Za pomocą sciegów ręcznych podstawowych oznacza się na tkaninach kontury form, fastryguje szwy, podszywa obręby, pliski, lamówki, wykonuje się marszczenia proste i ozdobne, a także zeszywa szwy w tkaninach bardzo cienkich, wiotkich i ciągnących  się.
Ściegi przed igłą. Są to najprostsze ściegi powstające przez przewlekanie nitki w jednym kierunku, w jednakowych albo różnych odstępach, po prawej i lewej stronie tkaniny. Istnieje kilka rodzajów ściegów przed igłą o różnym zastosowaniu.
Ścieg fastrygowy zalicza się do najczęściej stosowanych. Przy łączeniu dwóch warstw tkanin lub przytrzymaniu obrębów stosuje się ściegi o długości 1—3 cm; zależnie od rodzaju tkaniny i szerokości fastrygowanego szwu lub obrębu. Ściegiem przed igłą oznacza się również kontury form asymetrycznych (np. zapięcia przemieszczone na prawą lub lewą część przodu) ułożonych na prawej stronie tkaniny pojedynczo rozłożonej. Do fastrygowania należy stosować nici miękkie; tzw. fastrygę. Połączenie skrojonych elementów ułatwiają oznaczone ściegiem przed igłą linie środka przodu, tyłu, rękawów,  pasa  itp.
Ściegi te mogą być nieco dłuższe — 2—4 cm.
Przy trwałym zeszywaniu tkanin cienkich, wiotkich   wykonuje  się   ściegi   drobne i gęste  (ok.  6  ściegów  na  1 cm); pracę tę ułatwia cienka krótka igła, gładko niklowana i dobrze  zaostrzona. Nici powinny być cienkie, starannie  dobrane  (może  to być osnowa wysnuta z tej samej tkaniny). Ściegi   marszczące  stosuje  się zwykle  przy łączeniach  dłuższych  odcinków z krótszymi. Nadmiar tkaniny marszczy się   dostosowując   do   odpowiedniego obwodu  np.  pasa wykończającego górny odcinek spódniczki. Może to być sukienka dopasowana po zmarszczeniu do prostych lub  fantazyjnie  krojonych  karczków. Marszczenie niezbędne jest przy łączeniu szeroko stosowanych  elementów dekoracyjnych, np. falbanek, riuszek, koronek. W prawidłowym zmarszczeniu ściegi są jednakowej  długości  po  obu  stronach tkaniny. Wykonuje się dwa rzędy ściegów przed igłą w odstępie 0,5—1 cm. Ściegi drugiego rzędu powinny mieć  tę samą długość i przypadać pod poprzednimi.   Po   ściągnięciu   nadmiaru   tkaniny i   sprawdzeniu   obwodu   lub  długości z   częścią   przygotowaną   do  łączenia (z karczkiem, paskiem itp.) trzeba nitki zawiązać, a powstałe fałdki równomiernie rozsunąć. Marszczenie tkanin na maszynie nie jest  tak efektowne, ale za  to mniej pracochłonne. Regulator długości ściegu nastawia się na najdłuższy ścieg i stębnuje dwa razy w odstępie. Po ściągnięciu nitki I dolnej  (nie  ciągnąć  zbyt mocno, aby jej nie przerwać) przesuwa się tkaninę lekko palcami rozprowadzając  ją równomiernie na zmarszczonym,  dostosowanym do  odpowiedniej długos’ci  odcinku. Ścieg  pętelkowy , inaczej zwany kopiowym, stosowany jest do oznaczenia konturów formy na dwóch warstwach złożonej tkaniny.  Przy wykonywaniu ściegu przed igłą (pojedynczą, możliwie długą nitką) na spodniej warstwie ściegi przylegają do tkaniny. Na wierzchu sciegów nie należy dociągać, lecz pozostawić  małe  pętelki. Na  narożnikach konturów formy  ucina  się  nitkę i  od początku zaczyna pętelkować w nowym kierunku. Punkt skrzyżowania nitek  wyraźnie oznacza narożniki, co ma szczególne znaczenie przy zmianach kierunku linii, np. pachy i ramion, szyi i ramion, linii dołu, boków, kieszeni  itp.
Po   przeciągnięciu   nitek   rozsuwa   się obie warstwy tkaniny, naciągając przy tym pętelki tak, aby można było rozciąć nitki. Przecina się je bardzo ostrożnie, bowiem łatwo się wyciągają. Nici do  pętelkowa-nia powinny być miękkie, najlepiej fastryga lub  nici do cerowania. Ścieg  ukośny  fastrygowany  jest mocniejszy i elastyczniejszy od prostego sciegu fastrygowanego.  Stosuje  się  go  przy fastrygowaniu krawędzi przodu po odwinięciu obłożeń od strony lewej, przy fastrygowaniu welwetów, pluszów  i  zaokrąglonych  obrębów.
Ściegi za igłą ). Stosuje się je przy ręcznym, trwałym zeszywaniu szwów. Po wykonaniu każdego sciegu wkłuwa się igłę, tworząc odstęp równający się połowie s’ciegu. Ściegi pod spodem są kiem lub kalką, czyli jedwabi sztucznych i materiałów syntetycznych. Narysowany na bibułce wzór należy starannie przy-fastrygować, nasepnie gęstym ściegiem przed igłą oprowadzić kontury tak, aby po zerwaniu bibułki wzór był wyraźny (rys. 20b).
3. Narysowany na kalce technicznej wzór dziurkuje się gęsto szpilką. Po przypięciu do materiału przyprószyć kalkę sproszkowaną kredą lub farbką. Przetrzeć proszek watą przez dziurki i dla utrwalenia przeprasować ciepłym (nie gorącym) żelazkiem.