Wartość użytkowa tkanin zależna jest głównie od surowców, z jakich są wytwarzane i od sposobu wykończenia, co wpływa z kolei na jakość i przydatność uszytych ubranek. W przemyśle włókienniczym dzieli się włókna na dwie zasadnicze grupy: naturalne i chemiczne. Z włókien naturalnych pochodzenia roślinnego największe znaczenie mają bawełna i   len. Z włókien naturalnych pochodzenia zwierzęcego szeroko stosowana jest wełna. Jedwab naturalny ma mniejsze znaczenie przy szyciu ubranek dla psów. Do grupy włókien chemicznych należą włókna sztuczne i syntetyczne. Włókna sztuczne pochodzenia roślinnego otrzymuje  się  z celulozy. Włókna syntetyczne uzyskuje się drogą syntezy chemicznej z polimerów wytwarzanych z węgla, ropy naftowej i gazów ziemnych. Mają one właściwości termoplastyczne, to znaczy, że przy określonej podwyższonej temperaturze stają się miękkie i dają się formować, a przy dalszym jej podwyższaniu stapiają się. Konieczne jest więc przestrzeganie odpowiednich temperatur podczas prania i prasowania tkanin pochodzenia syntetycznego, aby nie spowodować trwałych uszkodzeń. Najbardziej wskazane jest prasowanie żelazkiem elektrycznym z termoregulatorem. Przy odpowiednim ustawieniu przełącznika uzyskuje się określoną temperaturę.Włókna syntetyczne wykazują bardzo dużą wytrzymałość na rozrywanie, dużą odporność na tarcie i doskonałą sprężystość (nie gniotą  się).  Obok tych wielu dodatnich właściwości włókna syntetyczne mają cechy ujemne. Są mało higroskopijne (nie wchłaniają wilgoci, potu), a ubiory z nich wykonane wykazują niewielką przewiewność.
Włókna naturalne ze względu na właściwości higieniczne przewyższają włókna syntetyczne. Dobre efekty uzyskuje się przez odpowiednie mieszanki, np. z mieszanki włókien wełnianych i określonych syntetycznych otrzymuje się tkaniny z właściwościami wełny o wytrzymałości przewyższającej włókna naturalne. Należy tylko uważać przy prasowaniu. Materiały uzyskane z wyżej wymienionych mieszanek wykazują zmniejszoną odporność  na  podwyższoną temperaturę.