowiem pamiętać, że krata lub pasy powinny się zestawiać harmonijnie w szwach tworząc jeden ciąg, bądź jodełkę, jeśli formy układa się po skosie tkaniny. Tkaninę w pasy i kratę składa się również podwójnie i spina, ale w taki sposób, żeby krata lub pasy obu warstw nakładały się ściśle na siebie ,  a formy układa się na spiętej tkaninie . Tylko ten sposób gwarantuje, że jedna i druga warstwa będą jednakowe. Przy rozmieszczaniu form na tkaninie w pasy lub w kratę należy zwracać uwagę na szwy tych części, które się zestawia , np. przód i tył spódnicy układa się w samym dole lub w górze na jednakowym fragmencie deseniu. Wskazane jest, żeby linia dołu odzieży w pasy lub w kraty znajdowała się na granicy raportów.
    Inne problemy wyłaniają się przy układaniu form na tkaninie z bordiurą u brzegu. W tym przypadku niektóre elementy trzeba kroić pojedynczo, podobnie jak asymetryczne części ubranek.
    W formach kroju nie przewidziano zapasów na szwy, dlatego przy rozmieszczaniu ich na tkaninie trzeba pozostawić pomiędzy nimi odpowiednie rezerwy. Na ogół stosuje się: po 1—1,5 cm w pod-kroju szyi, pachy i główki rękawa, 5—7 cm — na obręb dołu, 3—4 cm — w talii górnej części sukni oraz po 2—3 cm — na pozostałe szwy.
    Wzdłuż szwów przeznaczonych do połączenia ze sobą pozostawia się jednakowy zapas na szwy. Ułatwi to znacznie zestawianie części do miary, wystarczy bowiem złożyć równo brzegi elementów i nie trzeba przy każdym ściegu fastrygi szukać od spodu znaków tego szwu.
    Po przebrnięciu przez trudności związane z właściwościami i wzorem tkaniny układa się na niej wszystkie formy kroju, również i te, dla których podane zostały tylko wymiary, oraz rezerwuje się miejsce na drobne części: pliski, podkłady na od-szycie dziurek itp. Formy przypina się szpilkami, a następnie ostro załemperowaną kredą krawiecką rysuje na tkaninie kontury form i — w odpowiedniej odległości od nich, pozostawiając zapasy na szwy — linie cięcia . Jeśli kreda jest dobrze widoczna, można formy odpiąć i kroić wzdłuż wykreślonych linii, często jednak, szczególnie w tkaninach z wzorem, linie kredy są słabo widoczne i wtedy kroi się poszczególne części nie zdejmując form z tkaniny.
    Drobne części, jak kołnierz, patka kieszeni, których kształty można korygować i zmieniać podczas miary na figurze, lepiej jest kroić do miary z płótna na wkłady, a na tkaninie podstawowej rezerwować odpowiednią powierzchnię.
    Tkaninę kroi się dopiero po dokładnym sprawdzeniu czy nie pominięto żadnej z części.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Przygotowanie tkaniny do kroju na ubranko

    Tkaniny z włókien naturalnych: wełny, bawełny i lnu, a także jedwabiu sztucznego, kurczą się w pra­niu i by temu zapobiec trzeba je dekatyzować. Dekatyza polega na poddaniu tkanin działaniu wy­sokiej temperatury i wilgoci. W warunkach domo­wych dekatyzuje się prasując przez wilgotną zaparzaczkę całą powierzchnię kuponu tkaniny po le­wej stronie. Dekatyzuje się tkaninę przed krojeniem, gdyż już podczas szycia może się ona skurczyć w niektórych miejscach, np. w szwach, podczas prasowania ich przez mokrą zaparzaczkę. Nie kur­czą się tkaniny z włókien syntetycznych, nie wy­magają więc dekatyzowania.
    Równie nieodzowną czynnością przygotowaw­czą jest likwidowanie w niektórych tkaninach tzw. przeciągnięcia fabrycznego. Powstaje ono w cza­sie produkcji przy wykończaniu lub nawijaniu tka­niny na bele, a polega na tym, że nitki wątku nie układają się prawidłowo,  nie są pod kątem prostym do nitek osnowy. Odzież  dla psów wykrojona z tka­niny przeciągniętej nie będzie się dobrze ukła­dała, podobnie jak ta, którą kroi się niezgodnie z kierunkiem nitki prostej, wyznaczonej na for­mach. Przeciągnięcie tkaniny łatwo dostrzec w tka­ninie w deseń tkany w kratę lub w pasy, trudniej zauważyć w tkaninie jednobarwnej, gładkiej, np. o splocie płóciennym.
    Przeciągnięcie tkaniny likwiduje się w następu­jący sposób: przy samym brzegu odciętej z beli tkaniny należy wyciągnąć lub naprężyć nitkę wątku i według śladów nitki wątku wyrównać jej brzeg, odcinając nierówności. Następnie spraw­dzić ekierką czy nitki wątku układają się pod ką­tem prostym do osnowy, tj. do brzegu tkackiego.  Jeśli  tak  — to  tkaninę   można   kroić   bez zastrzeżeń, jeżeli nie — oznacza to, że jest prze­ciągnięta i trzeba usunąć tę nieprawidłowość. W tym celu należy złożyć tkaninę ukośnie w kil­ku miejscach,  i mocno ciągnąć wzdłuż skosu, aż krawędź tkaniny po wątku (uprzednio wyrównana) ukształ­tuje się pod kątem prostym do brzegu tkackiego. Prawidłowy układ nitek wątku i osnowy utrwala się żelazkiem, tj. prasuje tkaninę po lewej stro­nie przez wilgotną zaparzaczkę.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Kreślenie form kroju ubranka

    Opracowanie form kroju na wybrany fason i dla psów o różnych wymiarach jest dość skomplikowane i wymaga przynajmniej małej praktyki w szyciu. Jak konstruować formy podstawowe i jak je modelować do różnych fasonów — omówiono w końcowej części blogu. W pierwszej jednak fazie samodzielnego szycia znacznym ułatwieniem będzie korzystanie z gotowych form opracowanych na różne fasony. Formy takie, zawarte w dalszej części do poszczególnych modeli, opracowane zostały w różnych wielkościach, tj. dla osób o różnych, ale określonych wymiarach.

    Wykreślenie podanych form kroju nie powinno sprawiać trudności nawet osobom, które po raz pierwszy próbują sił w samodzielnym krojeniu i szyciu.
    Formy są wykreślone w skali, a ich kontury — wrysowane w prostokąt. Na bokach prostokąta wyznaczane są odległości poszczególnych punktów, które — połączone liniami prostymi, łukami lub linią nieregularną — wytyczają kontury form. Wszystkie punkty są oznaczone literami, a odległość pomiędzy nimi podana w liczbach, oznaczających ilość centymetrów. Poszczególne odcinki na bokach prostokątów ograniczone są strzałkami.
    Obok rysunków w skali podany jest opis kreślenia formy kroju w wielkości naturalnej.

    Fragmenty form o nieregularnych konturach wykreślono dodatkowo w naturalnej wielkości i w odmiennym kolorze. Litery, oznaczające poszczególne punkty na rysunkach w skali, powtarzają się w rysunkach fragmentów form naturalnej wielkości. Pozwala to Czytelnikowi na dokładne łączenie wykreślonej przez siebie formy w naturalnej wielkości, w oparciu o rysunek w skali, z fragmentem przerysowanym z blogu.
    Linia nitki prostej poszczególnych form narysowana jest w formie strzałki. Tam, gdzie brak strzałki — linię nitki prostej wyznacza linia środka przodu lub tyłu.
    Na wykonanie jednego modelu ubranka potrzebny jest komplet form kroju, np. na prostą sukienkę dla psa z szwami po bokach potrzebne są: 1 przód, 1 tył i 1 pasek. Formy kroju sporządza się w zasadzie w połowie. Wyjątek stanowią formy dla fasonu asymetrycznego, które trzeba kreślić w całości. Tak więc, dla prostej spódnicy o symetrycznym fasonie będzie to połowa formy przodu, połowa formy tyłu i pasek. Dla odróżnienia od linii szwu, linię środka symetrycznej formy wykreślono linią przerywaną; natomiast linie środka stanowiące jednocześnie linie szwu narysowano linię ciągłą.
    Rysunki form do jednego modelu opracowano jedynie dla nieregularnych płaszczyzn; na formy o kształcie prostej figury geometrycznej, jak paski i proste mankiety, podano tylko wymiary. Według nich można sporządzić samodzielnie formę z papieru, albo część tę wykreślić bezpośrednio kredą krawiecką na tkaninie.
    Wykaz form potrzebnych do jednego modelu  ubrankai tych o kształcie nieregularnym oraz tych, do których podano jedynie wymiary — znajdzie Czytelnik w opisie krojenia tkaniny przy każdym modelu.
    Wykreślenie w naturalnej wielkości tak przedstawionych form kroju nie powinno nastręczać trudności nawet początkującym, szczególnie, że i fasony wybrane zostały zgodnie z obowiązującą modą, ale o nieskomplikowanym kroju ubranka.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Wybór modelu ubranka

