Nożyce (rys. 6a). Do krojenia tkanin na użytek domowy najodpowiedniejsze są nożyczki o długości 18 cm (długość ostrzy — 8 cm). Do użytku podręcznego, a także do krojenia cienkich tkanin służą nożyczki o długości 15,5 cm (długość ostrzy — 6,5 cm). Podczas krojenia nożycami krawieckimi o różnych kształtach ostrzy podkłada się ostrze z węższym czubkiem pod tkaninę. Nożyce mają rozmaite uchwyty: przy ostrzu z czubkiem węższym uchwyt jest ukształtowany na kciuk, drugie ostrze, z czubkiem szerszym, ma uchwyt dostosowany na wsunięcie pozostałych palców. W dużych nożycach stosowanych do cięcia tkanin grubych, uchwyt na cztery palce ma małą podstawkę, tzw. piętkę, która przy cięciu powinna posuwać się po stole i w ten sposób ułatwiać prowadzenie prawidłowej linii cięcia. Ostrza nożyc powinny być dokładnie oszlifowane, mieć kształt wygięty, aby po złożeniu końce ich łączyły się, a wzdłuż ostrzy tworzyła się wąska szczelinka (łatwo ją zobaczyć patrząc na złożone nożyce pod światło). To maleńkie wygięcie ułatwia ścisłe przesuwanie się ostrzy obok siebie podczas cięcia. Zakończenie ostrza węższego jest lekko ścięte, a ostrze szersze zakończone jest łukowato. Nożyce z obu wydłużonymi ostrzami są przy krojeniu tkaniny mniej przydatne, nadają się do cięcia papieru. Konserwacja nożyc polega na ich wycieraniu po pracy z kurzu i odpowiednim ostrzeniu przez fachowca. Nożyc krawieckich przeznaczonych do krojenia tkanin nie należy używać do krojenia papieru, ponieważ szybko się stępią. Przed krojeniem  należy  sprawdzić,  czy  nie  pozostawiono w tkaninie szpilek, które podczas cięcia mogą nie tylko stępić, ale i wyszczerbić nożyczki. Po pracy nożyce należy schować w miejscu do tego przeznaczonym.
Miara krawiecka. W krawiectwie jako przyrząd pomiarowy stosuje się elastyczną taśmę z ceraty lub krajki bawełnianej nasyconej pokostem o długości 150 cm z podziałką centymetrową oznaczoną po obu stronach. Taśmy centymetrowej używa się do zdejmowania miar z figury, do odmierzania określonych pomiarów w rysunku konstrukcyjnym i przy krojeniu materiałów, przy szyciu oraz sprawdzaniu wymiarów wykonywanej sztuki. Przez cały czas szycia należy używać tej samej taśmy centymetrowej, aby uniknąć niedokładności w mierzeniu. Taśmę należy przechowywać zwiniętą lekko w krążek, aby się nie zlepiała  i nie łamała.

Igły. Przy szyciu ręcznym potrzebne są igły różnej długości i grubości. Każdy rodzaj (krótkie, półdługie i długie) w 12 grubościach oznaczony jest numerem od 1 do 12. Przy szyciu odzieży lekkiej używa się zwykle igieł półdługich i krótkich. Grubość igły należy dobierać do rodzaju tkaniny, grubości nici i do ściegów. Igły o numeracji 4, 5, 6 służą do szycia i fastrygowania nićmi, numery 7, 8, 9 — do szycia jedwabiem. Do podszywania, dziergania dziurek dobiera się igły cienkie o numerach 10, 11, 12. Igły powinny być przechowywane w miejscu suchym;   szyć nimi należy wtedy, gdy palce są czyste, nie spocone i nie wilgotne. Zardzewiałe igły psują tkaninę i utrudniają pracę.

Szpilki. Służą do spinania papieru podczas przygotowywania form i do spinania tkaniny przy szyciu i mierzeniu na figurze. Szpilki powinny być cienkie, dobrze zaostrzone i wypolerowane. Najlepsze są stalowe — nierdzewne z główkami szklanymi lub metalowymi. Szpilki żelazne, źle wypolerowane nie nadają się do pracy w krawiectwie lekkim, gdyż łatwo się gną, niszczą tkaninę pozostawiając w niej otwory z czarną obwódką. Naparstek (rys. 6c). Jest przy szyciu niezbędny, chroni bowiem środkowy palec prawej ręki przed zranieniem go uszkiem igły podczas przesuwania jej przez tkaninę . Wierzch naparstka jest pokryty wgłębieniami, o które opiera się uszko igły. Wielkość naparstka musi być dostosowana do obwodu palca;’zbyt duży spada   z   palca   w   czasie   pracy,   zbyt   mały uciska, powodując odrętwienie palca wynikające z nieprawidłowego krwioobiegu. Przesuwanie igły przez tkaninę jest utrudnione i zniechęca doszycia z naparstkiem zwłaszcza osoby niedoświadczone w dziedzinie   krawiectwa.   Naparstek  należy   starannie dopasować  i  używać.

Kreda krawiecka. Służy do oznaczania na| materiale konturów form, cięć, szwów oraz do  zaznaczania poprawek w czasie miar na   figurze.   Brzeg   kredy   powinien   by zaostrzony, aby rysowana linia była cienk ale wyraźna.
Radełko . Jest to przyrząd składający się z zębatego kółeczka osadzonego na metalowym pręcie, połączonym z drewnianym uchwytem. Naciskając uchwyt (rączkę) radełka prowadzi się kółko zębate po linii, którą trzeba oznaczyć na papierze lub tkaninie. Ząbki kółka znaczą linię przerywaną składającą się z szeregu punktów. Wyznaczając znaki na obu warstwach tkaniny radełko przyśpiesza prace związane z kopiowaniem konturów form wykroju. Można je stosować tylko do tkanin bawełnianych i lnianych, o gładkiej powierzchni i dosyć ścisłych. Nie należy oznaczać radełkiem konturów na materiałach  z włókien  sztucznych.