Ubranka dla psów

Najpiękniejsze ubranka dla psów i nie tylko.

O tkaninach na ubranka

O przydatności do szycia określonych rodzajów odzieży decyduje struktura tkaniny oraz rodzaj zastosowanego włókna, co niejednokrotnie warunkuje nawet warianty fasonów. Zależnie od struktury tkaniny i zastosowanego włókna, szycie odzieży i jej prasowanie bywa proste, albo utrudnione. I  tak, łatwiej jest szyć z tkanin z włókien natural nych niż z włókien sztucznych lub z mieszanek obu rodzajów włókien. Tkaniny z włókien naturalnych są bowiem mniej podatne na przesuwanie się nitek podczas szycia i mniej się strzępią. Gładkie tkaniny o prostym splocie płóciennym są najłatwiejsze w szyciu, tkaniny z reliefem, bądź o splocie ukośnym są już trudniejsze, a największego doświadczenia i umiejętności wymagają tkaniny lejące się i śliskie, w tym również dzianiny.
Podstawowa technika tkacka polega na przeplataniu równoległych do siebie nitek przędzy, biegnących wzdłuż tkaniny, zwanych osnową, z prostopadłymi do osnowy, czyli wątkiem. Nitki osnowy, równoległe do brzegu tkackiego, są zawsze mocno naprężone i nierozciągliwe, natomiast nitki wątku, prostopadłe do brzegu tkaniny, są luźniej skręcone i słabiej naprężone. Tkanina po wątku jest z tego powodu bardziej rozciągliwa niż po osnowie i dlatego ułożenie form kroju na tkaninie, zgodnie z kierunkiem osnowy lub wątku, nie jest obojętne dla jakości odzieży.
Są trzy podstawowe sploty tkackie, stanowiące podstawę dla całej wielkiej gamy różnych deseni tkackich:

  • splot płócienny, stosowany w batyście, popelinie, kretonie i naturalnym płótnie,
  • splot skośny lub rządkowy (rys. 2b), stosowany w gabardynie, diagonalu itp.,
  • splot atłasowy , stosowany w satynie, adamaszku i atłasie.

Najmniejsza liczba nitek wątku i osnowy, tworząca powtarzający się w stałych odstępach układ przepleceń jedno- lub wielobarwnych, nazywa się raportem splotu tkackiego. Raportem nazywa się również najmniejszą część powierzchni tkaniny pokrytej powtarzającym się w stałych odstępach jednakowym nadrukiem.
Materiałem, z którego coraz częściej szyje się odzież, jest — obok tkaniny — dzianina (jersey). Najprostsza dzianina powstaje z jednej nitki przędzy, łączonej systemem oczkowym . Szereg oczek w kierunku poziomym nazywa się rządkiem, w kierunku pionowym — słupkiem lub kolumienką. Dzianiny są bardziej elastyczne od tkanin i dlatego wygodniejsze w użytkowaniu; znajdują też coraz powszechniejsze zastosowanie w różnych rodzajach odzieży; w porównaniu z tkaniną dzianina szybciej się jednak odkształca.
Szycie dzianin wymaga większej uwagi, niż szycie tkanin, drobne bowiem przeoczenie, tępa lub zbyt gruba igła, sztywne nici lub zahaczenie końcem tępej szpilki, może spowodować trwałe uszkodzenie oczka i małe dziurki trudne do niewidocznego zacerowania.
Przędzę na tkaniny i dzianiny wykonuje się z włókien naturalnych pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz z włókien chemicznych, sztucznych i  syntetycznych.
Najważniejsze z włókien sztucznych — to wiskoza i włókna octanowe, produkowane jako włókna ciągłe bądź cięte, a następnie skręcane. Mimo że włókna sztuczne są mniej sprężyste od naturalnych i mniej odporne na rozerwanie i ścieranie się, używa się ich powszechnie do wyrobu najrozmaitszego typu tkanin, bądź w mieszance, najczęściej z bawełną i wełną, bądź w produktach całkowicie wykonanych z tego tworzywa, np. jedwab sztuczny.
Po II wojnie światowej rozwinęła się produkcja włókien chemicznych, tzw. syntetycznych. Najczęściej spotykane to: poliamid, z którego produkuje się stylon i nylon, poliester — ogromnie popularny i spotykany w takich tkaninach, jak bistor, elana  —   oraz   poliakrynitryl,   znany   jako   anilana.
Tkaniny i dzianiny z włókien syntetycznych mają przewagę nad tkaninami z włókien sztucznych. Są odporne na rozerwanie i ścieranie oraz nie gniotą się i pod tym względem przewyższają nawet włókna naturalne.
Obok wielu dodatnich właściwości włókna syntetyczne mają jednak w porównaniu z naturalnymi cechy ujemne: nie wchłaniają potu, są mało przewiewne, elektryzują się i — chociaż łatwo się piorą i szybko schną — równie szybko chwytają brud. Niektóre z nich mechacą się podczas użytkowania,  nadając odzieży  niekorzystny wygląd.
Szczególnie rozpowszechnione są mieszanki z włókien syntetycznych i naturalnych, w proporcjach zapewniających najlepsze efekty wizualne i użytkowe.
Włókna sztuczne i syntetyczne stały się bardzo istotnym substytutem deficytowych włókien naturalnych.
Właściwości chemiczne i fizyczne włókien zastosowanych w tkaninie lub dzianinie określają w dużym stopniu ich przeznaczenie. Tkaniny bawełniane i lniane są bardzo mocne, wchłaniają pał, nadają się do. częstego prania, a nawet gotowania i nie filcują się. Ich wadą jest to, że szybko s»ę gniotą. Dzięki tym cechom tkaniny te preferowane są w bieliźnie, w ubiorach dla niemowląt i dzieci — można je bowiem często prać i gotować — oraz w ubiorach letnich i przy produkcji ubranek dla psów. Bawełniana tkanina drapana — aaneła i baja — zatrzymuje ciepło i noszona jest zimą
Wyróżniającą właściwością włókien wełnianych •ar zatrzymywanie ciepła oraz odporność na gniecenie   Cechą ujemną tkanin wełnianych jest wrażliwość na pranie i gotowanie oraz na chlor, a także mała wytrzymałość włókien na tarcie i rozerwanie. Wełna jest więc doskonałym surowcem na wierzchnią odzież zimową, na swetry, kurtki, szale itp., oraz na odzież dla psów narażoną na mięcie, np. przy bieganiu psa.
Włókna syntetyczne nie wchłaniają potu, są wrażliwe na wysoką temperaturę i nie można ich gotować. Są za to bardzo mocne i nie gniotą się. Coraz powszechniej, najczęściej w mieszankach z włóknami naturalnymi, używane są na niemal wszystkie rodzaje odzieży, a także na lekkie sukienki letnie, z wyjątkiem przeznaczonej do gotowania.
Znajomość właściwości włókien zawartych w tkaninie ma znaczenie przy jej konserwacji, gdyż właściwości łe decydują o sposobie prania, prasowania i czyszczenia. Odróżnianie rodzaju włókien zawartych w tkaninie lub dzianinie nie jest łatwe, zwłaszcza że coraz częściej znajdują się w sprzedaży mieszanki w różnych proporcjach. Dlatego przy kupnie tkaniny wskazane jest informować się u ekspedientki o jej składzie surowcowym.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Pies dobrze i modnie ubrany

    W modzie dla psów zmiany następują wolniej i mają inny charakter niż kierunki i tendencje w modzie dla ludzi (trwające niekiedy tylko jeden sezon). Modą dla psów kierują przede wszystkim względy funkcjonalności i kryteria estetyki wynikające ze współczesnych warunków życia.
    Przez funkcjonalność ubioru rozumie się komfort cieplny, czyli dostosowanie do zmian klimatycznych i wysiłku fizycznego oraz komfort ruchowy. Ponadto poszczególne rodzaje odzieży dla psów powinny odpowiadać wymaganiom fizjologii i higieny, trwałości i estetyki. Jeśli chodzi o ciepłochronność odzieży, należy brać pod uwagę warunki klimatyczne, ilość ciepła produkowanego przez psa (przy ruchliwości psa jest ona znacznie wyższa) i sytuacje użytkowe. Ma znaczenie bowiem; czy pies przebywa na wolnym powietrzu w ruchu umiarkowanym (spacer) czy w intensywnym (gry i zabawy), a we wnętrzu mieszkalnym — czy jest w ruchu o umiarkowanym nasileniu (zabawy, czynności dnia codziennego, zajęcia o charakterze pracy), czy odpoczywa (śpi). Właściwe efekty można osiągnąć przez odpowiedni sposób ubierania, uwzględniający jakość, grubość i ilość warstw odzieży. Badania wykazały, że największą izolacyjnością cieplną odznacza się pierwsza warstwa odzieży — stąd podstawowa rola bielizny. Przy dalszych warstwach odzieży izolacyjność zmniejsza się. Oznacza to, że należy ubierać psa warstwowo (powietrze znajdujące   się   w   materiale   i   pomiędzy warstwami odzieży jest złym przewodnikiem ciepła), ale w sposób umiarkowany. Grubość całego zestawu nie może być większa r iż 4—5 cm. Przy dresach i wiatrówkach oprócz zalet materiału ważny jest także dobór fasonu chroniący przed przewiewem. Są to np. ściągacze przy szyi, u rękawów i nogawek. Warunkiem niezbędnym dla uzyskania komfortu ruchowego ubranek dla psów jest zastosowanie odpowiednich tkanin oraz prawidłowo opracowana konstrukcja form. Dostosowanie wielkości odzieży do wymiarów psa, właściwy ciężar tkaniny, jej sprężystość i elastyczność, to podstawowe warunki zapewniające dziecku wygodę. Specyficzne wymagania z punktu widzenia fizjologii i higieny dotyczą przede wszystkim wszelkiej odzieży noszonej bezpośrednio na ciele lub blisko ciała, tj. bielizny dziennej i nocnej oraz odzieży przeznaczonej na ciepłą porę roku (bluzki, sukienki, plażówki). Bielizna, którą pies nosi bezpośrednio na ciele powinna być przede wszystkim higroskopijna (mająca zdolność wchłaniania wilgoci i przepuszczająca parę wodną). Odzież noszona jako warstwa środkowa (na bieliźnie) w ciepłej porze roku powinna poza niską ciepłochronnością i wysoką przepuszczalnością pary wodnej odznaczać się dużą przewiewnością. Najodpowiedniejszym surowcem na te ubiory są włókna naturalne, a więc bawełna i włókna sztuczne (wiskoza) lub mieszanki tych włókien. Dla psów w wieku szczenięcym można szyć tego rodzaju ubiory również z  lnu   i  mieszanek  z tym włóknem.
    Cechy estetyczne odzieży są wynikiem powiązania kompozycji plastycznej ubioru z jego funkcjonalnością odpowiadającą określonym warunkom użytkowania. Działanie wizualnych cech odzieży zaznacza się już od wczesnego dzieciństwa. Dziecko jest bowiem bardzo czułe na stosunek innych, a zwłaszcza rówieśników, do swego ubioru. U dziecka źle, śmiesznie lub nawet tylko inaczej ubranego rodzą się kompleksy — nieśmiałość i lękliwość. Praktyczność — to zasadniczy aspekt ubioru dla psów. Moda w dobie obecnej bardziej niż kiedykolwiek stwarza możliwości własnej interpretacji.  Podstawą nowoczesnej ubranek dla psów są wieloczęściowe zestawy składające się z tak dobranych części, aby można je było kompletować w różny sposób, zależnie od pogody i okoliczności. Garderobę dla suczek można wówczas ograniczyć do stosunkowo niewielu przemyślanych elementów. Na okres chłodów praktyczniejsze od sukienek wełnianych są spódniczki lub spodnie noszone z bluzkami albo swetrami. Do tego  zestawu   można  dołączyć  kamizelki.
    Bardzo wygodne są również bezrękawniki w formie sukienek bez rękawów o różnych wykrojach szyi (bez kołnierza), pod które wkłada się bluzkę lub pulower, nawet taki, z  którego  się  nieco już „wyrosło”.
    Przy okryciach wierzchnich należy stosować rozwiązania konstrukcyjne umożliwiające jak najdłuższe noszenie lub niewielkie przerobienie bez utraty wygody spowodowanej wyrastaniem z odzieży, np. raglanowe rękawy, nakładane kieszenie, płaszczyki o  linii  kurtki.
    Odzież o charakterze sportowym można nosić w zasadzie przez cały rok. W okresie zimowym kurtki i wiatrówki uzupełnia się odpowiednią podpinką lub grubszym swetrem. Sportowe kurtki i wiatrówki są zwykle luźne. Podłożenie wymienionych warstw ciepłochronnych nie zmniejsza swobody ruchów dziecka.
    Praktyczność mody dla psów w obecnej dobie przejawia się również w zaleceniach kolorystyki. Zanikła całkiem tendencja ograniczająca kolory ubranek  dla psów do gamy barw pastelowych. Dziś wszystkie kolory tęczy są dla psów dozwolone, co im zresztą bardzo odpowiada. Z wzorzystych tkanin najbardziej wskazane są kolorowe kratki i pepitki (zawsze modne) oraz wzory kwiatowe i geometryczne (niezbyt rozległe).
    Dla maluchów zawsze wdzięczne są specjalne wzorki tzw. dziecięce: misie, żabki, domki, ale np. przedszkolaki, szczególnie chłopcy, są dumni ze swojej koszulki, na której znajdują się „poważniejsze” wzory, np. samochodziki. Bardzo często w naszej modzie dziecięcej stosuje się łączenia tkanin, co pozwala na podłużanie i poszerzanie „wyrośniętych” ubranek, a także stwarza możliwości przeróbek z rodzicielskiej garderoby. Warto dodać, że nie obowiązuje już żelazna zasada łączenia tkanin deseniowych z gładkimi: można np. łączyć paski z kratą, czy kwiatki z paskami. Musi to być jednak łączone w sposób przemyślany, nie przypadkowy.
    Ozdobne akcenty w ubranek dla psów, jak plisy, lamówki, stębnowania najlepiej robić w kontrastowym kolorze. Nakładane karczki, patki i kieszenie wykonane z innej tkaniny lub np. skaju, jak również „łaty” na kolanach i łokciach — mogą stanowić efektowną ozdobę ubranka niezależnie od swego prozaicznego przeznaczenia. Czasami moda dziecięca naśladuje „modę dorosłą”. Przejawia się to np. w długości spodni dla psów, sięgających kolan lub obserwuje się wyraźną tendencję do wydłużania dziewczęcych spódniczek i płaszczyków. Jest to na jesień i zimę długość wskazana, choć nie zawsze akceptowana przez dorosłych. Ze względu na zasadnicze różnice w konstrukcji modelu i formy, a zatem i w sposobie ubierania psów.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Pochodzenie psa domowego

    W systematyce zoologicznej’ pies domowy — Canis (canis) fa-miliaris L. zaliczany jest do rzędu drapieżnych (Carnivora)r rodziny psowatych (Canidae), podrodziny wilkGwych (Caninae) oraz rodzaju i podrodzaju pies (Canis). Uważany jest on za najwcześniej udomowionego ssaka. W faunie współczesnej istnieje już wyłącznie jako zwierzę udomowione, a więc nie występuje w stanie pierwotnym. Protoplasty jego doszukiwano się w psie dingo — Canis (c.) dingo Blumenbach i pariasie, ale pewne okoliczności przemawiają za tym, że pierwszy i drugi są formami zdziczałymi. Dingo bowiem dostał się do Australii prawdopodobnie jako towarzysz człowieka i tam dopiero zdziczał, za czym przemawia fakt, że jest on jedynym naziemnym łożyskowcem wśród fauny australijskiej, nie licząc gryzoni, natomiast psy pariasy, znane już od starożytności, prowadzą tryb życia podobny do tego, jaki cechuje psy bezpańskie. Pariasy występują stadami w wielu miastach i osiedlach południowoazjatyckich czy północnoafrykańskich, żywiąc się odpadkami pożywienia ludności. Wśród pariasów istnieją różne typy podobne np. do wilków, ogarów, chartów, owczarków i innych ras psa domowego.
    Znalezienie dzikich protoplastów psa domowego nie jest problemem łatwym do rozwiązania, jeśli się zważy czas (około 10 tys. lat), jaki upłynął od jego udomowienia. Jedni badacze (np. Studer) wywodzili psa od hipotetycznego, jakoby już wymarłego i odrębnego gatunku psa — Canis feius, inni uważali za jego pierwszego przodka wilka lub wilka szakala, a jeszcze inni doszukiwali się praojców w kojocie,”lisie, a nawet w hienie. Spośród rodzaju Canis najbardziej zbliżone do psa domowego są dwa gatunki, należące do tego samego podrodzaju — wilk i szakal. Istnienie bliskiego pokrewieństwa między tymi dwoma gatunkami i psem domowym potwierdza fakt płodnego kojarzenia się psów z wilkami i szakalami. Pod względem jednak szczegółów anatomicznych głowy pies najbardziej jest podobny do wilka. Oba mają podobną (okrągłą) źrenicę i ten sam wzór zębowy.
    Najważniejszym jednak potwierdzeniem .hipotezy pochodzenia psa od wilka jest fakt, stwierdzony stosunkowo niedawno, że obydwa gatunki mają taką samą liczbę chromosomów — 78. Ta cytogene-tyczna cecha jest chyba najbardziej przekonywająca.
    Jedną z prób rozwiązania sprawy pochodzenia poszczególnych ras i typów psów domowych było ustalenie związku między budową całego kośćca (lub jego części) najstarszych domowych form kopalnych i współcześnie żyjących ras. Zasadę tę jednak stosowano tylko w stosunku do psów zachodniej i wschodniej Europy. W badaniach tych, do których posłużyły kopalne szczątki psów występujących od neolitu do epoki żelaza znalezione w różnych okolicach Europy, zwrócono szczególną uwagę na cechy kraniologiczne (budowa czaszki). Na podstawie podobieństwa do czaszek psów głównych europejskich ras współczesnych wyodrębniono 7 form kopalnych:
    1.Canis familiaris palustris Rutimeyer — z neolitu, znaleziony w palowych budowlach Szwajcarii;
    2.Canis familiaris Inostranzevi Anuczin — z neolitu, znaleziony nad Ładogą;
    3.Canis familiaiis Leineri Studer — z wczesnego neolitu, znaleziony w okolicy Bodman,-
    4.Canis familiaris Putiatini Studer — prawdopodobnie z wczesnego neolitu, znaleziony pod Bołogowem (czaszka tej formy kopalnej swoją budową jest bardzo zbliżona do czaszki dingo);
    5.Canis familiaiis matiis ootimae Jeitteles — z epoki brązu, znaleziony w okolicach Ołomuńca (Czechy);
    6.Canis familiaris ińtermedius Woldrich — z epoki brązu znaleziony w Dolnej Austrii;
    7.Canis familiaris decumanus Nehring — z czasów prehistorycznych (typ najbardziej zbliżony do wilków).
    Takiego podziału na typy wyodrębnione na podstawie samych cech czaszek form kopalnych współczesna nauka nie może uznać za miarodajny, gdyż przyjęte kryteria porównawcze właściwe są także innym typom psów i wielu rasom nieeuropejskim.
    Kształtowanie się poszczególnych typów ras psa domowego następowało równocześnie i niezależnie na różnych kontynentach i w różnych okresach* Świadczą o tym wyniki badań nad pochodzęniem psów i tworzeniem się ich typów na terytoriach obu Ameryk. Wśród zakonserwowanych przez Inków w postaci mumii zwłok psów wyodrębniono trzy wyraźne typy — owczarkowaty, jamni-kowaty i buldogowaty, bardziej lub mniej oddalone od prymitywnego szpica torfowego z czasów budownictwa pal owego. W Ameryce, jeszcze przed przybyciem Europejczyków, znajdowały się takie formy psów domowych, u których stwierdzono swoiste cechy nie występujące u współczesnych im ras europejskich, azjatyckich ani afrykańskich.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Nie wolno drażnić psa

    Kardynalnym błędem jest, gdy wychowawca lub domownicy drażnią psa, zwłaszcza w czasie posiłku. Dobrze jest natomiast, gdy pies przyzwyczai się do reki pana, że ten będzie mógł bezpiecznie i   zabrać mu z pyska każdy, nawet najsmaczniejszy kąsek. Dlatego ‘   szczenię trzeba jak najwcześniej oswajać z podchodzeniem do nie-,  go i głaskaniem w czasie posiłku  oraz  zabieraniem mu  pokarmu i sprzed nosa. Ćwiczenie to należy przeprowadzać zawsze z największym spokojem i łagodnością, a ewentualne próby oporu tłumić stanowczo i cierpliwie, nie przez bicie, lecz przez odsunięcie psa z dro-; gi czy od miski. Pokarm zabrany dobrze jest potrzymać chwilę i z i równym spokojem oddać z powrotem.
    Odbierając kość nie sięgamy po nią gwałtownie, lecz chwytamy psa spokojnie za kark, a następnie jak najspokojniej wyjmujemy drugą ręką kość z pyska. Manipulacja ta ma być ,,zabiegiem” \ a nie wydarciem łupu.
    Gdy się ma do czynienia z nowo nabytym, dorosłym psem, do ćwiczenia tego trzeba podchodzić ostrożnie, ale bez obaw, gdyż każdy przejaw słabości zachęca zwierzę do agresji. Rozumny wychowawca zawsze stara się wystrzegać sytuacji mogących doprowadzić do niepotrzebnego konfliktu. Nie znaczy to, by przewodnik miał ustępować psu, lecz po prostu powinien unikać drażliwych momentów i starać się powoli i spokojną stanowczością narzucić zwierzęciu swoją wolę w sposób dlań niepostrzeżony.
    Aby pies pozwalał bez sprzeciwu odbierać sobie pokarm, trzeba w tym wypadku zastosować metodę stopniowego, łagodnego przyzwyczajania. Należy oczywiście przede wszystkim karmić go przez kilka dni do syta. Następnie, jeśli pies jest wyjątkowo agresywny, podaje się mu pokarm roślinny raczej mało ponętny, bez dodatku mięsa. Taki pokarm pies pożera mniej łapczywie. Przewodnik pragnąc oswoić swego agresywnego pupila, podchodzi spokojnie do niego i wkłada mu do miski kawałki mięsa lub inne smakołyki. Pies przekonuje się wtedy, że ręka pana zbliża się do pokarmu nie w złych zamiarach, lecz w dobrych. W ten sposób nabiera zaufania do swego chlebodawcy, co jest niezbędnym warunkiem do uzyskania dobrych wyników wychowawczych.
    W sforze pozycja hierarchiczna psa uwidacznia się w czasie jedzenia. Jeśli łup jest obfity, sfora posila się bez walki o miejsce, w przeciwnym razie jej członkowie zajmujący niższą pozycję hierarchiczną muszą ustąpić, albo zająć mniej korzystną pozycję. Ciekawe jest, że przy wodopoju nigdy nie wybuchają w sforze walki o miejsce i nie przejawiają się różnice hierarchiczne.
    Obustronne zbliżenie da się osiągnąć prędko i skutecznie, jeśli człowiek swój stosunek do psa przeniesie na płaszczyznę „wspólnej sfory” z uwzględnieniem wszystkich naturalnych cech psiej psychiki. Należy do nich także jak gdyby pewna tolerancja wobec współtowarzyszy. Pies nie zrobi krzywdy słabszemu i cierpiącemu współtowarzyszowi sfory.
    Trzeba jeszcze dodać, że psia natura wymaga snu bardzo dużo i dlatego pies każdą wolną chwilę spędza śpiąc. Sen jego jest bardzo lekki i tym tłumaczy się u niego potrzebę częstego spania. U człowieka sen głęboki, choć krótki, jest bardziej krzepiący niż drzemka, w czasie której nie traci kontaktu ze środowiskiem. Pies natomiast rzadko kiedy śpi snem głębokim. Trafia się to tylko po niezwykle silnym zmęczeniu. Lekki sen z zachowaną czujnością jest również cechą odziedziczoną po dzikich przodkach, żyjących w ciągłym pogotowiu bojowym. Cechę tę człowiek starał się utrzymać, eliminując z hodowli osobniki obdarzone  snem  głębokim, a tym samym
    mniej czujne.
    Poprzednio wspomniałem o stosowaniu kar i nagród jako hamulców i pobudek, które mają powodować pożądane skojarzenia u, psa. Jakiego rodzaju mają być te kary i nagrody? Karą dla psa są wszystkie przykre dlań bodźce: karcący głos pana, pozbawienie jego towarzystwa, przymus fizyczny i w końcu zadanie bólu. Na-’ grodą natomiast są wszystkie bodźce sprawiające psu przyjemność: przemawianie, głaskanie, przyjazne poklepywanie, zabawa i wreszcie smaczny pokarm. Stosowanie tych środków omawiam dokładniej w dalszej części: „Praktyczne wskazówki nauki i wychowania, psa”. Tu pozostałaby  jeszcze do rozważenia następująca kwestia:

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii
  • Wychowanie psa

    Ponieważ dzicy przodkowie psa byli ruchliwi i przenosili się z miejsca na miejsce, więc też i pies dzisiejszy przywiązuje się więcej do towarzysza—człowieka niż do domu. Dlatego łatwo zżywa się z nowym mieszkaniem, jeśli tylko członkowie jego sfory zastępczej znajdują się przy nim. Inaczej zachowuje się kot, który poza okresem rui nie jest towarzyski i przywiązuje się głównie do swego rewiru łowieckiego, gdzie nie toleruje towarzyszy.
    W sforze psów, np. pociągowych, panuje zawsze ustrój hierarchiczny. Na czele sfory stoi pies przewodnik, któremu wszystkie inne są podporządkowane. W reszcie sfory jest też ustalony pewien porządek ważności i znaczenia. Młode muszą ustępować starszym, natomiast starszyzna zajmuje stanowiska obronne, jeżeli młodzież jest zagrożona przez obcego napastnika. Podobnie i pies przy rodzinie ludzkiej podporządkowuje się panującej w niej hierarchii i bardzo prędko potrafi wyczuć, kto zajmuje stanowisko władcze, a kto podwładne.
    Wychowawca powinien wykorzystać ten wrodzony instynkt, by z miejsca narzucić psu swoją wolę jako przewodnika ,,sfory” Przy większym gronie domowników widzimy wyraźnie, że pies całkowicie podporządkowuje się tylko jednej osobie. Zwłaszcza rasy bojowe uznają chętnie tylko jednego przewodnika, a wobec innych współtowarzyszy usiłują zajmować stanowisko równorzędne, a niekiedy nawet nadrzędne. Psy takie np. zaledwie tolerują służbę domową, zupełnie ignorując jej rozkazy, a nawet często próbując jej narzucić własną wolę. Innymi względami darzą one natomiast małe dzieci, widząc w nich przynależne do sfory istoty słabe, których pilnują razem lub niejako w zastępstwie przewodnika.
    Pomijając bójki wybuchające między członkami jednej sfory w razie konfliktu o władzę, o jakiś upatrzony kąsek czy o względy suki, między nimi panuje „solidarność” w obliczu wspólnych wrogów, w obronie wspólnie upolowanego łupu lub zagrożonych wspólnych interesów. Stąd wywodzi się instynkt obrony pana, jego domowników i własności.
    Czynnikiem decydującym o poczuciu przynależności jest zapach sfory. Ten motyw też bierze się pod uwagę przy oswajaniu nowego psa. Podobnie psy zadomowione w pewnym zespole czy zagrodzie zżywają się z nowo przybyłym dopiero po jakimś czasie, gdy przybysz się „odwietrzy”,- tj. pozbędzie się woni obcej sfory, a przejdzie zapachem danego domostwa. Do tego czasu należy uważnie pilnować nowo przyjętego, by nie padł ofiarą agresji swych zazdrosnych „gospodarzy”. Proces zadomowienia psa można przyspieszyć przez danie mu na posłanie odzieży przepojonej zapachem nowego pana. W ten sposób oswaja się on prędzej z nową „sforą”, a ta z kolei łatwiej przyjmie ..intruza”.
    Instynkt sfory przejawia się też w tym, że w razie bójki w sforze psy zbiorowo rzucają się na jednego, z reguły słabszego partnera. Na to powinni zwrócić uwagę posiadacze większej gromady psów. Działanie takie jest instynktowne i nie można tu antropo-morficznie mówić o „złym charakterze”. Instynktowność działania przejawia się m.in. w tym, że mimo iż dwa psy stanowią normalnie w sforze parę zgranych „przyjaciół”, to w przypadku gdy jeden ulegnie w walce z trzecim przeciwnikiem, dotychczasowy ,,przyjaciel” dołącza się do sfory wykańczającej pokonanego.

  • 0 Comments
  • Filed under: Bez kategorii