    Przed wyborem modelu i przystąpieniem do szycia trzeba sobie uświadomić przeznaczenie szytego ubranka dla psa, do jakich okoliczności ma ona służyć, na jaką porę roku oraz kiedy i z jakimi dodatkami będzie noszone.
    Wybór modelu ubranka łączy się nierozerwalnie z tkaniną, której rodzaj ma niewątpliwy wpływ na fason, a wskazówki z jakich tkanin należy szyć poszczególne modele wymieniono przy opisie każdego z nich.
    Formy kroju poszczególnych modeli, zawarte w dalszej części artykułów, opracowano na konkretne wielkości, tj. na osoby o określonych wymiarach. A więc korzystać z tych form mogą jedynie psy, które mają takie same lub zbliżone wymiary. Wybór modelu trzeba uzależnić m.in. od porównania miar zdjętych z psa, dla którego się szyje, z miarami, według których formy sporządzono.
    Przy każdym modelu podano wykaz miar niezbędnych do porównania;  są to:

    • miara obwodu bioder psa, która ma decydujące znaczenie dla modeli sukienek i spodni,
    • miara obwodu klatki psa — przy modelach kamizelek,  bluzek  i  żakietów,
    • miara obwodu klatki psa i obwodu bioder — dla modeli sukien i płaszczy.

    Różnice wynikające z porównania miary zdjętej z figury i miary wymienionej przy każdym modelu w dalszej częściartykułu a także form kroju innego pochodzenia — nie powinny przekraczać ±2 cm (in plus i in minus) w obwodzie bioder psaoraz ±2 cm w obwodzie klatki. W tych granicach można formy adaptować do miar zdjętych z figury, przy większych — formy mogą się zniekształcić, a zmiana proporcji — niekorzystnie wpłynąć na estetykę ubranka. Wskazówki dotyczące adaptowania formy do miar zdjętych z figury znajdują się w dalszej części artykułu.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Maszyna do szycia ubranek

    Najważniejszym urządzeniem pomocnym przy szyciu ubranek jest maszyna do szycia. Nawet najprostsza w konstrukcji maszyna tzw. stębnówka, szyjąca tylko normalnym ściegiem, przejmuje większość pracy w zestawianiu poszczególnych elementów ubioru i praktycznie bez maszyny do szycia trudno dziś mówić o szyciu ubranek dla psów. Stąd też pierwszym krokiem do samodzielnego wykonania jakiegokolwiek ubranka jest opanowanie umiejętności szycia na maszynie. Ćwiczyć należy początkowo bez nici, na papierze, najpierw linie proste w różnych odstępach, następnie — owalne, a w końcu wyrysowane wzory. Następnym etapem powinny być próby szycia na ścinkach z nawleczonymi nićmi.
    Próby szycia przeprowadza się przy zwolnionym oraz przyspieszonym tempie, zwracając jednocześnie uwagę na kierunek szycia. Przy maszynach o napędzie nożnym szczególne trudności sprawia początkującym równomierny ruch nogi na pedale; brak tej równomierności sprawia, że koło napędowe obraca się w przeciwnym kierunku — maszyna szyje do tyłu. Nie powoduje to kłopotu, gdy szyje się bez nici, gorzej gdy igła jest już nawleczona — nici rwą się i niejednokrotnie zaplątują w mechanizmie. Przy maszynie o napędzie elektrycznym trudności sprawia dostosowanie ruchów nogi na pedale do szybkości obrotów i najtrudniej jest szyć powoli.
    Niezwykle ważna jest właściwa pozycja przy szyciu: siedzieć należy prosto, w pozycji odprężonej, co nie powoduje zmęczenia; tkaninę przytrzymywać lekko obiema rękami, ale przede wszystkim lewą, prawą w mniejszym stopniu, jest bowiem przygotowana do podniesienia igły. Większa część tkaniny powinna znajdować się z lewej strony, co ułatwia kontrolę szycia.

    Bardzo ważne jest regularne oliwienie i czyszczenie maszyny; należy pamiętać, że po oliwieniu pierwsze ściegi mogą brudzić i trzeba wypróbować szycie na gałgankach. Przy szyciu i konserwacji maszyny należy stosować się ściśle do instrukcji obsługi albo do zaleceń mechanika-konserwatora.
    Czasem drobne usterki maszyny można usunąć we własnym zakresie, bez potrzeby korzystania z pomocy specjalisty-mechanika, a mianowicie:
    Maszyna przepuszcza ściegi — przyczyna tkwi w źle założonej igle lub w wadliwym nawinięciu nici na szpulkę bębenka. Może to również zależeć od rodzaju tkaniny, na niektórych bowiem maszynach źle się szyje dzianinę syntetyczną lub jedwabną. Zapobiega temu podłożenie pod szew takiego wykroju paska cienkiego papieru lub bibułki i szycie na maszynie łącznie z papierem (papier od dołu); usuwanie go po szyciu jest co prawda pracochłonne, ale przynajmniej nie ma przepuszczonych ściegów.
    Nitka górna rwie się — może być wiele powodów:

    • nici zbyt grube w stosunku do igły przecierają się w oczku podczas szycia — zmienić nici lub igłę,
    • nici źle nawleczone — sprawdzić czy nie popełniono pomyłki,
    • igła wadliwie osadzona — sprawdzić czy nie popełniono błędu,
    • naprężenie nitki za silne, a nitka za słaba — rozluźnić naprężenie albo zmienić nici na mocniejsze.

    Igła łamie się — podobnie może być kilka przyczyn:

    • podczas pociągania tkaniny przy szyciu igła przekrzywia się i uderza w mechanizm chwytacza — nie należy ciągnąć tkaniny, zwłaszcza gdy tkwi w niej igła,
    • Przy nawlekaniu igły utrzymywać iglicę w najwyższej pozycji. Nawlekać zawsze od tej strony, w której jest rowek igły. Bębenek ze szpuleczką wkładać zawsze przy iglicy podniesionej do najwyższego punktu. Nitkę z bębenka wyciągać przez ręczne poruszenie koła napędowego, wprawiające nawleczoną igłę w ruch, przytrzymując jednocześnie górną nitkę, ażeby nie wywlokła się z igły. Po ponownym przejściu igły do góry i przy pociągnięciu nitki wierzchniej ukazuje się nitka od  spodu w formie pętli.

    Dobry i ładny ścieg zależy m. in. od doboru odpowiedniej igły i nici do tkaniny; wielkość ściegu szpulka w bębenku, albo bębenek źle obsadzony, igła uderza o bębenek i łamie się — sprawdzić obsadzenie szpulki i bębenka,
    w tkaninie pozostawiono w szwie szpilkę, o którą igła uderza i łamie się, igła lekko skrzywiona uderza w mechanizm chwytacza.
    Nieprawidłowy ścieg, drobne perełki po jednej lub drugiej stronie tkaniny — nitka wierzchnia za luźna  albo za mocno z wierzchu naprężona — wyregulować naprężenie nitki z  wierzchu tak,  aby  nitka z wierzchu  i  ze spodu spotykały   się   pos’rodku    szytych   warstw   tkaniny.
    Igła zaciąga nitki w tkaninie — przyczyna tkwi w odłamanym lub stępionym końcu igły; może to być również za gruba igła w stosunku do delikatnej tkaniny.
    Ścieg maszyny ściąga szwy — za silne naprężenie nitki bądź w górze, bądź w bębenku — rozluźnić nici.
    Jak ułatwić nawlekanie nici w maszynie! Jeśli nici się kończą, lub chce się zmienić kolor — nie należy wyciągać nitki z całego mechanizmu nawlekania, lecz urwać ją tuż przy szpulce lub rolce i przywiązać do nowej nitki. Następnie przewlec supeł przez całe urządzenie, aż do igły, i tam dopiero oderwać resztę starej nici przy suple; pozostanie tylko nawleczenie igły.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Przybory do szycia ubranek

    Przed przystąpieniem do szycia pierwszego modelu ubranka trzeba zgromadzić wszystkie niezbędne przybory pomocnicze, a także urządzenia do prasowania odzieży. Znajdują się one najczęściej w każdym gospodarstwie domowym, są to:

    • krawiecka taśma centymetrowa, linia, ekierka lub przykładnica, papier, bibułka i ołówek oraz nożyczki do wycinania papieru, przeznaczone do kreślenia i wycinania form,
    • kreda krawiecka biała do ciemnych tkanin oraz kolorowa — do tkanin bardzo jasnych,
    • nożyczki średniej wielkości z ostrymi końcami do cięcia tkaniny i dodatkowo małe nożyczki również z ostrymi końcami do przecinania dziurek i do obcinania nitek (nożyczkami przeznaczonymi do cięcia tkaniny nie należy przycinać papieru, gdyż  bardzo tępi on ostrze),
    • żelazko — najlepiej lekkie i z termoregulatorem, automatycznie ustawiającym grzanie do prasowania tkanin z różnych włókien,
    • deska do prasowania oraz łzw. rękawnik pokryte kocem lub suknem i ewentualnie niebrudzącym płótnem; ponadto kawałek płótna, tzw. zaparzaczka, najlepiej z lnianego płótna; powinna ona być pozbawiona fabrycznej apretury i dlatego nową tkaninę trzeba uprzednio sparzyć gorącą wodą i kilkakrotnie spłukać,
    • igły do szycia ręcznego — różnej grubości i długości: igły grube o niskich numerach (4—6) stosuje się do tkanin płaszczowych, igły cienkie o numerach 8—10 stosuje się do tkanin delikatnych, igły długie przeznaczone są do fastrygowania, marszczenia itp., krótkie — do podszywania np. obrębów, a najczęściej używa się igieł o średniej długości (nr 7),
    • igły do maszyny — powinny być zawsze pod ręką; igły cienkie o numerach 60—70 stosuje się do tkanin delikatnych, najczęściej szyje się igłami o numeracji 70—80, przeznaczonymi do szycia tkanin lekkich i grubszych,
    • naparstek z tworzywa sztucznego lub z metalu do ochrony środkowego palca przed ukłuciem; palcem tym popycha się igłę podczas szycia, a ukłucie nawet tępym końcem jest bardzo bolesne — do  naparstka trzeba  się  koniecznie przyzwyczaić,
    • szpilki do spinania tkaniny podczas krojenia, szycia i miar kontrolnych na figurze,
    • nici do szycia na maszynie i w ręku — w odpowiednim kolorze i gatunku; do tkanin bawełnianych i lnianych używa się nici bawełnianych, do tkanin wełnianych i ze sztucznego jedwabiu stosuje się tzw. jedwab na rolkach, który faktycznie wykonany jest z merceryzowanej bawełny; do jedwabiu naturalnego stosuje się prawdziwy jedwab na rolkach, do tkanin z włókien syntetycznych — nici syntetyczne; właściwy dobór odpowiednich nici do szycia ma decydujące znaczenie przy konserwacji odzieży, w praniu i prasowaniu — zapobiega kurczeniu się szwów,
    • nici do fasłrygowania i pęłelkowania.
  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii