O przydatności do szycia określonych rodzajów odzieży decyduje struktura tkaniny oraz rodzaj zastosowanego włókna, co niejednokrotnie warunkuje nawet warianty fasonów. Zależnie od struktury tkaniny i zastosowanego włókna, szycie odzieży i jej prasowanie bywa proste, albo utrudnione. I  tak, łatwiej jest szyć z tkanin z włókien natural nych niż z włókien sztucznych lub z mieszanek obu rodzajów włókien. Tkaniny z włókien naturalnych są bowiem mniej podatne na przesuwanie się nitek podczas szycia i mniej się strzępią. Gładkie tkaniny o prostym splocie płóciennym są najłatwiejsze w szyciu, tkaniny z reliefem, bądź o splocie ukośnym są już trudniejsze, a największego doświadczenia i umiejętności wymagają tkaniny lejące się i śliskie, w tym również dzianiny.
Podstawowa technika tkacka polega na przeplataniu równoległych do siebie nitek przędzy, biegnących wzdłuż tkaniny, zwanych osnową, z prostopadłymi do osnowy, czyli wątkiem. Nitki osnowy, równoległe do brzegu tkackiego, są zawsze mocno naprężone i nierozciągliwe, natomiast nitki wątku, prostopadłe do brzegu tkaniny, są luźniej skręcone i słabiej naprężone. Tkanina po wątku jest z tego powodu bardziej rozciągliwa niż po osnowie i dlatego ułożenie form kroju na tkaninie, zgodnie z kierunkiem osnowy lub wątku, nie jest obojętne dla jakości odzieży.
Są trzy podstawowe sploty tkackie, stanowiące podstawę dla całej wielkiej gamy różnych deseni tkackich:

  • splot płócienny, stosowany w batyście, popelinie, kretonie i naturalnym płótnie,
  • splot skośny lub rządkowy (rys. 2b), stosowany w gabardynie, diagonalu itp.,
  • splot atłasowy , stosowany w satynie, adamaszku i atłasie.

Najmniejsza liczba nitek wątku i osnowy, tworząca powtarzający się w stałych odstępach układ przepleceń jedno- lub wielobarwnych, nazywa się raportem splotu tkackiego. Raportem nazywa się również najmniejszą część powierzchni tkaniny pokrytej powtarzającym się w stałych odstępach jednakowym nadrukiem.
Materiałem, z którego coraz częściej szyje się odzież, jest — obok tkaniny — dzianina (jersey). Najprostsza dzianina powstaje z jednej nitki przędzy, łączonej systemem oczkowym . Szereg oczek w kierunku poziomym nazywa się rządkiem, w kierunku pionowym — słupkiem lub kolumienką. Dzianiny są bardziej elastyczne od tkanin i dlatego wygodniejsze w użytkowaniu; znajdują też coraz powszechniejsze zastosowanie w różnych rodzajach odzieży; w porównaniu z tkaniną dzianina szybciej się jednak odkształca.
Szycie dzianin wymaga większej uwagi, niż szycie tkanin, drobne bowiem przeoczenie, tępa lub zbyt gruba igła, sztywne nici lub zahaczenie końcem tępej szpilki, może spowodować trwałe uszkodzenie oczka i małe dziurki trudne do niewidocznego zacerowania.
Przędzę na tkaniny i dzianiny wykonuje się z włókien naturalnych pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz z włókien chemicznych, sztucznych i  syntetycznych.
Najważniejsze z włókien sztucznych — to wiskoza i włókna octanowe, produkowane jako włókna ciągłe bądź cięte, a następnie skręcane. Mimo że włókna sztuczne są mniej sprężyste od naturalnych i mniej odporne na rozerwanie i ścieranie się, używa się ich powszechnie do wyrobu najrozmaitszego typu tkanin, bądź w mieszance, najczęściej z bawełną i wełną, bądź w produktach całkowicie wykonanych z tego tworzywa, np. jedwab sztuczny.
Po II wojnie światowej rozwinęła się produkcja włókien chemicznych, tzw. syntetycznych. Najczęściej spotykane to: poliamid, z którego produkuje się stylon i nylon, poliester — ogromnie popularny i spotykany w takich tkaninach, jak bistor, elana  —   oraz   poliakrynitryl,   znany   jako   anilana.
Tkaniny i dzianiny z włókien syntetycznych mają przewagę nad tkaninami z włókien sztucznych. Są odporne na rozerwanie i ścieranie oraz nie gniotą się i pod tym względem przewyższają nawet włókna naturalne.
Obok wielu dodatnich właściwości włókna syntetyczne mają jednak w porównaniu z naturalnymi cechy ujemne: nie wchłaniają potu, są mało przewiewne, elektryzują się i — chociaż łatwo się piorą i szybko schną — równie szybko chwytają brud. Niektóre z nich mechacą się podczas użytkowania,  nadając odzieży  niekorzystny wygląd.
Szczególnie rozpowszechnione są mieszanki z włókien syntetycznych i naturalnych, w proporcjach zapewniających najlepsze efekty wizualne i użytkowe.
Włókna sztuczne i syntetyczne stały się bardzo istotnym substytutem deficytowych włókien naturalnych.
Właściwości chemiczne i fizyczne włókien zastosowanych w tkaninie lub dzianinie określają w dużym stopniu ich przeznaczenie. Tkaniny bawełniane i lniane są bardzo mocne, wchłaniają pał, nadają się do. częstego prania, a nawet gotowania i nie filcują się. Ich wadą jest to, że szybko s»ę gniotą. Dzięki tym cechom tkaniny te preferowane są w bieliźnie, w ubiorach dla niemowląt i dzieci — można je bowiem często prać i gotować — oraz w ubiorach letnich i przy produkcji ubranek dla psów. Bawełniana tkanina drapana — aaneła i baja — zatrzymuje ciepło i noszona jest zimą
Wyróżniającą właściwością włókien wełnianych •ar zatrzymywanie ciepła oraz odporność na gniecenie   Cechą ujemną tkanin wełnianych jest wrażliwość na pranie i gotowanie oraz na chlor, a także mała wytrzymałość włókien na tarcie i rozerwanie. Wełna jest więc doskonałym surowcem na wierzchnią odzież zimową, na swetry, kurtki, szale itp., oraz na odzież dla psów narażoną na mięcie, np. przy bieganiu psa.
Włókna syntetyczne nie wchłaniają potu, są wrażliwe na wysoką temperaturę i nie można ich gotować. Są za to bardzo mocne i nie gniotą się. Coraz powszechniej, najczęściej w mieszankach z włóknami naturalnymi, używane są na niemal wszystkie rodzaje odzieży, a także na lekkie sukienki letnie, z wyjątkiem przeznaczonej do gotowania.
Znajomość właściwości włókien zawartych w tkaninie ma znaczenie przy jej konserwacji, gdyż właściwości łe decydują o sposobie prania, prasowania i czyszczenia. Odróżnianie rodzaju włókien zawartych w tkaninie lub dzianinie nie jest łatwe, zwłaszcza że coraz częściej znajdują się w sprzedaży mieszanki w różnych proporcjach. Dlatego przy kupnie tkaniny wskazane jest informować się u ekspedientki o jej składzie surowcowym.