Przed krojeniem należy tkaninę dokładnie uprasować, gdyż zagniecenia utrudniają gładkie ułożenie form kroju i w rezultacie wykroje nie są dokładne.
Tkaninę na ubranko kroi się dopiero po rozplanowaniu na niej wszystkich form kroju, które należy układać na tkaninie zawsze na dużej płaszczyźnie (jeżeli stół jest za mały — na podłodze).
Tkaniny na ubranka dla psów produkowane są w różnych szerokościach. Większość tkanin tzw. bieliźnianych i sukienkowych z bawełny, lnu, naturalnego i sztucznego jedwabiu, a także sztruks, aksamit i inne, produkuje się pojedynczej szerokości od 70. do 90 cm. Tkaniny ubraniowe, płaszczowe, kostiumowe i niektóre sukienkowe z różnych surowców mają szerokość podwójną, tj. od 130 do 150 cm. Od szerokości tkaniny w znacznej mierze zależy, ile jej  potrzeba na konkretny model.
Zużycie tkaniny zależy również od właściwości tkaniny lub deseniu; inne będzie na ten sam model zużycie tkaniny płóciennej jednobarwnej, inne — o deseniu w kratę, a jeszcze inne — aksamitu.
Przy modelach opisanych w dalszej części blogu  narysowano sposób układania form na określonych w przybliżeniu tkaninach i podano zużycie tkaniny przy wymienionej szerokości. Jeżeli na dany model zostanie przeznaczona tkanina o innych właściwościach i innej szerokości niż wymieniona, zmieni się również ilość potrzebnej tkaniny i trzeba sporządzić nowy układ form w zmienionych warunkach (inna szerokość i inne właściwości). Z tego względu wydaje się celowe, żeby temat układania form na tkaninie przedstawić dość dokładnie, na wielu przykładach. Opanowanie tych tajników powinno zlikwidować tak powszechną obawę nowicjuszy przed krojeniem tkaniny.
W tkaninach odróżnia się desenie jednokierunkowe oraz dwukierunkowe  podobnie w kratach: symetryczne i niesymetryczne . Na tkaninie o dwukierunkowym deseniu oraz na kracie symetrycznej można układać formy w dwóch kierunkach — np. góra sukni w jednym, a dół sukienki dla psa w drugim kierunku  — i tym samym ekonomiczniej rozplanować ułożenie form, tj. zmniejszyć zużycie tkaniny. Inaczej układa się formy na tkaninie o deseniu jednokierunkowym lub na kracie niesymetrycznej. Na takiej tkaninie trzeba wszystkie formy układać  w   jednym   kierunku,   aby   po   zestawieniu części  deseń  był jednakowy w górze oraz w dole sukni.
Na tkaninach z włosem trzeba również układać formy w jednym kierunku. Włos jest niekiedy niedostrzegalny dla oka, ale wyczuwa się go przy potarciu tkaniny ręką. Przy przesuwaniu ręką wzdłuż tkaniny w jedną stronę włos układa się gładko, a w drugą — stawia opór. W zasadzie bieg włosa w odzieży kieruje się od góry do dołu (flausz, lo-den itp.); wyjątek stanowią; aksamit, tkaniny futerkowe (tzw. runowe) i sztruks, na których formy trzeba układać w kierunku odwrotnym, tj. włosem do góry (włos w tyci tkaninach skierowany ku górze pogłębia kolor i nadaje tkaninie połysk). W szwach łączących dwa elementy odzieży z aksamitu lub sztruksu, krojonych w różnych kierunkach, widoczna jest wyraźna  różnica koloru.

Ponieważ ubranka dla psów mają najczęściej fason symetryczny, najłatwiej jest kroić poszczególne odwójnie, tzn. rozmieszczać formy na tka złożonej na pół: tkaninę składa się prawą stroną do środka i układa formy po lewej stronie. Brzegi tkackie muszą się na siebie równo nakładać, chodzi bowiem o to, by bieg nitki osnowy układał się jednakowo w górnej i dolnej warstwie.
Formy układa się na tkaninie zgodnie z wyznaczonym na nich kierunkiem nitki prostej; mianowicie nitka prosta układać się powinna równolegle do brzegu tkackiego. Przed przypięciem formy do tkaniny należy się upewnić, czy w górze i w dole formy odległość wyrysowanej “na niej nitki prostej od brzegu tkaniny jest jednakowa. Dla ułatwienia należy nitkę prostą — wyznaczoną na formie jako strzałka — wykreślić na całej długości formy.
Nie zawsze formy układają się ekonomicznie na tkaninie złożonej podwójnie na całej długości. Czasem — dla uniknięcia większych odpadów — trzeba przesunąć linię złożenia przynajmniej pewnej części krojonego kuponu ; czasem racjonalniej jest ułożyć ją, otrzymuje się bowiem dwie linie złożenia, przy których można z obu stron ułożyć formy elementów nie przecinanych pośrodku. Złożenie tkaniny musi przebiegać zawsze po nitce prostej, równoległej do brzegu tkackiego.
Na tkaninie wąskiej, na której — po złożeniu jej przez pół — nie można zmieścić np. formy rękawa, układa się formy na tkaninie rozłożonej, tj. pojedynczej, ale przed krojeniem układa się razem dwa odcinki tkaniny również prawą stroną do środka, a jeśli deseń tego wymaga — oba odcinki z deseniem w jednym kierunku. Warunkiem takiego ułożenia form jest to, że wszystkie elementy ułożone na tkaninie występują w modelu dwukrotnie, elementy występujące pojedynczo kroi się na tkaninie złożonej podwójnie.
Dla ekonomicznego wykorzystania tkaniny układa się na niej w pierwszej kolejności duże elementy, a następnie — na wolnych przestrzeniach — pozostałe drobne części. Duże elementy układa się raczej bliżej brzegu tkackiego, żeby odpady znajdujące się po stronie złożenia tkaniny wykorzystać po rozłożeniu na inne części . Przy układaniu form rękawa na pojedynczej tkaninie trzeba uważać, żeby nie narysować dwóch lewych lub prawych rękawów.
Specjalnej uwagi przy krojeniu wymagają tkaniny wzorzyste o dużym, wyraźnym raporcie. Chodzi bowiem o to, żeby wzór układał się w odzieży symetrycznie: tak samo na obu końcach kołnierza lub na tej samej wysokości rękawa. Niekiedy dla zachowania jednakowego wzoru na obu końcach kołnierza, stosuje się szew przez środek tyłu.
Szczególnie pracochłonne jest przygotowanie do kroju tkaniny w pasy lub w kratę, trzeba bowiem pamiętać, że krata lub pasy powinny się zestawiać harmonijnie w szwach tworząc jeden ciąg, bądź jodełkę, jeśli formy układa się po skosie tkaniny. Tkaninę w pasy i kratę składa się również podwójnie i spina, ale w taki sposób, żeby krata lub pasy obu warstw nakładały się ściśle na siebie ,  a formy układa się na spiętej tkaninie . Tylko ten sposób gwarantuje, że jedna i druga warstwa będą jednakowe. Przy rozmieszczaniu form na tkaninie w pasy lub w kratę należy zwracać uwagę na szwy tych części, które się zestawia , np. przód i tył spódnicy układa się w samym dole lub w górze na jednakowym fragmencie deseniu. Wskazane jest, żeby linia dołu odzieży w pasy lub w kraty znajdowała się na granicy raportów.
Inne problemy wyłaniają się przy układaniu form na tkaninie z bordiurą u brzegu. W tym przypadku niektóre elementy trzeba kroić pojedynczo, podobnie jak asymetryczne części ubranek.
W formach kroju nie przewidziano zapasów na szwy, dlatego przy rozmieszczaniu ich na tkaninie trzeba pozostawić pomiędzy nimi odpowiednie rezerwy. Na ogół stosuje się: po 1—1,5 cm w pod-kroju szyi, pachy i główki rękawa, 5—7 cm — na obręb dołu, 3—4 cm — w talii górnej części sukni oraz po 2—3 cm — na pozostałe szwy.
Wzdłuż szwów przeznaczonych do połączenia ze sobą pozostawia się jednakowy zapas na szwy. Ułatwi to znacznie zestawianie części do miary, wystarczy bowiem złożyć równo brzegi elementów i nie trzeba przy każdym ściegu fastrygi szukać od spodu znaków tego szwu.
Po przebrnięciu przez trudności związane z właściwościami i wzorem tkaniny układa się na niej wszystkie formy kroju, również i te, dla których podane zostały tylko wymiary, oraz rezerwuje się miejsce na drobne części: pliski, podkłady na od-szycie dziurek itp. Formy przypina się szpilkami, a następnie ostro załemperowaną kredą krawiecką rysuje na tkaninie kontury form i — w odpowiedniej odległości od nich, pozostawiając zapasy na szwy — linie cięcia . Jeśli kreda jest dobrze widoczna, można formy odpiąć i kroić wzdłuż wykreślonych linii, często jednak, szczególnie w tkaninach z wzorem, linie kredy są słabo widoczne i wtedy kroi się poszczególne części nie zdejmując form z tkaniny.
Drobne części, jak kołnierz, patka kieszeni, których kształty można korygować i zmieniać podczas miary na figurze, lepiej jest kroić do miary z płótna na wkłady, a na tkaninie podstawowej rezerwować odpowiednią powierzchnię.
Tkaninę kroi się dopiero po dokładnym sprawdzeniu czy nie pominięto żadnej z części.