Kardynalnym błędem jest, gdy wychowawca lub domownicy drażnią psa, zwłaszcza w czasie posiłku. Dobrze jest natomiast, gdy pies przyzwyczai się do reki pana, że ten będzie mógł bezpiecznie i   zabrać mu z pyska każdy, nawet najsmaczniejszy kąsek. Dlatego ‘   szczenię trzeba jak najwcześniej oswajać z podchodzeniem do nie-,  go i głaskaniem w czasie posiłku  oraz  zabieraniem mu  pokarmu i sprzed nosa. Ćwiczenie to należy przeprowadzać zawsze z największym spokojem i łagodnością, a ewentualne próby oporu tłumić stanowczo i cierpliwie, nie przez bicie, lecz przez odsunięcie psa z dro-; gi czy od miski. Pokarm zabrany dobrze jest potrzymać chwilę i z i równym spokojem oddać z powrotem.
Odbierając kość nie sięgamy po nią gwałtownie, lecz chwytamy psa spokojnie za kark, a następnie jak najspokojniej wyjmujemy drugą ręką kość z pyska. Manipulacja ta ma być ,,zabiegiem” \ a nie wydarciem łupu.
Gdy się ma do czynienia z nowo nabytym, dorosłym psem, do ćwiczenia tego trzeba podchodzić ostrożnie, ale bez obaw, gdyż każdy przejaw słabości zachęca zwierzę do agresji. Rozumny wychowawca zawsze stara się wystrzegać sytuacji mogących doprowadzić do niepotrzebnego konfliktu. Nie znaczy to, by przewodnik miał ustępować psu, lecz po prostu powinien unikać drażliwych momentów i starać się powoli i spokojną stanowczością narzucić zwierzęciu swoją wolę w sposób dlań niepostrzeżony.
Aby pies pozwalał bez sprzeciwu odbierać sobie pokarm, trzeba w tym wypadku zastosować metodę stopniowego, łagodnego przyzwyczajania. Należy oczywiście przede wszystkim karmić go przez kilka dni do syta. Następnie, jeśli pies jest wyjątkowo agresywny, podaje się mu pokarm roślinny raczej mało ponętny, bez dodatku mięsa. Taki pokarm pies pożera mniej łapczywie. Przewodnik pragnąc oswoić swego agresywnego pupila, podchodzi spokojnie do niego i wkłada mu do miski kawałki mięsa lub inne smakołyki. Pies przekonuje się wtedy, że ręka pana zbliża się do pokarmu nie w złych zamiarach, lecz w dobrych. W ten sposób nabiera zaufania do swego chlebodawcy, co jest niezbędnym warunkiem do uzyskania dobrych wyników wychowawczych.
W sforze pozycja hierarchiczna psa uwidacznia się w czasie jedzenia. Jeśli łup jest obfity, sfora posila się bez walki o miejsce, w przeciwnym razie jej członkowie zajmujący niższą pozycję hierarchiczną muszą ustąpić, albo zająć mniej korzystną pozycję. Ciekawe jest, że przy wodopoju nigdy nie wybuchają w sforze walki o miejsce i nie przejawiają się różnice hierarchiczne.
Obustronne zbliżenie da się osiągnąć prędko i skutecznie, jeśli człowiek swój stosunek do psa przeniesie na płaszczyznę „wspólnej sfory” z uwzględnieniem wszystkich naturalnych cech psiej psychiki. Należy do nich także jak gdyby pewna tolerancja wobec współtowarzyszy. Pies nie zrobi krzywdy słabszemu i cierpiącemu współtowarzyszowi sfory.
Trzeba jeszcze dodać, że psia natura wymaga snu bardzo dużo i dlatego pies każdą wolną chwilę spędza śpiąc. Sen jego jest bardzo lekki i tym tłumaczy się u niego potrzebę częstego spania. U człowieka sen głęboki, choć krótki, jest bardziej krzepiący niż drzemka, w czasie której nie traci kontaktu ze środowiskiem. Pies natomiast rzadko kiedy śpi snem głębokim. Trafia się to tylko po niezwykle silnym zmęczeniu. Lekki sen z zachowaną czujnością jest również cechą odziedziczoną po dzikich przodkach, żyjących w ciągłym pogotowiu bojowym. Cechę tę człowiek starał się utrzymać, eliminując z hodowli osobniki obdarzone  snem  głębokim, a tym samym
mniej czujne.
Poprzednio wspomniałem o stosowaniu kar i nagród jako hamulców i pobudek, które mają powodować pożądane skojarzenia u, psa. Jakiego rodzaju mają być te kary i nagrody? Karą dla psa są wszystkie przykre dlań bodźce: karcący głos pana, pozbawienie jego towarzystwa, przymus fizyczny i w końcu zadanie bólu. Na-’ grodą natomiast są wszystkie bodźce sprawiające psu przyjemność: przemawianie, głaskanie, przyjazne poklepywanie, zabawa i wreszcie smaczny pokarm. Stosowanie tych środków omawiam dokładniej w dalszej części: „Praktyczne wskazówki nauki i wychowania, psa”. Tu pozostałaby  jeszcze do rozważenia następująca kwestia: