Niezwykle ważne podczas szycia i po zakończeniu jest prasowanie ubranka. Umiejętne użycie żelazka pod nosi walory estetyczne odzieży, jednak niewłaściwym prasowaniem można wiele popsuć. Żelazko towarzyszy szyciu ubranek cały czas. Prasuje się tkaninę przed krojeniem, a podczas szycia — co jest bardzo ważne — prasować należy etapami, tj. każdy szew i każdą zaszewkę przed dalszym manipulowaniem szytą częścią; w końcowej fazie prasuje się także odzież już wykończoną.
Prasuje się żelazkiem, przesuwając je od prawej do lewej strony, albo stawiając je na kilka chwil i przenosząc następnie na drugie miejsce. Prasować ubranko należy przez zaparzaczkę o różnym nasyceniu wilgocią, od całkiem suchej, aż do wilgotnej, ale nigdy mokrą. Tylko niektóre tkaniny można prasować bezpośrednio żelazkiem, bez zaparzaczki.
Szwy do miary prasuje się bardzo lekko, a dokładnie — dopiero po zszyciu ich na maszynie i po wyciągnięciu fastrygi. Tak samo należy po stępować z fałdami; dopóki są fasłrygi, prasować bardzo lekko, żeby nie odcisnęły się na tkaninie. Obręby dołu, fałdy itp. prasuje się nie przesuwając żelazka, ale stawiając je na krótko i przenosząc z miejsca na miejsce. W ten sposób fałdy i obręb dołu nie wyciągają się i utrzymują swój pierwotny kształt.
Prasować można dopiero po usunięciu śladów kredy lub mydełka krawieckiego. Części odzieży krojone po skosie tkaniny prasuje się przesuwając żelazko po nitce prostej osnowy i wątku, co za pobiega odkształcaniu się wzoru tkaniny, np. kraty.
Szwy, w których jedna część jest marszczona a druga gładka, należy prasować w kierunku od gładkiej do marszczonej — samym szpicem żelazka.
Miejsce prasowane przez mokrą zaparzaczkę na leży ostudzić i pozostawić do przeschnięcia. Nie manipulować wilgotnym elementem odzieży, inaczej trzeba będzie prasowanie powtórzyć.
Odciśnięcia szwów i obrębów oraz wybłyszczania spowodowane żelazkiem usuwa się ponownym prasowaniem przez wilgotną zaparzaczkę. Szpic żelazka podsuwa się pod obręb lub pod zapas szwu i dlatego lepiej podszywać dół nie w samym brzegu, ale kilka milimetrów dalej.
Temperatura żelazka zależy od rodzaju praso wanej tkaniny. Len i bawełnę można prasować gorącym żelazkiem, podczas gdy tkaniny z włókien syntetycznych nie znoszą gorąca. Ponieważ w kupowanych tkaninach coraz częściej występują mieszanki różnych włókien, trudno na pierwszy rzut oka ocenić, jaki jest ich skład; najlepiej więc przed prasowaniem wykonać próbę na ścinku. Zbadać trzeba nie tylko odporność tkaniny na temperaturę, ale również jej zachowanie się pod wpływem pary: czy lepiej prasować po lewej stronie, czy też po prawej i jaka jest wskazana wilgotność zaparzaczki oraz czy po prasowaniu nie występują plamy.
Tkaniny bawełniane prasować żelazkiem o tem peraturze 200°C. Najlepsze efekty uzyskuje się po zwilżeniu tkaniny. Prasować w zasadzie po prawej stronie, jednakże — ponieważ tkaniny baweł niane w ciemnych kolorach mają tendencje do wy błyszczania — korzystniej jest prasować je po le wej słronie. Szczypanki, zakładki i inne reliefowe ozdoby prasuje się po stronie lewej na miękkim podkładzie. Dywetynę i sztruks (tkaniny bawełnia ne) prasować po lewej słronie, również na miękkim podkładzie. Wybłyszczenia powstałe na szwach można usuwać przez ponowne prasowanie przez wilgotną zaparzaczkę.
Tkaniny lniane prasować żelazkiem o temperatu rze 200°C, po prawej stronie, lekko zwilżone. Dla uwypuklenia struktury tkaniny (supły itp.) prasować po lewej stronie na miękkim podkładzie.
Tkaniny wełniane prasować żelazkiem o temperaturze do 160°C. Wełna ma tę właściwość, że daje się uformować, tzn. wdać lub wyciągnąć pod wpływem temperatury i wilgoci. Dzięki temu żelazko jak gdyby współdziała z krojem w nada waniu odzieży kształtu. Wyciąga lub wdaje się tkaninę, stawiając w tym miejscu żelazko na wilgotnej zaparzaczce; utrzymać kształt nadany tka ninie, aż do ostygnięcia.
Niektóre tkaniny na ubranka nabierają wskutek prasowania połysku, który usuwa się przez tzw. parowanie: żelazko ustawić na krótko na wilgotnej zaparzaczce, nie dosuszać jej, lecz zdjąć, aby para mogła zaniknąć.
W żadnym przypadku nie należy prasować tka ninywełnianej bez ściereczki, przypalają się bo wiem włoski i mogą wystąpić zażółcenia, szczególnie trudne do usunięcia z tkanin jasnych. Lekkie zażółcenia usuwa się pocierając tkaninę szmatką umoczoną w wodzie utlenionej.
Po prasowaniu ubranka dla psa z tkanin wełnianych na leży odwiesić aż do zupełnego osuszenia i oziębienia, inaczej bowiem będzie się gniotła.
Jedwab sztuczny prasować niezbyt gorącym żelazkiem, w zasadzie na sucho, ponieważ krople wo dy mogą pozosławić trwałe plamy. Prasować po lewej stronie, ponieważ połysk powstały przez pra sowanie po słronie prawej nie daje się usunąć. Zagniecenia w jedwabiu łatwiej się usuwa pod wpływem wilgoci, zatem dla uniknięcia plam z mo krej zaparzaczki należy przesuszyć zaparzaczkę żelazkiem, aby pozostała w niej tylko odrobina wilgoci i dopiero przez przesuszoną zaparzaczkę jedwab prasować.
Tkaniny z włókien syntetycznych — słylon, nylon, perlon i inne z rodziny poliamidów — prawie nie wymagają prasowania. Są one szczególnie wrażliwe na wysoką temperaturę i najlepiej prasować je przez wilgotną zaparzaczkę i niezbyt ciepłym że lazkiem. Przy zbyt wysokiej temperaturze tkanina się natychmiast topi. Inne tkaniny z włókien po liestrowych, jak elana, bisłor, kremplina, można prasować średnio gorącym żelazkiem, podobnie jak tkaniny z włókien poliakrylonitrylowych — ani-lana, akryl, orlon itp. — przez wilgotną zaparzaczkę. Generalnie podczas prasowania tkanin z włókien syntetycznych należy uważać, aby żelazko nie było zbył gorące; uprzednio nagrzane — ostudzić do odpowiedniej temperatury.
Aksamit wymaga specjalnej techniki prasowania: odwrócone żelazko ustawić gorącą płaszczyzną do góry, na wierzch położyć mokrą zaparzaczkę, a na niej aksamit — lewą stroną do ściereczki i włosem do góry. Para unosząca się ze ściereczki prasuje szwy, a także całe płaszczyzny przesuwa nego na żelazku aksamitu. Dla utrwalenia i spłasz czenia rozprasowanych szwów dobrze jest kilka razy poklepać je z prawej strony szczotką do ubrań. Można również prasować aksamit na szczot ce z krótkim włosem: ułożyć aksamit włosem do szczotki, kładąc na wierzch, tj. na lewą stronę aksamitu, zwilżoną zaparzaczkę i przez nią praso waćtkaninę. Zagniecenia lub miejsca wyświecone likwiduje para z czajnika lub garnka, nad którą przesuwa się tkaninę włoskami do góry.
Tkaniny z włosem — flausz, loden i inne — prasować zawsze przez zwilżoną zaparzaczkę. Nie prasować ich na sucho, ponieważ samym żelazkiem bez  pary przygniata  się (spłaszcza) włos tkaniny.
Tkaniny z metalową nitką — brokat, lureks, la mę itp. — prasować po lewej stronie na miękkim podkładzie. Szczególnie ostrożnie prasować szwy, mają bowiem tendencję do odciskania się.
Zanieczyszczenia na żelazku, powstałe podczas prasowania tkaniny z aprełurą lub zawierające inne klejące substancje, usuwa się rozcieńczonymtem. Nie należy czyścić żelazka nożem ani innym ostrym narzędziem — powoduje to zadrapania gładkiej powierzchni żelazka.

Łączenie poszczególnych części szwami można wykonać w różny sposób. Zależy to od rodzaju tkaniny oraz rodzaju odzieży i jej przeznaczenia. Inaczej szyje się i wykończa odzież dla psów przeznaczoną do częstego prania i do trwałego użytku, inaczej odzież z delikatnych tkanin przeznaczoną na specjalne okazje.
Kolejność szycia i wykończania zależy od rodzaju odzieży i od fasonu. Stąd też szczegółowe wskazówki na ten temat znajdują się przy poszczególnych modelach. Sam przebieg procesu szycia i wykończania różnych elementów odzieży przedstawiono w układzie alfabetycznym na końcu poradnika. Tu natomiast podanych zostanie kilka uwag ogólnych:

• Podczas szycia dużych powierzchni układać je na maszynie tak, żeby zapas na szew znajdował się zawsze z prawej strony, a pozostała część — po lewej. Unika się w ten sposób przepychania tkaniny pod główką maszyny i gniecenia jej. Szew boczny kurtki np. rozpocząć od talii i szyć jeden z nich po przodzie, a drugi — po tyle.
• Proste szwy można przy pewnej wprawie szyć bez fastrygi, wystarczy wpiąć szpilki. Wpinać je należy w tkaninę poprzecznie w stosunku do szwu; w ten sposób — mimo że szpilki pozostają w tkaninie — igła w nowoczesnej maszynie nie łamie się.
• Szwy w tkaninie w pasy lub kratę — często przy szyciu na maszynie jedna warstwa przesuwa się w stosunku do drugiej, mimo sfastrygowania szwu. Wygląda to szczególnie niekorzystnie w krae deseniu w pasy. Można temu zapobiec wpinając dodatkowo wzdłuż szwu szpilki poprzecznie do fasłrygi.
• W szwach łączących dwie warstwy tkaniny, z których jedna warstwa ma być wdana, jak np. w ramieniu, szyć tak, żeby warstwa wdawana znajdowała się od spodu.

Aksamit ma tendencję do lekkiego przesuwani a się podczas szycia maszyną, tj. jedna warstwa zmienia swoje położenie w stosunku do drugiej, orno sfastrygowania szwu. Chcąc temu zaradzić, fsstryguje się aksamit dwukrotnie w odstępie ok. 2 mm i szyje na maszynie pomiędzy tymi fastry-rjami. Do szycia aksamitu ustawić w maszynie dość duży ścieg.
Szyfon i organdyna są tak cienkie, że szwy widać po prawej stronie, co obniża walory estetyczne ubioru. Szwy w cienkich i przezroczystych tkaninach należy przycinać obok szwu maszynowego z bardzo małym zapasem i obrzucać je gęsto — obie warstwy razem — przewijając strzępiące się brzegi do środka pomiędzy obie warstwy. Takie wykończenie mniej razi pod warunkiem, że wszystkie szwy będą wąskie i jednakowej szerokości. Brzeg pachy, dekoltu iłp. w tych tkaninach najlepiej wykończyć podwójnie złożoną pliską skośną.
•    Dzianiny są bardzo rozciągliwe we wszystkich niemal kierunkach i naddają się przy naprężaniu. Są zatem niezwykle wygodne w użytkowaniu, ale ta ich zaleta utrudnia szycie. Wiele nowicjuszek mających do czynienia z dzianiną dziwi się, czemu szwy tak często pękają. Nie jest to wina zbyt słabych nici. Przyczyna tkwi właśnie w tym, że dzianina jest elastyczna: wyciąga się przy naprężaniu, podczas gdy szwy, jak gdyby ustabilizowane nićmi, utrzymują swój pierwotny kształt i przy mocnym pociągnięciu dzianiny rwąaę, nie wytrzymując naprężenia. Przy szyciu na zwykłej maszynie można w pewnej mierze zapor ec pękaniu szwów, nastawiając jak najmniejsze naprężenie nici zarówno w górze, jak i w bębenku.
maszynie okrętkowej ustawia się ścieg okrętki • bardzo małym skoku bocznym. Ten sposób szycia przedłuża jak gdyby nici szwu, a tym samym zapobiega pękaniu ich przy pociągnięciu dzianiny. Dzianiny należy szyć bardzo cienką igłą o nie-sfcępionym końcu i delikatną nicią, najlepiej jedwabiem. Używać bardzo ostrych i cienkich szpilek.

Ze względu na indywidualne cechy każdej figury, niewymierne centymetrem, a czasem niedostrzegalne   przy   pierwszym    spojrzeniu   —   mimo korekty form i adaptowaniu ich do wymiarów z figury psa — wymagane jest przeprowadzenie miar kontrolnych na figurze psa, potocznie zwanych przymiarkami. Dopiero miary decydują o tym, jaka będzie szyta odzież dla psów.
Wykwalifikowany rzemieślnik przeprowadza miary kontrolne co najmniej 2 razy, a czasem przy znacznej ilości poprawek — 3 lub więcej. Przy szyciu dla psów lepiej przeprowadzać więcej przymiarek i szyć etapami. Wygodniej bowiem mierzyć kołnierz lub rękawy, gdy szwy ramienia lub boczne są już zszyte na maszynie, rozprasowane i obrzucone.
Przygotowanie do miary polega na połączeniu wszystkich podstawowych elementów ubranka fastrygą w jedną całość tak, żeby można było włożyć ubiór na psa dla którego się szyje. Przygotowanie do następnych przymiarek polega również na połączeniu wszystkich elementów, z tym jednak, że część szwów jest już zszyta na maszynie, rozprasowana i wykończona.
Podczas przymiarek sprawdza się jak ubranko leży, nanosi się ewentualne zmiany szpilkami, a prawidłowo zestawione fastrygą szwy można po mierze szyć na maszynie.
Do przeprowadzenia miary kontrolnej ubranka dla psa wskazane jest poprosić kogoś o pomoc. Akrobacje przy samodzielnym wpinaniu np. szpilki do talii w tyle — nie na wiele się zdadzą.
Pierwsze spojrzenie należy zwrócić na środek przodu; powinien on znajdować się pośrodku mierzącej osoby. Najczęściej jest to środek po nitce prostej, a po to, żeby nie przesuwał się podczas miary, można go pomocniczo przypiąć do bielizny. W elementach odzieży krojonej po skosie — środek przodu powinien się znajdować na linii pełnego skosu.

Po każdej przymiarce zdejmować ostrożnie ubiór z psa, żeby nie wypadły szpilki; brak szpilki po mierze spinającej poprawkę wymaga powtórzenia przymiarki. Wszystkie zmiany oznaczone i spięte szpilkami trzeba po mierze trwale oznaczyć fastrygą. W pierwszej kolejności, przed usunięciem szpilek, wyznaczyć zmiany kredą krawiecką lub nitką fastrygi. Wszędzie tam, gdzie spięto dwie warstwy tkaniny, wyznacza się nową linię obu warstw; przeszyć fastrygą raz po tej stronie, gdzie wpinano szpilki, drugi raz po tej, gdzie widoczne są tylko części szpilek — bez łebków. Uważać, żeby nie przeszyć fastrygą obu warstw.
W zasadzie mierzy się tylko jedną stronę i przy symetrycznej budowie figury wystarczy spinać poprawki podczas miary tylko z prawej strony, a pomierze przenosić je na lewą. Jeśli prawa strona figury różni się od lewej (bardziej odstające jedno biodro, jedno ramię bardziej pochylone iłp.) — co się dość często zdarza — trzeba nawet przy nieznacznych różnicach mierzyć obie strony, tj. spinać poprawki inne dla każdej z nich.
Po wyjęciu szpilek linie poprawek wyznaczone fastrygą wyrównać kredą i jeśli poprawki dotyczą lewej i prawej strony psa dla którego się szyje, trzeba przenieść nowo wyznaczone zmiany na drugą połowę poszczególnych elementów. Znaczyć obie warstwy po poprawkach radełkiem, kredą krawiecką albo pętelkowaniem. Poprzednie znaki usunąć, żeby nie myliły przy ponownym zestawieniu części.
Wychwytywanie usterek podczas miar kontrolnych na figurze nie jest łatwe, wymaga bowiem wyszkolonego spojrzenia i dlatego trzeba mierzyć bardzo uważnie. Prawidłowo przeprowadzone miary i kolejność tego jak gdyby przeglądu na figurze psa — oszczędza czas dodatkowych poprawek i ma znaczenie dla jakości gotowej odzieży. Dokładne wskazówki jak mierzyć i jak poprawiać po przymiarkach znajdują się w dalszej części przy omawianiu poszczególnych rodzajów odzieży.

Przed odpięciem form z papieru od wykrojów z tkaniny należy sprawdzić, czy przeniesione zostały wszystkie niezbędne znaki.
Z wykrojami należy się obchodzić bardzo delikatnie, a zwłaszcza nie wyciągać ich, niektóre bowiem tkaniny zniekształcają się lub strzępią przy manipulowaniu nimi.
Dwie lub więcej zestawianych razem części należy ułożyć na stole zgodnie ze znakami form i spiąć je szpilkami. Wpinać szpilki poprzecznie w stosunku do szwu, przeszycie bowiem na nowoczesnej maszynie tak wpiętej i zostawionej szpilki nie uszkodzi igły maszyny. Do fasłrygowania ubranka dla psa używać luźno skręconej specjalnej nitki. Nawlekać do igły nitkę nie dłuższą niż 70—80 cm. Nitkę fasłrygi umocować na początku szwu kilkoma ściegami lub grubym supłem. Mały supeł w luźnej tkaninie często się gubi i dlatego lepiej pozostawić sterczący koniec fasłrygi. Fasłrygą szyje się ściegiem przed igłą, długości 1 cm i w odstępie 1 cm w szwach prostych; w szwach o skomplikowanym rysunku należy szyć ściegami małymi.
Środek nieprzecinanych części ubranka (np. tył dresu) wyznacza się dużymi ściegami fasłrygi w samym złożeniu tkaniny.
Aby równo zestawić pasy lub kratę, stosuje się specjalną odmianę fasłrygowania: obie warstwy ułożyć obok siebie, prawą stroną do wierzchu. Jedną z nich podwinąć wzdłuż wyznaczonego szwu i nałożyć na drugą wzdłuż znaków, zwracając uwagę, żeby pasy lub krata obu warstw stykały się ze sobą. Spiąć obie warstwy, a następnie fastrygować gęstym ściegiem (żeby się wzór nie przesuwał). Wpinać igłę na przemian w wierzchnią warstwę w samym załamaniu i w spodnią wzdłuż znaków szwu . Po lewej stronie widoczna będzie normalna fasłrygą, a jednocześnie zabezpieczone właściwe połączenie pasów lub kraty bez przesunięć.
Przy pęłelkowaniu linii prostych można szyć dość dużymi ściegami, natomiast wszelkie linie nieregularne, kąty i łuki pęłelkować trzeba ściegami małymi, aby po rozcięciu nici fasłrygi pozostało dużo znaków w obu warstwach.

Aby można było zestawić wykroje tkaniny zgodnie z formami kroju ubranka, nie wystarczy narysować na wierzchniej warstwie wszystkie kontury, znaki itp., trzeba je bowiem przenieść na drugą, spodnią warstwę. Przenoszenie konturów z papierowych form na wykrojone elementy jest następną po krojeniu czynnością, wymagającą dużej dokładności. Kontury wyznacza się zawsze na płasko ułożonych elementach. Jest kilka sposobów jednoczesnego wyznaczania znaków z papierowych form na obu warstwach tkaniny, albo przenoszenia ich z jednej warstwy na drugą, a zależy to od rodzaju tkaniny. Na tkaniny bawełniane i lniane usztywnione apreturą, albo na inne » ścisłe i mocne — przenosi się kontury form radełkiemŁ które pozostawia na nich widoczne ślady. Radełko należy prowadzić wzdłuż konturów form z papieru, wzdłuż linii zaszewek i innych znaków, lekko przyciskając do tkaniny; trzeba przy tym uważać, by ostre ząbki radełka nie przecinały nitek i nie uszkodziły tkaniny na trwałe. Nie stosuje się radełka do tkanin delikatnych, o małej wytrzymałości, ani do tkanin tkanych luźno (wełna); delikatne tkaniny łatwo poprzecinać, a na luźno tkanej wełnie znaki radełka są niewidoczne.
Do tkaniny wełnianej i do prostych form kroju bez dużej ilości wewnętrznych linii stosuje się wyznaczanie kredą krawiecką: kontury formy należy wykreślić na jednej warstwie po lewej stronie dość wyraźną kreską. Następnie ułożyć obie części (np. lewy i prawy przód) razem lewą stroną, łj. z rysunkiem kredy do środka i wzdłuż konturów pukać pięścią tak, żeby kreda odbiła się na drugiej warstwie. Przeniesione w ten sposób linie ponownie wykreślić kredą, dla ich utrwalenia. Znaki po kredzie usuwa się z tkaniny szczotką albo przez pocieranie ścinkiem tej samej tkaniny. Najpewniejszym sposobem przenoszenia konturów i znaków z form na obie warstwy tkaniny ubranka jest pętelkowanie, czyli szycie fasłrygą, a w delikatnych tkaninach — nicią jedwabną, ściegiem przed igłą, z tym, że w co drugim ściegu nie ściąga się nici i pozostawia małą pętelkę. Po rozsunięciu obu warstw tkaniny przecina się środkiem nici fasłrygi, które pozostają w tkaninie zarówno w wierzchniej, jak i spodniej warstwie, w formie kawałków nici ).

Podszewkę stosuje się jako wykończenie od spodu płaszczy i kurtek dla psów. Przykrywa się nią watolinę i szwy, a jednocześnie śliska podszewka ułatwia ubieranie psa. Poza okryciami nie ma reguły kiedy stosować podszewkę, a kiedy nie. Zależy to od przeznaczenia ubioru, od tkaniny wierzchniej, a także od fasonu ubranka. Nie daje się podszewki do ubiorów przeznaczonych do częstego prania, nie stosuje się jej do luźnych, wygodnych sukien, do szerokich sukienek, spodni itp. Zastosowanie podszewki do wąskich spódnic i ewentualnie spodni ma dobre strony: służy wtedy nie tylko jako wykończenie od spodu, ale przy śliskiej podszewce spódnica i spodnie lepiej opadają ku dołowi, nie przyklejają się do psa i mniej się gniotą . Podszewka zapobiega też wypychaniu się tkaniny.

Wkłady stosuje się dla wzmocnienia, usztywnienia albo zabezpieczenia tkaniny wierzchniej przed wyciąganiem się. Do niektórych części, np. do kołnierzy, mankietów, pasków, używa się wkładów w całości, do innych stosuje się wkład jako fragment dużych elementów: pod zapięcie w przodzie, w brzegu dolnej krawędzi rękawa ubranka, w zakładce na zamek pośrodku tyłu w kurtce itp.
Wkłady nie są widoczne z wierzchu, ale muszą być potraktowane równie starannie jak wierzch. Brak wkładu albo niedokładne wszycie go może zepsuć ogólne wrażenie ubranka.
Produkowane są rozmaite rodzaje wkładów i o różnej grubości; wybiera się je zależnie od tkaniny wierzchniej. Do cienkich tkanin stosuje się wkłady jak najcieńsze, np. batyst, do grubszych można zastosować płótno, surówkę lub włókninę. W modelach przeznaczonych do częstego prania najlepsze są wkłady niekurczliwe z włókniny albo z dekatyzowanego płótna lub Surówki. I dlatego płótno i surówkę trzeba przed wszyciem zwilżyć i uprasować gorącym żelazkiem.
Korzystając z wkładów tkanych trzeba zwrócić uwagę na układ nitki prostej wkładu. Wkład przeznaczony do wzmocnienia krawędzi przodu przy zapięciu kroi się wzdłuż nitki prostej; do kołnierza stosuje się wkład ze skosu tkaniny; dla wzmocnienia brzegów w dole rękawów lub spodenek dla psa najlepiej kroić po skosie i uformować żelazkiem ich prawidłowy kształt według wierzchu. Inne wkłady kroi się tak jak tkaninę wierzchnią. We wkładach z włókniny nie ma nitki prostej i można je kroić we wszystkich kierunkach: prosto, ukośnie i poprzecznie, racjonalnie wykorzystując powierzchnię.
Wkłady w przodzie pod zapięcie układa się tuż przy linii załamania z obsadzeniem przodu. Dotyczy to przodów krojonych łącznie z obsadzeniem. Po nałożeniu wkładu fasłryguje się, a następnie przymocowuje go wzdłuż linii załamania z obsadzeniem — krytym ściegiem krzyżykowym, niewidocznym po prawej stronie tkaniny. W przodach, do których przyszywa się oddzielnie krojone obsadzenia, przymocowuje się wkłady w szwie przodów z obsadzeniem. Wkłady do przodów kroi się według formy obsadzeń.
Nowym wkładem, oszczędzającym czas podczas szycia, jest włóknina klejona, tzw. klejonka. Można ją przykleić do tkaniny wierzchniej po przeprowadzeniu próby i stwierdzeniu, że nie odciska się po prawej stronie tkaniny i nie pozostawia śladów kleju, co zdarza się przy korzystaniu z klejonki jako wkładu do tkanin cienkich  i  rzadko łkanych.

Podszewkę kroi się według form tkaniny wierzchniej, z tym że wykrawać ją należy dopiero po mierze kontrolnej, a więc po naniesieniu na formach poprawek. Podszewkę szyje się całkowicie na maszynie, również i dół. Dla wygody podczas chodzenia stosuje się w podszewce spódnicy lub sukni rozporki w szwach zamiast fałd. Dołu podszewki nie przymocowuje się do tkaniny wierzchniej sukni lub spódnicy. W spodniach dla psów daje się podszewkę w zasadzie tylko z przodu — od talii aż za kolano.

Klejonka przykleja się do tkaniny wierzchniej pod działaniem temperatury, a jeszcze trwalej w połączeniu z parą.
Klei się ją w następujący sposób: ułożyć wkład błyszczącą stroną (z zawartością kleju) do lewej strony tkaniny, następnie prasować gorącym żelazkiem, nie przesuwając go w jedną i drugą stronę, ale zostawiając nieruchomo na kilka chwil w jednym miejscu, a potem w następnym, aż do przyklejenia całej powierzchni. Nie przyciskać żelazka zbyt mocno, żeby po prawe’) stronie nie pozostały odciśnięte kontury żelazka. Przyklejoną włókninę ochłodzić przed dalszym manipulowaniem, inaczej może się odkleić.

Przed krojeniem należy tkaninę dokładnie uprasować, gdyż zagniecenia utrudniają gładkie ułożenie form kroju i w rezultacie wykroje nie są dokładne.
Tkaninę na ubranko kroi się dopiero po rozplanowaniu na niej wszystkich form kroju, które należy układać na tkaninie zawsze na dużej płaszczyźnie (jeżeli stół jest za mały — na podłodze).
Tkaniny na ubranka dla psów produkowane są w różnych szerokościach. Większość tkanin tzw. bieliźnianych i sukienkowych z bawełny, lnu, naturalnego i sztucznego jedwabiu, a także sztruks, aksamit i inne, produkuje się pojedynczej szerokości od 70. do 90 cm. Tkaniny ubraniowe, płaszczowe, kostiumowe i niektóre sukienkowe z różnych surowców mają szerokość podwójną, tj. od 130 do 150 cm. Od szerokości tkaniny w znacznej mierze zależy, ile jej  potrzeba na konkretny model.
Zużycie tkaniny zależy również od właściwości tkaniny lub deseniu; inne będzie na ten sam model zużycie tkaniny płóciennej jednobarwnej, inne — o deseniu w kratę, a jeszcze inne — aksamitu.
Przy modelach opisanych w dalszej części blogu  narysowano sposób układania form na określonych w przybliżeniu tkaninach i podano zużycie tkaniny przy wymienionej szerokości. Jeżeli na dany model zostanie przeznaczona tkanina o innych właściwościach i innej szerokości niż wymieniona, zmieni się również ilość potrzebnej tkaniny i trzeba sporządzić nowy układ form w zmienionych warunkach (inna szerokość i inne właściwości). Z tego względu wydaje się celowe, żeby temat układania form na tkaninie przedstawić dość dokładnie, na wielu przykładach. Opanowanie tych tajników powinno zlikwidować tak powszechną obawę nowicjuszy przed krojeniem tkaniny.
W tkaninach odróżnia się desenie jednokierunkowe oraz dwukierunkowe  podobnie w kratach: symetryczne i niesymetryczne . Na tkaninie o dwukierunkowym deseniu oraz na kracie symetrycznej można układać formy w dwóch kierunkach — np. góra sukni w jednym, a dół sukienki dla psa w drugim kierunku  — i tym samym ekonomiczniej rozplanować ułożenie form, tj. zmniejszyć zużycie tkaniny. Inaczej układa się formy na tkaninie o deseniu jednokierunkowym lub na kracie niesymetrycznej. Na takiej tkaninie trzeba wszystkie formy układać  w   jednym   kierunku,   aby   po   zestawieniu części  deseń  był jednakowy w górze oraz w dole sukni.
Na tkaninach z włosem trzeba również układać formy w jednym kierunku. Włos jest niekiedy niedostrzegalny dla oka, ale wyczuwa się go przy potarciu tkaniny ręką. Przy przesuwaniu ręką wzdłuż tkaniny w jedną stronę włos układa się gładko, a w drugą — stawia opór. W zasadzie bieg włosa w odzieży kieruje się od góry do dołu (flausz, lo-den itp.); wyjątek stanowią; aksamit, tkaniny futerkowe (tzw. runowe) i sztruks, na których formy trzeba układać w kierunku odwrotnym, tj. włosem do góry (włos w tyci tkaninach skierowany ku górze pogłębia kolor i nadaje tkaninie połysk). W szwach łączących dwa elementy odzieży z aksamitu lub sztruksu, krojonych w różnych kierunkach, widoczna jest wyraźna  różnica koloru.

Ponieważ ubranka dla psów mają najczęściej fason symetryczny, najłatwiej jest kroić poszczególne odwójnie, tzn. rozmieszczać formy na tka złożonej na pół: tkaninę składa się prawą stroną do środka i układa formy po lewej stronie. Brzegi tkackie muszą się na siebie równo nakładać, chodzi bowiem o to, by bieg nitki osnowy układał się jednakowo w górnej i dolnej warstwie.
Formy układa się na tkaninie zgodnie z wyznaczonym na nich kierunkiem nitki prostej; mianowicie nitka prosta układać się powinna równolegle do brzegu tkackiego. Przed przypięciem formy do tkaniny należy się upewnić, czy w górze i w dole formy odległość wyrysowanej “na niej nitki prostej od brzegu tkaniny jest jednakowa. Dla ułatwienia należy nitkę prostą — wyznaczoną na formie jako strzałka — wykreślić na całej długości formy.
Nie zawsze formy układają się ekonomicznie na tkaninie złożonej podwójnie na całej długości. Czasem — dla uniknięcia większych odpadów — trzeba przesunąć linię złożenia przynajmniej pewnej części krojonego kuponu ; czasem racjonalniej jest ułożyć ją, otrzymuje się bowiem dwie linie złożenia, przy których można z obu stron ułożyć formy elementów nie przecinanych pośrodku. Złożenie tkaniny musi przebiegać zawsze po nitce prostej, równoległej do brzegu tkackiego.
Na tkaninie wąskiej, na której — po złożeniu jej przez pół — nie można zmieścić np. formy rękawa, układa się formy na tkaninie rozłożonej, tj. pojedynczej, ale przed krojeniem układa się razem dwa odcinki tkaniny również prawą stroną do środka, a jeśli deseń tego wymaga — oba odcinki z deseniem w jednym kierunku. Warunkiem takiego ułożenia form jest to, że wszystkie elementy ułożone na tkaninie występują w modelu dwukrotnie, elementy występujące pojedynczo kroi się na tkaninie złożonej podwójnie.
Dla ekonomicznego wykorzystania tkaniny układa się na niej w pierwszej kolejności duże elementy, a następnie — na wolnych przestrzeniach — pozostałe drobne części. Duże elementy układa się raczej bliżej brzegu tkackiego, żeby odpady znajdujące się po stronie złożenia tkaniny wykorzystać po rozłożeniu na inne części . Przy układaniu form rękawa na pojedynczej tkaninie trzeba uważać, żeby nie narysować dwóch lewych lub prawych rękawów.
Specjalnej uwagi przy krojeniu wymagają tkaniny wzorzyste o dużym, wyraźnym raporcie. Chodzi bowiem o to, żeby wzór układał się w odzieży symetrycznie: tak samo na obu końcach kołnierza lub na tej samej wysokości rękawa. Niekiedy dla zachowania jednakowego wzoru na obu końcach kołnierza, stosuje się szew przez środek tyłu.
Szczególnie pracochłonne jest przygotowanie do kroju tkaniny w pasy lub w kratę, trzeba bowiem pamiętać, że krata lub pasy powinny się zestawiać harmonijnie w szwach tworząc jeden ciąg, bądź jodełkę, jeśli formy układa się po skosie tkaniny. Tkaninę w pasy i kratę składa się również podwójnie i spina, ale w taki sposób, żeby krata lub pasy obu warstw nakładały się ściśle na siebie ,  a formy układa się na spiętej tkaninie . Tylko ten sposób gwarantuje, że jedna i druga warstwa będą jednakowe. Przy rozmieszczaniu form na tkaninie w pasy lub w kratę należy zwracać uwagę na szwy tych części, które się zestawia , np. przód i tył spódnicy układa się w samym dole lub w górze na jednakowym fragmencie deseniu. Wskazane jest, żeby linia dołu odzieży w pasy lub w kraty znajdowała się na granicy raportów.
Inne problemy wyłaniają się przy układaniu form na tkaninie z bordiurą u brzegu. W tym przypadku niektóre elementy trzeba kroić pojedynczo, podobnie jak asymetryczne części ubranek.
W formach kroju nie przewidziano zapasów na szwy, dlatego przy rozmieszczaniu ich na tkaninie trzeba pozostawić pomiędzy nimi odpowiednie rezerwy. Na ogół stosuje się: po 1—1,5 cm w pod-kroju szyi, pachy i główki rękawa, 5—7 cm — na obręb dołu, 3—4 cm — w talii górnej części sukni oraz po 2—3 cm — na pozostałe szwy.
Wzdłuż szwów przeznaczonych do połączenia ze sobą pozostawia się jednakowy zapas na szwy. Ułatwi to znacznie zestawianie części do miary, wystarczy bowiem złożyć równo brzegi elementów i nie trzeba przy każdym ściegu fastrygi szukać od spodu znaków tego szwu.
Po przebrnięciu przez trudności związane z właściwościami i wzorem tkaniny układa się na niej wszystkie formy kroju, również i te, dla których podane zostały tylko wymiary, oraz rezerwuje się miejsce na drobne części: pliski, podkłady na od-szycie dziurek itp. Formy przypina się szpilkami, a następnie ostro załemperowaną kredą krawiecką rysuje na tkaninie kontury form i — w odpowiedniej odległości od nich, pozostawiając zapasy na szwy — linie cięcia . Jeśli kreda jest dobrze widoczna, można formy odpiąć i kroić wzdłuż wykreślonych linii, często jednak, szczególnie w tkaninach z wzorem, linie kredy są słabo widoczne i wtedy kroi się poszczególne części nie zdejmując form z tkaniny.
Drobne części, jak kołnierz, patka kieszeni, których kształty można korygować i zmieniać podczas miary na figurze, lepiej jest kroić do miary z płótna na wkłady, a na tkaninie podstawowej rezerwować odpowiednią powierzchnię.
Tkaninę kroi się dopiero po dokładnym sprawdzeniu czy nie pominięto żadnej z części.

Tkaniny z włókien naturalnych: wełny, bawełny i lnu, a także jedwabiu sztucznego, kurczą się w pra­niu i by temu zapobiec trzeba je dekatyzować. Dekatyza polega na poddaniu tkanin działaniu wy­sokiej temperatury i wilgoci. W warunkach domo­wych dekatyzuje się prasując przez wilgotną zaparzaczkę całą powierzchnię kuponu tkaniny po le­wej stronie. Dekatyzuje się tkaninę przed krojeniem, gdyż już podczas szycia może się ona skurczyć w niektórych miejscach, np. w szwach, podczas prasowania ich przez mokrą zaparzaczkę. Nie kur­czą się tkaniny z włókien syntetycznych, nie wy­magają więc dekatyzowania.
Równie nieodzowną czynnością przygotowaw­czą jest likwidowanie w niektórych tkaninach tzw. przeciągnięcia fabrycznego. Powstaje ono w cza­sie produkcji przy wykończaniu lub nawijaniu tka­niny na bele, a polega na tym, że nitki wątku nie układają się prawidłowo,  nie są pod kątem prostym do nitek osnowy. Odzież  dla psów wykrojona z tka­niny przeciągniętej nie będzie się dobrze ukła­dała, podobnie jak ta, którą kroi się niezgodnie z kierunkiem nitki prostej, wyznaczonej na for­mach. Przeciągnięcie tkaniny łatwo dostrzec w tka­ninie w deseń tkany w kratę lub w pasy, trudniej zauważyć w tkaninie jednobarwnej, gładkiej, np. o splocie płóciennym.
Przeciągnięcie tkaniny likwiduje się w następu­jący sposób: przy samym brzegu odciętej z beli tkaniny należy wyciągnąć lub naprężyć nitkę wątku i według śladów nitki wątku wyrównać jej brzeg, odcinając nierówności. Następnie spraw­dzić ekierką czy nitki wątku układają się pod ką­tem prostym do osnowy, tj. do brzegu tkackiego.  Jeśli  tak  — to  tkaninę   można   kroić   bez zastrzeżeń, jeżeli nie — oznacza to, że jest prze­ciągnięta i trzeba usunąć tę nieprawidłowość. W tym celu należy złożyć tkaninę ukośnie w kil­ku miejscach,  i mocno ciągnąć wzdłuż skosu, aż krawędź tkaniny po wątku (uprzednio wyrównana) ukształ­tuje się pod kątem prostym do brzegu tkackiego. Prawidłowy układ nitek wątku i osnowy utrwala się żelazkiem, tj. prasuje tkaninę po lewej stro­nie przez wilgotną zaparzaczkę.

O przydatności do szycia określonych rodzajów odzieży decyduje struktura tkaniny oraz rodzaj zastosowanego włókna, co niejednokrotnie warunkuje nawet warianty fasonów. Zależnie od struktury tkaniny i zastosowanego włókna, szycie odzieży i jej prasowanie bywa proste, albo utrudnione. I  tak, łatwiej jest szyć z tkanin z włókien natural nych niż z włókien sztucznych lub z mieszanek obu rodzajów włókien. Tkaniny z włókien naturalnych są bowiem mniej podatne na przesuwanie się nitek podczas szycia i mniej się strzępią. Gładkie tkaniny o prostym splocie płóciennym są najłatwiejsze w szyciu, tkaniny z reliefem, bądź o splocie ukośnym są już trudniejsze, a największego doświadczenia i umiejętności wymagają tkaniny lejące się i śliskie, w tym również dzianiny.
Podstawowa technika tkacka polega na przeplataniu równoległych do siebie nitek przędzy, biegnących wzdłuż tkaniny, zwanych osnową, z prostopadłymi do osnowy, czyli wątkiem. Nitki osnowy, równoległe do brzegu tkackiego, są zawsze mocno naprężone i nierozciągliwe, natomiast nitki wątku, prostopadłe do brzegu tkaniny, są luźniej skręcone i słabiej naprężone. Tkanina po wątku jest z tego powodu bardziej rozciągliwa niż po osnowie i dlatego ułożenie form kroju na tkaninie, zgodnie z kierunkiem osnowy lub wątku, nie jest obojętne dla jakości odzieży.
Są trzy podstawowe sploty tkackie, stanowiące podstawę dla całej wielkiej gamy różnych deseni tkackich:

• splot płócienny, stosowany w batyście, popelinie, kretonie i naturalnym płótnie,
• splot skośny lub rządkowy (rys. 2b), stosowany w gabardynie, diagonalu itp.,
• splot atłasowy , stosowany w satynie, adamaszku i atłasie.

Najmniejsza liczba nitek wątku i osnowy, tworząca powtarzający się w stałych odstępach układ przepleceń jedno- lub wielobarwnych, nazywa się raportem splotu tkackiego. Raportem nazywa się również najmniejszą część powierzchni tkaniny pokrytej powtarzającym się w stałych odstępach jednakowym nadrukiem.
Materiałem, z którego coraz częściej szyje się odzież, jest — obok tkaniny — dzianina (jersey). Najprostsza dzianina powstaje z jednej nitki przędzy, łączonej systemem oczkowym . Szereg oczek w kierunku poziomym nazywa się rządkiem, w kierunku pionowym — słupkiem lub kolumienką. Dzianiny są bardziej elastyczne od tkanin i dlatego wygodniejsze w użytkowaniu; znajdują też coraz powszechniejsze zastosowanie w różnych rodzajach odzieży; w porównaniu z tkaniną dzianina szybciej się jednak odkształca.
Szycie dzianin wymaga większej uwagi, niż szycie tkanin, drobne bowiem przeoczenie, tępa lub zbyt gruba igła, sztywne nici lub zahaczenie końcem tępej szpilki, może spowodować trwałe uszkodzenie oczka i małe dziurki trudne do niewidocznego zacerowania.
Przędzę na tkaniny i dzianiny wykonuje się z włókien naturalnych pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz z włókien chemicznych, sztucznych i  syntetycznych.
Najważniejsze z włókien sztucznych — to wiskoza i włókna octanowe, produkowane jako włókna ciągłe bądź cięte, a następnie skręcane. Mimo że włókna sztuczne są mniej sprężyste od naturalnych i mniej odporne na rozerwanie i ścieranie się, używa się ich powszechnie do wyrobu najrozmaitszego typu tkanin, bądź w mieszance, najczęściej z bawełną i wełną, bądź w produktach całkowicie wykonanych z tego tworzywa, np. jedwab sztuczny.
Po II wojnie światowej rozwinęła się produkcja włókien chemicznych, tzw. syntetycznych. Najczęściej spotykane to: poliamid, z którego produkuje się stylon i nylon, poliester — ogromnie popularny i spotykany w takich tkaninach, jak bistor, elana  —   oraz   poliakrynitryl,   znany   jako   anilana.
Tkaniny i dzianiny z włókien syntetycznych mają przewagę nad tkaninami z włókien sztucznych. Są odporne na rozerwanie i ścieranie oraz nie gniotą się i pod tym względem przewyższają nawet włókna naturalne.
Obok wielu dodatnich właściwości włókna syntetyczne mają jednak w porównaniu z naturalnymi cechy ujemne: nie wchłaniają potu, są mało przewiewne, elektryzują się i — chociaż łatwo się piorą i szybko schną — równie szybko chwytają brud. Niektóre z nich mechacą się podczas użytkowania,  nadając odzieży  niekorzystny wygląd.
Szczególnie rozpowszechnione są mieszanki z włókien syntetycznych i naturalnych, w proporcjach zapewniających najlepsze efekty wizualne i użytkowe.
Włókna sztuczne i syntetyczne stały się bardzo istotnym substytutem deficytowych włókien naturalnych.
Właściwości chemiczne i fizyczne włókien zastosowanych w tkaninie lub dzianinie określają w dużym stopniu ich przeznaczenie. Tkaniny bawełniane i lniane są bardzo mocne, wchłaniają pał, nadają się do. częstego prania, a nawet gotowania i nie filcują się. Ich wadą jest to, że szybko s»ę gniotą. Dzięki tym cechom tkaniny te preferowane są w bieliźnie, w ubiorach dla niemowląt i dzieci — można je bowiem często prać i gotować — oraz w ubiorach letnich i przy produkcji ubranek dla psów. Bawełniana tkanina drapana — aaneła i baja — zatrzymuje ciepło i noszona jest zimą
Wyróżniającą właściwością włókien wełnianych •ar zatrzymywanie ciepła oraz odporność na gniecenie   Cechą ujemną tkanin wełnianych jest wrażliwość na pranie i gotowanie oraz na chlor, a także mała wytrzymałość włókien na tarcie i rozerwanie. Wełna jest więc doskonałym surowcem na wierzchnią odzież zimową, na swetry, kurtki, szale itp., oraz na odzież dla psów narażoną na mięcie, np. przy bieganiu psa.
Włókna syntetyczne nie wchłaniają potu, są wrażliwe na wysoką temperaturę i nie można ich gotować. Są za to bardzo mocne i nie gniotą się. Coraz powszechniej, najczęściej w mieszankach z włóknami naturalnymi, używane są na niemal wszystkie rodzaje odzieży, a także na lekkie sukienki letnie, z wyjątkiem przeznaczonej do gotowania.
Znajomość właściwości włókien zawartych w tkaninie ma znaczenie przy jej konserwacji, gdyż właściwości łe decydują o sposobie prania, prasowania i czyszczenia. Odróżnianie rodzaju włókien zawartych w tkaninie lub dzianinie nie jest łatwe, zwłaszcza że coraz częściej znajdują się w sprzedaży mieszanki w różnych proporcjach. Dlatego przy kupnie tkaniny wskazane jest informować się u ekspedientki o jej składzie surowcowym.